บทที่ 820: นิกายยันต์รอยดาราและหอเซียนยันต์สวรรค์ เดิมทีคือครอบครัวเดียวกัน
บทที่ 820: นิกายยันต์รอยดาราและหอเซียนยันต์สวรรค์ เดิมทีคือครอบครัวเดียวกัน
บทที่ 820: นิกายยันต์รอยดาราและหอเซียนยันต์สวรรค์ เดิมทีคือครอบครัวเดียวกัน
เห็นเผย์เสี่ยว กง พูดชื่อหอเซียนยันต์สวรรค์ออกมาตรงๆ เย่หยูก็ไม่คิดจะปิดบัง
เพราะยันต์ที่ต้องใช้ระดับราชาเซียนถึงจะกระตุ้นได้ ในแดนสวรรค์ก็ไม่ได้มีเกลื่อนกลาด
อีกฝ่ายเป็นคนในวงการยันต์เหมือนกัน ย่อมต้องรู้ดีว่า "หกภพตามหาวาสนา" เป็นของขึ้นชื่อของหอเซียนยันต์สวรรค์ ก็ไม่แปลก!
เย่หยูพยักหน้า "ใช่แล้ว ยันต์หกภพตามหาวาสนามาจากหอเซียนยันต์สวรรค์จริงๆ แต่ข้าไม่ใช่คนของสำนักนั้น เพื่อนของข้า... เป็นคนของหอเซียนยันต์สวรรค์"
เผย์เสี่ยว กง กวาดตามองเย่หยูหัวจรดเท้า
จากนั้นก็ตะโกนเรียกไปทางด้านหลังสำนัก "ตาแก่ ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?"
"มาแล้วๆ!"
สายลมพัดผ่าน ร่างหนึ่งมาปรากฏกายข้างกายเผย์เสี่ยว กง
เป็นเซียนชายหน้าตาหล่อเหลา พอมาถึงก็ทำท่าจะโอบเอวเผย์เสี่ยว กง ตามความเคยชิน แต่ก็โดนนางตบผัวะกระเด็นออกไป
"ไปไกลๆ เลย ไม่เห็นรึไงว่ามีแขกอยู่?"
ได้ยินแบบนั้น เซียนชายถึงได้หันมามองเย่หยู
"สหายเซียนท่านนี้ดูท่าทางไม่ธรรมดา วันข้างหน้าต้องมีชื่อเสียงก้องแดนสวรรค์แน่ ข้าน้อยไร้ความสามารถ นามว่า 'หลินเฟิง' เป็นผู้อาวุโสรองแห่งนิกายยันต์รอยดารา ไม่ทราบว่าสหายเซียนมีนามว่ากระไร?"
เซียนชายที่ชื่อหลินเฟิงดูเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มแย้มแจ่มใส
ขณะที่เย่หยูกำลังจะประสานมือตอบรับ เผย์เสี่ยว กง ก็พูดขึ้นเรียบๆ ว่า "เขาเป็นเพื่อนของหอเซียนยันต์สวรรค์ มาขอให้เราช่วย!"
ได้ยินประโยคนั้น
รอยยิ้มบนหน้าหลินเฟิงหายวับไปกับตา สะบัดแขนเสื้อ หันหลังกลับทันที "ช่วยบ้าบออะไร ไม่รู้ ไม่สน กลับกันเถอะยายแก่!"
เย่หยูงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมท่าทีของหลินเฟิงถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้ขนาดนี้
มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?
เผย์เสี่ยว กง กระชากผมหลินเฟิงไว้ แล้วหันมาพูดกับเย่หยู "ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเพื่อนเจ้าคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงแนะนำให้เจ้ามาขอความช่วยเหลือจากนิกายยันต์รอยดาราของเรา
หรือว่า นี่เป็นการตัดสินใจของเจ้าเอง
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็อย่างที่เจ้าเห็น นิกายยันต์รอยดาราของเราไม่มีความคิดที่จะร่วมมือกับหอเซียนยันต์สวรรค์ เพราะเราเป็นศัตรูกัน!
