บทที่ 817: ยันต์ระดับราชาเซียน & การติดตามหารักข้ามภพ

บทที่ 817: ยันต์ระดับราชาเซียน & การติดตามหารักข้ามภพ

ตงขุยหรี่ตาลงเล็กน้อย มองกระบะทรายสีชมพูในมือเย่หยูด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับราชาภูตที่เกิดในยมโลก

ตลอดมา ศาสตราวุธ เวทมนตร์ หรือของวิเศษที่นางเคยเห็น ล้วนเป็นสไตล์มืดมนอนธการ

จู่ๆ มาเจอกระบะทรายสีชมพูแหววแบบนี้ ก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน

แต่จะว่าไป เจ้าสิ่งเล็กๆ นี้มันก็น่ารักดีนะ

"ของสิ่งนี้ สามารถหาที่อยู่ของข้าเจอได้งั้นรึ? เจ้าลองเปิดใช้งานมันซิ! ให้ข้าดูหน่อย!"

ได้ยินคำขอนี้ ปฏิกิริยาแรกของเย่หยูคือปฏิเสธ

วิธีเปิดใช้งานมันน่าอายเกินไป ฆ่าให้ตายก็ไม่ยอมทำต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด

พูดกันตามตรง เฟิงอิ๋งจื้ออาจจะมีฝีมือจริง แต่สไตล์การสร้างศาสตราวุธเซียนของนาง มันชวนให้คนอึดอัดใจเหลือเกิน

อย่างเช่น "ลูกแก้วแบ่งภพ" ที่นางดัดแปลงมาก่อนหน้านี้ ก็เป็นตัวอย่างที่ดี

ท่าทางแปลกประหลาด บวกกับคาถาที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก จนถึงตอนนี้ยังจำฝังใจไม่ลืม

และประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอยเดิม!

กระบะทรายสีชมพูนี้ สืบทอดสไตล์ของเฟิงอิ๋งจื้อมาอย่างสมบูรณ์แบบ เน้นคอนเซปต์ "ไม่มีคำว่าอายที่สุด มีแต่อายกว่านี้"!

"อย่าดูเลยดีกว่า! ของสิ่งนี้สามารถตรวจสอบกลิ่นอายเผ่าปีศาจได้ ถึงจะเบาบางมาก แต่ก็ยังสัมผัสได้!"

ตงขุยอดขมวดคิ้วไม่ได้

ไม่ถูกต้องสิ!

บนตัวนางมี "ถุงผ้าแพร" ที่ใช้ปกปิดไอภูต (ปีศาจ) อยู่ชัดๆ ทำไมถึงยังถูกตรวจสอบเจอได้ล่ะ?

คิดได้ดังนั้น ตงขุยก็หยิบถุงผ้าแพรสีแดงออกมาจากแขนเสื้อ

ของสิ่งนี้ชื่อว่า "ถุงปิดกั้นลิขิตฟ้า"!

สามารถตัดขาดการรั่วไหลของไอภูตได้อย่างสมบูรณ์แบบ และยังสามารถปรับเปลี่ยนคลื่นพลังเซียนรอบตัวได้ตามใจนึก

สำหรับตงขุยแล้ว นี่คือสุดยอดศาสตราวุธเซียนเลยทีเดียว

ใช้งานได้จริงสุดๆ!

เอ๊ะ เดี๋ยว! ทำไมก้นถุงถึงมีรอยร้าวเล็กๆ อยู่นิดนึงล่ะ?

เป็นเพราะรอยร้าวนี้เหรอ ไอภูตถึงเล็ดลอดออกมาได้?

บ้าจริง!

เย่หยูไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่ จึงถามด้วยความอยากรู้ "จริงสิ เจ้ามาที่แดนสวรรค์ได้ยังไง?"

"ข้า... ข้าเจอสถานการณ์พิเศษน่ะ ไม่มีทางเลือก เลยจำใจต้องมา!"

