บทที่ 852: คนเดียวคือความเหงา สองคนคือความสมบูรณ์

บทที่ 852: คนเดียวคือความเหงา สองคนคือความสมบูรณ์

【การหายตัวไปของนานกงจิ้งถัง ผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือเผ่านกยูง!】

【เดิมทีพวกเขาเฝ้ารอคอยมาตั้งสามแสนปี รอคอยการปรากฏตัวของราชันย์ปีศาจแห่งลิขิตสวรรค์ และการฟื้นคืนชีพของนานกงจิ้งถัง】

【พูดกันตามตรง ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาแทบจะหมดหวังไปแล้ว คิดว่ากลองหนุนฟ้ากลับชาติเป็นแค่ตำนานหลอกเด็ก】

【แต่ในตอนที่สิ้นหวังที่สุด ความหวังก็กลับมาอีกครั้ง】

【นั่นคือนานกงจิ้งถังฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ】

【เรื่องนี้ทำให้คนในเผ่านกยูงทุกคน มองเห็นความหวังที่จะผงาดขึ้นมาอีกครั้ง!】

【ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองล่วนเยาเมื่อสามแสนปีก่อน】

【และยังเป็นที่ยอมรับของปีศาจทุกตนว่าเป็นเจ้าเมืองคนแรก】

【ต่อให้ตอนนี้สติปัญญาและความทรงจำยังไม่ฟื้นคืนมาก็ไม่เป็นไร คนในเผ่านกยูงเชื่อว่า ขอแค่นานกงจิ้งถังยังอยู่ การผงาดของพวกเขาก็เป็นแค่เรื่องของเวลา】

【แต่ในตอนที่มีความหวังที่สุด ความสิ้นหวังก็มาเยือนอีกครั้ง!】

【นานกงจิ้งถังหายตัวไป!】

【หายไปไหนก็ไม่มีใครรู้】

【ร้อนใจจนแทบคลั่ง!】

【พวกเขาค้นหาไปทั่วรัศมีหมื่นลี้ แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ】

【เลยอดไม่ได้ที่จะเดาว่า ท่านนานกงอาจจะทนความคิดถึงไม่ไหว เลยหนีออกไปตามหาเย่หยูด้วยตัวเอง?】

【บางที ถ้าเจอเย่หยู ก็อาจจะเจอนานกงจิ้งถัง】

【แต่ยังไม่ทันที่เผ่านกยูงจะออกเดินทาง เย่หยูก็มาหาถึงที่ แถมยังมาคนเดียว ไร้เงาของท่านนานกงข้างกาย】

【นี่คือความหวังสุดท้ายของพวกเขา ถ้าท่านนานกงไม่ได้ไปหาเย่หยู หรือว่า... นางจะหายสาบสูญไปแล้วจริงๆ?】

【สวรรค์!】

【อย่ามาล้อเล่นกับเผ่านกยูงแบบนี้นะ!】

【หักมุมตอนจบทุกทีแบบนี้ รับไม่ไหวแล้วโว้ย!】

【พอรู้ความคิดของเผ่านกยูง เย่หยูก็พูดไม่ออก】

【ทนความคิดถึงไม่ไหวจนต้องออกไปตามหา? ไร้สาระสิ้นดี!】

【คนอื่นไม่รู้ ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด】

【ตอนที่นานกงจิ้งถังสติยังไม่สมบูรณ์ นางกลัวสถานที่แปลกใหม่ที่สุด】

【ถ้าไม่มีคนอยู่ด้วย นางไม่มีทางออกไปค้างคืนข้างนอกแน่】

【แถมเวลาผ่านไปตั้งขนาดนี้ วันนี้ก็ครบกำหนดหนึ่งเดือนพอดี】

【ถ้าไปหาเขาจริงๆ แล้วหาไม่เจอ ก็ต้องกลับมาแล้วสิ】

【ดังนั้น เย่หยูเลยตัดสินใจรออยู่ที่เผ่านกยูงสักวัน ดูว่านานกงจิ้งถังจะกลับมาไหม】

【และถือโอกาสตรวจสอบด้วย】

【ว่าก่อนหน้านี้ที่นานกงจิ้งถังหายไป มีอาการผิดปกติ หรือคลื่นพลังปีศาจแปลกๆ บ้างไหม】

【เผื่อโดนใครลักพาตัวไป โดยไม่รู้ตัว】

【แค่กๆ แน่นอน ความเป็นไปได้นี้อาจจะน้อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นนี่นา!】

【ครู่ต่อมา เย่หยูตรวจสอบสภาพแวดล้อมในเผ่านกยูงจนทั่ว ไม่พบความผิดปกติใดๆ】

【เพียงแต่ ในแดนสุขาวดีของนานกงจิ้งถัง เขาเจอตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง】

【อยากจะเปิดดู แต่มีผนึกปิดอยู่】

【ถ้าฝืนทำลาย ของข้างในอาจจะเสียหาย เย่หยูเลยยังไม่รีบร้อนเปิด】

【แต่เดินไปยืนรอที่จุดที่นานกงจิ้งถังชอบไปยืนประจำ รอคอยอย่างเงียบๆ】

【น่าเสียดาย ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ】

【เย่หยูก็ยังไม่เห็นวี่แววของนานกงจิ้งถัง】

【ไม่รู้ทำไม ถึงจุดนี้จะเป็นที่สูงที่สุดในเผ่านกยูง มองเห็นวิวทิวทัศน์ได้ทั่ว】

【แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกเหงาจับใจ!】

【ไม่ไกลนัก ผู้อาวุโสเผ่านกยูงทั้งห้าก็มารวมตัวกันอีกครั้ง】

【ต่างกันแค่คราวที่แล้วมายืนดูนานกงจิ้งถัง คราวนี้มายืนดูเย่หยู】

【"พี่ใหญ่ ข้าว่าเงาหลังของเย่หยูกับท่านนานกงดูคล้ายๆ กันนะ ดูเหงาๆ โดดเดี่ยวเหมือนกันเลย"】