เรื่องนี้เพื่อนเจ้าไม่ได้บอกเจ้าเหรอ?"
ได้ยินดังนั้น เย่หยูคิ้วขมวดมุ่น
เรื่องนี้เขาไม่รู้จริงๆ และเชื่อว่าแม้แต่ตงขุยก็คงไม่รู้
แน่นอน จะไปโทษตงขุยก็ไม่ได้ เพราะนางเพิ่งมารับตำแหน่งเจ้าสำนักกลางคัน จะไปรู้เรื่องราวในอดีตได้ยังไง!
เฮ้อ สงสัยต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว
เพราะข่มเขาโคขืนให้กินหญ้าไม่ได้ ไม่งั้นพวกเล่นยันต์พวกนี้ เกิดเล่นตุกติกขึ้นมา เรื่องเล็กจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เปล่าๆ
เย่หยูถอนหายใจ ประสานมือกล่าวว่า "เรื่องความแค้นระหว่างสำนักพวกท่าน ข้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่รบกวนแล้ว!"
"ช้าก่อน!"
เผย์เสี่ยว กง เดินเข้ามาขวางทางเย่หยู แล้วพูดเสียงเบา "เมื่อกี้เจ้าบอกว่า ถ้าเราช่วย เจ้าจะให้ค่าตอบแทนที่น่าพอใจ งั้นเอาอย่างนี้ ถ้าเราช่วยแก้ปัญหาให้เจ้า เจ้าต้องเอา 'ยันต์ราชา' มาแลกหนึ่งแผ่น!"
เย่หยูขมวดคิ้ว
"ยันต์ราชาคืออะไร?"
หลังจากฟังเผย์เสี่ยว กง อธิบาย เย่หยูถึงได้เข้าใจว่า อะไรคือยันต์ราชา!
ยันต์ที่มีพลังมหาศาล และต้องใช้ผู้บ่มเพาะระดับราชาเซียนเท่านั้นถึงจะกระตุ้นได้ เรียกว่า ยันต์ราชา!
เช่น ยันต์หกภพตามหาวาสนา ก็เป็นยันต์ราชานั่นเอง
ในยุครุ่งเรือง หอเซียนยันต์สวรรค์มียันต์ราชาที่สมบูรณ์แบบอยู่สิบแผ่น
ตอนนี้ผ่านมาหลายแสนปีแล้ว น่าจะยังใช้ไม่หมด
ดังนั้น ขอแค่แผ่นเดียว ก็ถือว่าการแลกเปลี่ยนเสร็จสมบูรณ์
ฟังจบ เย่หยูก็คิดคำนวณในใจ ถ้ายันต์หกภพตามหาวาสนาเป็นยันต์ราชา งั้นในมือตงขุยน่าจะยังเหลืออีกสองแผ่น
นางเคยบอกไว้ว่า
ยันต์สามแผ่นนั่นเป็นของแปลกๆ ไม่มีประโยชน์ต่อการบ่มเพาะเลย เหมือนกระดูกไก่ จะกินก็ไม่มีเนื้อ จะทิ้งก็เสียดาย
ถ้าขอนางมาเป็นค่าตอบแทน น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ยังไงก็เป็นของคนอื่น ถามสักหน่อยดีกว่า!
คิดได้ดังนั้น เย่หยูก็ใช้หินสื่อสารติดต่อไปหาจู้เตี๋ยเจิน ให้ไปตามตงขุยมา แล้วเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง
หลังจากฟังจบ
ตงขุยตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
ได้รับคำตอบที่ชัดเจน เย่หยูก็มีกำลังใจ ตอบตกลงข้อเสนอของเผย์เสี่ยว กง ทันที
พอเห็นเย่หยูตกลง หลินเฟิงก็หันขวับกลับมา
ใบหน้ากลับมาเปื้อนยิ้มอบอุ่นเหมือนเดิม
"สมกับเป็นสหายเซียนที่ข้าชื่นชมจริงๆ แม้แต่ของอย่างยันต์ราชาก็ยังเอามาเป็นค่าตอบแทนได้ ช่างใจกว้าง มีคุณธรรมน้ำมิตรหาใดเปรียบ
ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เพื่อนคนนี้ ข้าคบ!"
