บทที่ 849: พี่ชาย... ท่านเป็นปีศาจที่ดีจริงๆ

บทที่ 849: พี่ชาย... ท่านเป็นปีศาจที่ดีจริงๆ

【เมื่อเย่หยูออกจากเมืองล่วนเยา เขาก็ได้รับแต้มความยุติธรรมเพิ่มขึ้นอีก 1,300 แต้ม】

【ทั้งหมดนี้มาจากลูกปีศาจที่ลู่ลี่เหนียนไปรวบรวมมา】

【เฉลี่ยแล้ว แต่ละคนให้แค่ 4 แต้มกว่าๆ เอง】

【อัตราส่วนแบบนี้ เมื่อเทียบกับตอนแรก ถือว่าน้อยลงจนน่าใจหาย】

【เย่หยูผิดหวังอย่างแรง】

【ตอนนี้ในมือมีแต้มรวมกับของเก่า 600 กว่าแต้ม รวมเป็น 1,900 กว่าแต้ม】

【แต่เย่หยูยังไม่รีบร้อนจะเปิดกาชา กะว่าจะรอออกไปข้างนอกก่อน ค่อยไปเสี่ยงดวงดู!】

【สามวันต่อมา】

【เย่หยูมาถึงเหนือทะเลสาบแห่งหนึ่ง ที่นั่นเขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่มีเขาควาย กำลังนั่งกัดนิ้ว เหม่อมองผิวน้ำอยู่】

【ฉากนี้อาจจะดูธรรมดาๆ】

【แต่เย่หยูสัมผัสได้ว่า มีปีศาจจระเข้ระดับปีศาจปฐพีซ่อนอยู่ใต้น้ำ และมันกำลังแอบว่ายเข้ามาใกล้เด็กน้อย เตรียมจะโจมตี】

【แบบนี้ไม่ได้การแล้ว】

【ช่วยเหลือผู้อ่อนแอ กำจัดปีศาจร้าย ย่อมต้องนับเป็นเรื่องยุติธรรมแน่นอน!】

【เย่หยูดีดนิ้วเบาๆ ยันต์ปีศาจสีม่วงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ】

【นี่คือ "ยันต์ไท่ซ่างชื่อลิ่ง" (ยันต์ประกาศิตสูงสุด) ที่เขาได้จากการสุ่มระดับสวรรค์ครั้งก่อน!】

【และในขณะเดียวกัน ปีศาจจระเข้ใต้น้ำก็สบโอกาส พุ่งพรวดขึ้นมา อ้าปากกว้างหมายจะกลืนเด็กหญิงเผ่าวัววัย 5-6 ขวบคนนี้ลงท้องไปในคำเดียว】

【ชั่วพริบตา เย่หยูขว้างยันต์สีม่วงออกไปอย่างแรง】

【บนท้องฟ้า แสงอาทิตย์สาดส่องเจิดจ้า ลำแสงสีทองพุ่งลงมา ห่อหุ้มปีศาจจระเข้ไว้จนมิด】

【ร่างของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง】

【จากนั้นก็กลายเป็นตอตะโก ร่วงตกลงไปในน้ำ】

【ถูกพลังแห่งดวงอาทิตย์เผาจนตายทั้งเป็น】

【วิกฤตคลี่คลายลงอย่างง่ายดาย】

【แต่ทว่า เสียงระบบที่ควรจะดังขึ้น กลับเงียบกริบ】

【ทำเอาเย่หยูงงเป็นไก่ตาแตก】

【เด็กหญิงเขาควายเองก็รู้ตัวแล้วว่ามีคนมา นางเงยหน้าขึ้นมอง แต่คิ้วกลับขมวดมุ่น】

【เห็นดังนั้น เย่หยูก็ร่อนลงไปข้างๆ นางทันที】

【ดูจากคลื่นพลังปีศาจ เด็กคนนี้อย่างเก่งก็แค่ระดับวิญญาณแรกกำเนิด 】

【ระดับแค่นี้ ในแดนปีศาจอันตรายแบบนี้ ถือว่ากระจอกงอกง่อยสุดๆ】

【เย่หยูเลยพูดเสียงนุ่ม: "หนูน้อย ผู้ปกครองเจ้าไปไหน? เมื่อกี้มันอันตรายมากนะ ถ้าข้าไม่ช่วยไว้ ป่านนี้เจ้าโดนกินไปแล้ว!"】

【เด็กหญิงเขาควายจ้องเย่หยูอยู่นาน แล้วหันไปมองซากจระเข้ในน้ำ】

【ก่อนจะพูดเสียงอู้อี้: "ข้าไม่ได้ขอให้ช่วยซะหน่อย เจ้าคนนิสัยไม่ดี!"】

【ได้ยินประโยคนี้ เย่หยูถึงกับมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว】

【กลายเป็นคนไม่ดีซะงั้น?】

【เด็กคนนี้เพี้ยนรึเปล่า?】

【เย่หยูกำลังจะอ้าปากถาม แต่ใครจะคิด เด็กน้อยกลับชี้ไปที่กระโปรงเปียกๆ ของตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า: "เจ้ารู้ไหมว่า ข้าต้องรอที่นี่นานแค่ไหนกว่าจะได้กินปลา?"】

【"สองชั่วยาม! สองชั่วยามเต็มๆ!"】

【"เท้าเปื่อยหมดแล้ว กว่าปลาจะกินเบ็ด เจ้าดันไปเผามันซะเกรียม!"】

【"แล้วจะให้ข้ากินยังไง?"】

【คำพูดนี้ทำเอาเย่หยูพูดไม่ออกบอกไม่ถูก】

【เขาอยากจะอธิบายให้เด็กน้อยฟังถึงอันตรายที่แท้จริง】

【เช่น เจ้าเป็นแค่ปีศาจน้อยระดับวิญญาณแรกกำเนิด ริอ่านจะไปตกปีศาจจระเข้ระดับปีศาจปฐพีเนี่ย มันรนหาที่ตายชัดๆ】