【"บ้าบอ! ผู้ชายกับผู้หญิง จะไปเหมือนกันได้ไง?"】

【"ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ นี่เรียกว่าอารมณ์ร่วม!"】

【"ร่วมกับผีสิ! เอาเวลาไปเพ้อเจ้อ มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะตามหาท่านนานกงยังไง!"】

【"ความจริง ข้าเห็นด้วยกับน้องสามนะ สิ่งที่เย่หยูกับท่านนานกงเหมือนกันไม่ใช่เงาหลัง แต่เป็นความรู้สึก ความรักมันก็แบบนี้แหละ ไม่เจ้าก็ข้าที่ต้องเป็นฝ่ายรอ คนเดียวคือความเหงา สองคนคือความสมบูรณ์!"】

【"พี่ใหญ่ คมอีกแล้ว! ประโยคสุดท้ายนี่บาดใจจริงๆ!"】

......

【อีกด้านหนึ่ง เย่หยูค่อยๆ ละสายตากลับมา สีหน้าเคร่งเครียด】

【นานกงจิ้งถัง เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เหรอ?】

【เย่หยูหันหลังเดินลงจากเนินเขา เตรียมจะออกไปตามหา แต่ตอนจะไป ก็บังเอิญเจอลูกศิษย์คนหนึ่ง แบกตะกร้าแบบเดียวกับที่เจอในแดนสุขาวดีของนานกงจิ้งถังมาด้วย】

【เห็นดังนั้น เย่หยูเลยเรียกไว้ ถามว่าในตะกร้ามีอะไร?】

【ลูกศิษย์คนนี้ชื่อ นานกงหลิน ตอบอย่างภูมิใจ: "ในนี้เป็น 'เงื่อนมงคล' (ถงซินเจี๋ย) ที่ข้าถักเองกับมือ นี่เป็นธรรมเนียมของเผ่านกยูงเรา จะรักใครมากแค่ไหน ไม่ได้ดูที่ปากพูด แต่ดูที่การกระทำ"】

【"เงื่อนมงคลถักยากมาก ต้องพับเก้าร้อยเก้าสิบเก้าทบกว่าจะได้อันหนึ่ง ผิดนิดเดียวคือพัง ต้องเริ่มใหม่หมด"】

【"ดังนั้น ยิ่งมีเงื่อนมงคลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่ารักมากเท่านั้น"】

【"ข้าชอบเสี่ยวเหม่ยมาก เลยกะว่าจะถักให้ครบห้าสิบอัน แล้วเอาไปขอแต่งงาน!"】

【พูดจบ นานกงหลินก็วางตะกร้าลง เปิดให้ดูเงื่อนมงคลข้างใน】

【เย่หยูหยิบขึ้นมาดู เออ ซับซ้อนจริงจัง ไม่เหมือนของเล่นหลอกเด็ก】

【ถ้าตะกร้านี้เอาไว้ใส่เงื่อนมงคล งั้นตะกร้าของนานกงจิ้งถังก็...】

【เย่หยูหยิบตะกร้าใบนั้นออกมาจากแหวนมิติ วางตรงหน้านานกงหลิน ถามอย่างสงสัย: "อันนี้ ก็เอาไว้ใส่เงื่อนมงคลเหมือนกันเหรอ?"】

【"ใช่ครับ ใช่เลย เอ๊ะ นี่มันตะกร้าของท่านนานกงนี่นา ก่อนหน้านี้นางมาให้ข้าสอนถักเงื่อนมงคล ตะกร้านี้ข้าเป็นคนให้ท่านเอง!"】

【นานกงหลินพูดพลางเคาะตะกร้าสองสามที ปลดผนึกออกอย่างง่ายดาย】

【สิ่งที่น่าตกใจคือ ข้างในมีเงื่อนมงคลวางเรียงรายอยู่นับร้อยอัน!】

【เห็นภาพนี้ นานกงหลินร้องอุทาน: "โห! ท่านนานกงถักเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? นางจะเอาไปให้ใครเนี่ย?"】

【"เอ๊ะ มีแผ่นไม้ไผ่อยู่ข้างบนด้วย"】

【เย่หยูหยิบแผ่นไม้ไผ่ขึ้นมา อ่านข้อความข้างในอย่างตั้งใจ】

【1. วันนี้เป็นวันที่เย่หยูจากไปวันแรก ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่พาข้าไปด้วย ข้าอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกเศร้า ทรมานใจเหลือเกิน อยากเจอเขาเดี๋ยวนี้เลย】

【2. เพิ่งวันที่สองเอง ข้าคิดถึงเย่หยูจังเลย ข้าเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว!】

【3. การรอคอยมันช่างทรมาน เห็นเด็กในเผ่าคุยกันเรื่องเงื่อนมงคล ข้าเลยลองหัดทำดู กะว่ารอเย่หยูกลับมา จะเซอร์ไพรส์เขา ให้เขารู้ว่าข้าชอบเขามากแค่ไหน】

......

【7. ข้าถักเงื่อนมงคลได้ร้อยอันแล้ว แต่ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ การรอคอยแบบนี้มันทรมานเกินไป ความกดดันที่น่ากลัวนั้นทำข้าแทบเป็นบ้า เหมือนมีเสียงกระซิบข้างหูตลอดเวลาว่า เย่หยูทิ้งข้าไปแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว!】