เย่หยูหน้าผากเต็มไปด้วยเส้นสีดำ หันไปถามเผย์เสี่ยว กง เบาๆ "เพื่อนของเจ้าเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"
"เราไม่ใช่เพื่อน เราเป็นคู่ครองเซียน! ดังนั้นข้าชินกับเขามานานแล้ว!"
เผย์เสี่ยว กง พูดจบ ก็เตะหลินเฟิงกระเด็นไปอีกรอบ
ครู่ต่อมา
เย่หยูพาเผย์เสี่ยว กง และหลินเฟิงเดินทางกลับไปยังหอไร้สังสารวัฏ
ระหว่างทาง หลังจากลังเลอยู่หลายรอบ เขาก็ตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกมา
ในเมื่อยันต์หกภพตามหาวาสนาเป็นยันต์ราชา ผลกระทบที่เกิดขึ้นพวกเจ้าก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำไมถึงมั่นใจนักว่าจะแก้ปัญหาได้?
แน่นอน ไม่ได้จะสงสัยความสามารถของท่านผู้อาวุโสทั้งสอง
แค่ไม่อยากให้เสียเที่ยวเปล่าๆ
ไม่ลองเรียกเจ้าสำนักของพวกท่านมาด้วยล่ะ? หรือไม่ก็พาผู้อาวุโสมาเพิ่มอีกสักหน่อย จะได้ดูเป็นมืออาชีพกว่านี้!
พอรู้ความกังวลของเย่หยู เผย์เสี่ยว กง ก็หลุดขำออกมา แล้วอธิบายให้อย่างใจเย็น
วิถียันต์ ไม่ว่าจะพลิกแพลงยังไง แก่นแท้ก็ยังเหมือนเดิม!
ต่อให้เป็นยันต์ราชาที่มหัศจรรย์แค่ไหน นางก็มั่นใจว่าลบผลข้างเคียงของยันต์หกภพตามหาวาสนาได้
ส่วนเรื่องเจ้าสำนักอะไรนั่น ไม่จำเป็นหรอก เพราะตอนนี้ นิกายยันต์รอยดาราของพวกนางไม่มีเจ้าสำนักจริงๆ มีแต่พวกผู้อาวุโสช่วยกันดูแลสำนัก
ดังนั้น แค่นางกับหลินเฟิงไป ก็เพียงพอแล้ว
เย่หยูพยักหน้าหงึกหงัก แล้วถามต่อ "แต่ว่า พวกเจ้าอยู่แดนสวรรค์ส่วนใต้ ส่วนหอเซียนยันต์สวรรค์อยู่แดนสวรรค์ส่วนเหนือ ห่างกันเป็นสิบล้านลี้
พวกเจ้าไปมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน? ถึงขั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันขนาดนั้น?"
หลินเฟิงพูดเสียงเบา "สหายเซียนเย่ ดูท่าทางเพื่อนที่หอเซียนยันต์สวรรค์ของท่าน จะปากแข็งน่าดู ไม่เล่าอะไรให้ฟังเลยสินะ!
ความจริงแล้ว เมื่อห้าแสนปีก่อน ข้ากับเผย์เสี่ยว กง ก็ถือว่าเป็นคนของหอเซียนยันต์สวรรค์เหมือนกัน
เพียงแต่ว่า สี่แสนกว่าปีก่อน ก็ไม่ใช่แล้ว!"
เย่หยูงง "ศิษย์สำนักเดียวกัน?"
เผย์เสี่ยว กง กับหลินเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง
จากนั้น ภายใต้คำอธิบายของทั้งสอง เย่หยูถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
ที่แท้นิกายยันต์รอยดาราและหอเซียนยันต์สวรรค์ เดิมทีก็คือครอบครัวเดียวกัน
เพียงแต่เมื่อหลายแสนปีก่อน ระดับสูงของสำนักเกิดความขัดแย้งทางความคิด ทะเลาะกันบ้านแตก สุดท้ายเลยตัดสินใจแยกทางกันเดิน!