ใบหน้าของตงขุยแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แถมยังจงใจหลบสายตาไปทางอื่น

จากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาให้ฟัง!

ฟังจบ เย่หยูก็ถึงบางอ้อ

"ที่แท้ 'สามอสูรร้ายแห่งบึงผนึกวิญญาณ' ก็เป็นพวกเจ้าที่พามานี่เอง!"

ตงขุยถามอย่างสงสัย "ทำไม เจ้าเจอพวกมันแล้วรึ?"

"อืม ข้าเจอ 'เฝินจู๋' กับ 'ชวีโยว' แล้ว และฆ่าพวกมันทิ้งไปแล้ว! ตอนนี้เหลือแค่พี่ใหญ่ 'ทิงอวี่' ที่ยังไม่เจอ

พูดตรงๆ การปรากฏตัวของพวกมัน ไม่ใช่เรื่องดีต่อแดนสวรรค์เลย

เซียนจำนวนมากถูกพวกมันจับกิน! ด้วยเหตุนี้ ข้าเลยเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกฮูหยินมาก

แต่เจ้าบอกว่า อิ้งไหน่เอียนไปหาข้าที่หอไร้สังสารวัฏตั้งนานแล้ว แต่ข้าไม่เจอตัวนางจริงๆ นะ!

ตอนนี้แม้แต่กระบะทรายก็จับสัญญาณนางไม่ได้ แล้วจะไปหาที่ไหนดี?"

เย่หยูรู้สึกกังวลใจอย่างยิ่ง

ตงขุยหน้าเปลี่ยนสีทันที

อิ้งไหน่เอียนเป็นศิษย์คนเดียวของนาง และยังเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเพียงคนเดียวในต่างแดนแห่งนี้

หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในแดนสวรรค์นี้ ก็จะเหลือนางเพียงตัวคนเดียว

นางย่อมไม่อยากเห็นศิษย์รักเป็นอะไรไป

ดังนั้นจึงรีบระดมพลเซียนทั้งหมดในหอเซียนยันต์สวรรค์ทันที ออกคำสั่งให้ทุกคนออกไปตามหาเบาะแสของอิ้งไหน่เอียน

ก่อนออกเดินทาง ยังแจกภาพเหมือนให้คนละใบ กันพลาด

ภาพนี้แคปมาจากศิลาบันทึกภาพ แม้จะไม่คมชัดระดับ 4K แต่ใช้ระบุตัวตนได้แน่นอน!

หลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว เย่หยูกะว่าจะตามไปด้วย แต่ถูกตงขุยขวางไว้

"แดนสวรรค์กว้างใหญ่ไพศาล การค้นหาแบบไร้จุดหมายมีขีดจำกัด สู้ลองใช้ยันต์ดูดีกว่า!"

ได้ยินดังนั้น เย่หยูก็ตาเป็นประกาย

สมกับที่เป็นอัจฉริยะจริงๆ ไปไหนก็โดดเด่น

ราชาภูต (ผี) จากยมโลก มาอยู่แดนสวรรค์แค่เดือนเดียว ก็เล่นของสูงอย่างวิชายันต์ได้แล้ว

เหลือเชื่อจริงๆ!

เย่หยูรีบถอยหลังไปสองก้าว เปิดพื้นที่ให้ตงขุยเริ่มวาดร่ายยันต์

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ นางกลับพุ่งตัวไปที่ด้านหลังรูปปั้นปรมาจารย์

รื้อค้นเอายันต์สามแผ่นที่ส่องประกายสีทองเจิดจ้าออกมา พินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงออกมาแผ่นหนึ่ง

"อ่ะ นี่ไง!"

เย่หยูหน้าผากเต็มไปด้วยเส้นสีดำ

นึกว่าพอได้เป็นเจ้าสำนักหอเซียนยันต์สวรรค์แล้ว จะสำเร็จวิชาเขียนยันต์จริงๆ ที่แท้ก็ไม่ได้เขียนเอง แต่ไป "ขุดของเก่า" มาใช้!

อาจจะเพราะเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเย่หยู

ตงขุยจึงพูดเสียงอู้อี้ "ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? นี่คือสมบัติล้ำค่าของหอเซียนยันต์สวรรค์นะ เป็นยันต์ที่ต้องใช้ระดับราชาเซียนเท่านั้นถึงจะกระตุ้นได้สำเร็จ!

ชื่อว่า 'หกภพตามหาวาสนา'!

อีกอย่าง ตอนนี้ข้ากำลังช่วยเจ้าตามหาเมีย เจ้ายังมีหน้ามาทำท่ารังเกียจอีกรึ?"

"เปล่าๆ ข้าว่ามันยอดเยี่ยมมาก แค่ช่วงนี้บริหารจัดการสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจ้าทำต่อเลย สู้ๆ!"

เย่หยูทำท่าชูมือเชียร์ พยายามส่งพลังบวกให้ตงขุย

หวังว่าท่านราชาภูตจะไม่ "เทงาน" กลางคัน

ตงขุยไม่พูดพร่ำทำเพลง มองยันต์ในมือแล้วถอนหายใจในใจ

ยันต์สามแผ่นที่ต้องใช้ระดับราชาเซียน

ฟังดูโคตรเทพ

แต่ความจริงแล้ว ในด้านการต่อสู้ มันไร้ประโยชน์สิ้นดี

ยันต์ทั้งสามไม่มีแผ่นไหนใช้โจมตีได้เลย ก่อนหน้านี้ในสายตาตงขุย มันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึก แต่ไม่นึกว่าวันนี้จะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ

จากนั้น นางก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขียนข้อมูลของอิ้งไหน่เอียนลงบนยันต์ แล้วคีบมันขึ้นมาแนบไว้ที่กลางหน้าผาก

ฉับพลัน คลื่นพลังเซียนมหาศาลก็ปะทุขึ้น

ใช่แล้ว พลังเซียนนั่นแหละ แม้ถุงปิดกั้นลิขิตฟ้าจะมีรอยร้าว แต่โดยรวมก็ยังใช้งานได้ดีอยู่!

วินาทีต่อมา ยันต์สีทองก็หายวับไป กลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

เบื้องบนเมฆลมปั่นป่วน เบื้องล่างคลื่นลมกรรโชก

อลังการงานสร้างสุดๆ แต่หลังจากนั้น... ก็เงียบกริบ

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

ผ่านไปนาน ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นอีก

เย่หยูร้อนใจ อยากจะเข้าไปถามตงขุยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีดของนาง ก็เลยต้องอดทนไว้ก่อน

เขาไม่รู้หรอกว่า ตอนนี้ตงขุยร้อนใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก

ยันต์ระดับราชาเซียนสภาพดีๆ ทำไมเป็นแบบนี้?

นอกจากเอฟเฟกต์สวยๆ แล้ว อย่างอื่นทำไม่ได้เลยรึ?

นี่มันของย้อมแมวชัดๆ!

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ขณะที่ตงขุยกำลังจะสบถด่ากราด

จู่ๆ ก็เห็นเส้นสีทองปรากฏขึ้นทางทิศใต้ไกลลิบๆ!

แม้จะบางเบา แต่ก็เด่นชัดมาก

ตงขุยหน้าบานทันที พูดสั้นๆ: "ไป!"

เย่หยูพยักหน้า กลายร่างเป็นปราณกระบี่พุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง!

ในขณะเดียวกัน

ณ ชายขอบแดนสวรรค์ส่วนกลาง

อิ้งไหน่เอียนมองดูเส้นสีทองที่จู่ๆ ก็ตกลงมาใส่ตัวนาง นางตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก รีบเร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้า หวังจะสลัดเส้นสีทองนี้ให้หลุด แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สำเร็จ!

ด้านหลัง ทั่วป๋าฉีเยว่กำลังไล่ตามมาติดๆ