【จุดจบมีอย่างเดียวคือเจ้ากลายเป็นอาหารปลา ไม่ใช่ปลาเป็นอาหารเจ้า】

【แต่พอเห็นน้ำตาไหลพรากอาบแก้มเด็กน้อย คำพูดพวกนั้นก็จุกอยู่ที่คอ】

【เป็นที่รู้กันว่า ผู้หญิงไม่มีทางฟังเหตุผล】

【ยิ่งเวลาร้องไห้ หูจะดับอัตโนมัติ ได้ยินแต่สิ่งที่อยากได้ยิน】

【นี่เป็นสกิลติดตัวของผู้หญิงทุกคน】

【และเด็กผู้หญิง ถึงจะยังไม่โต แต่ก็ถือเป็นผู้หญิงเหมือนกัน】

【ดังนั้น เย่หยูรู้ดีว่า อธิบายไปก็ไลฟ์บอย (ไร้ประโยชน์) ตอนนี้ต้องทำให้นางหยุดร้องก่อน!】

【เขาเลยสมองแล่น รีบพูดว่า: "เนื้อจระเข้ไม่อร่อยหรอก เนื้อปูนาสิถึงจะเด็ด เดี๋ยวพี่ชายจับให้กิน เอาไหม?"】

【เป็นไปตามคาด น้ำตาเด็กน้อยหยุดไหลทันที】

【แต่ยังสะอื้นฮึกฮัก: "ปูนาอร่อยจริงเหรอ? เจ้าจะจับให้ข้าเหรอ? ไม่หลอกนะ?"】

【เย่หยูยิ้มมุมปาก ไม่ตอบคำถาม แต่หันไปมองผิวน้ำ!】

【วินาทีนั้น สิ่งมีชีวิตทุกตัวในทะเลสาบสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเย็นยะเยือก!】

【เอ๊ะ? เหมือนจะมีอะไรผิดปกติแฮะ!】

【ครู่ต่อมา ปูนาตัวเท่าโม่หินห้าตัวก็นอนสุกแดงน่ากินอยู่บนฝั่ง】

【ภายใต้การแนะนำของเย่หยู เด็กน้อยก็โซ้ยแหลกอย่างเอร็ดอร่อย】

【"พี่ชาย... ท่านเป็นปีศาจที่ดีจริงๆ!"】

【เด็กน้อยทุบก้ามปูแตกดังโพละ แล้วฉวยโอกาสแจก "บัตรคนดี" (บัตรปีศาจดี) ให้เย่หยูหนึ่งใบ】

【ทำเอาเจ้าตัวปลื้มปริ่ม】

【นั่นไง เด็กผู้หญิงหลอกง่ายจะตาย】

【แค่หาของกินให้ ก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว】

【แต่ที่เซอร์ไพรส์กว่านั้นคือ เสียงระบบดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ】

【"ตรวจพบการช่วยเหลือลูกปีศาจผู้หิวโหย นับเป็นการดูแลผู้อ่อนแอ เป็นความยุติธรรมอย่างยิ่ง รางวัล: 200 แต้มความยุติธรรม!"】

【โอ้โห! จัดหนัก 200 แต้มเลยเรอะ?】

【เหลือเชื่อเกินไปแล้วมั้ง?】

【เย่หยูเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเด็กน้อยข้างๆ】

【ใจป้ำขนาดนี้เลยเหรอ?】

【จากการสังเกตในความฝันครั้งนี้ เย่หยูพบว่า แต้มความยุติธรรมที่ได้จากปีศาจแต่ละตัวไม่เท่ากัน】

【ยิ่งเก่ง หรือมีจุดเด่นพิเศษ เช่น ดวงดี, ชะตาลิขิต, พรสวรรค์สูง แต้มที่ได้ก็จะยิ่งเยอะ】

【อย่างนานกงจิ้งถัง แค่ปลูกฝังความยุติธรรมใส่หัว ก็ได้ตั้ง 3,000 แต้ม】

【แต่เด็กคนนี้ฝีมืออ่อนด๋อย แสดงว่าต้องมีดีด้านอื่นแน่ๆ!】

【ขณะที่เย่หยูกำลังวิเคราะห์ เด็กน้อยก็จัดการปูตัวสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย】

【ดูดนิ้วเปื้อนมันปูอย่างเสียดาย】

【แล้วลุกขึ้นยืน โค้งคำนับเย่หยูอย่างสวยงาม】

【"ขอบคุณพี่ชายสำหรับอาหารมื้อนี้ ข้าชื่อ 'หนิวเอ้อฮวา' (วัวดอกไม้สอง) ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าคราวหน้ามาตกปลาจะเจอท่านอีกนะ"】

【"อ้อ เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าให้สิ่งนี้กับท่าน"】

【พูดจบ หนิวเอ้อฮวาก็ล้วงกระเป๋าอยู่นาน สองนาน ก่อนจะหยิบหยกมันแพะสีขาวนวลออกมาวางบนมือเย่หยู】

【ของสิ่งนี้ขนาดครึ่งฝ่ามือ แกะสลักเป็นรูปปีศาจวัว ผิวเรียบลื่น มีแสงเรืองรองวูบวาบ ดูยังไงก็ไม่ใช่ของธรรมดา】