บทที่ 811: เจ้าหิวจริงๆ สินะ

บทที่ 811: เจ้าหิวจริงๆ สินะ

เดี๋ยวนะ เจียงอวี่โม่ไปเอายาของเย่เฉินซานมาจากไหน?

หน้าของเย่หยูเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นทันที

เขารู้ดีว่ายานี้เป็นของที่ระบบสุ่มออกมาให้ในโลกจริง แต่ทำไมมันไปโผล่ที่เจียงอวี่โม่ ไม่ใช่อันจิ่นชิวล่ะ?

ระบบ เอ็งชักจะมั่วซั่วแล้วนะ!

ของรางวัลมันสุ่มให้ใครก็ได้เรอะ?

เอ่อ เหมือนจะสุ่มจริงๆ นั่นแหละ!

แต่เรื่องวางยานี่ เจียงอวี่โม่นางแน่จริงๆ นะ!

เมื่อกี้ซดโฮกเดียวหมดแก้ว ท่าทางโคตรห้าวหาญ

ไม่ต้องสงสัยเลย นางต้องรู้อยู่แล้วว่าข้างในมีอะไร ถึงได้แสดงอาการแบบนั้นออกมา

แต่ว่า รอบนี้ดูไม่เหมือนมาเล่นๆ แล้วแฮะ

คนดีๆ ที่ไหนจะวางยาตัวเองจนสภาพดูไม่ได้ขนาดนี้?

หรือว่า สัญชาตญาณของอันจิ่นชิวจะแม่นจริงๆ?

บางทีเจียงอวี่โม่รอบนี้ อาจจะไม่ได้มาเล่นๆ แต่เอาจริง?

ขณะที่เย่หยูกำลังครุ่นคิด สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป ร่างกายวูบไหว แอบย่องออกมาข้างนอก

เห็นฉินซีเหอกำลังเอาหูแนบประตู แอบฟังอย่างตั้งใจ!

ในฐานะเจ้าสำนักนิกายอี้ซิง

ฝีมือนางย่อมไม่ธรรมดา ตั้งแต่เจียงอวี่โม่เข้าห้องไป นางก็ซ่อนตัวแอบฟังอยู่ตลอด ทำหน้าที่เป็นตาสับปะรด

ตอนแรกก็ปกติดี

แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ

ทำเอาฉินซีเหอใจหายวาบ หรือว่าศิษย์พี่เจียงอวี่โม่จะเผด็จศึกเรียบร้อยแล้ว?

ไวปานวอก!

วินาทีนี้ ฉินซีเหอรู้สึกทั้งเสียใจและตื่นเต้น

เสียใจที่ตัวเองพยายามแทบตาย สุดท้ายโดนเจียงอวี่โม่คาบไปกิน

ความรู้สึกพ่ายแพ้มันจุกอก

ส่วนที่ตื่นเต้น ก็เพราะเจียงอวี่โม่สัญญาว่าจะเหลือเวลาให้นางบ้าง

จะได้มีส่วนร่วมด้วย แค่คิดก็ฟินแล้ว

แต่ฟังเสียงแล้ว ดูเหมือนจะรุนแรงไม่เบาเลยนะ!

ฉินซีเหออยากจะใช้วิชากระจกบุปผาวารีแอบดูข้างใน แต่ก็กลัวพลังเซียนกระเพื่อม เย่หยูจะจับได้

เลยต้องค่อยๆ ขยับเท้า เอาหูแนบประตู เตรียมตัวเก็บข้อมูลไว้ใช้เองบ้าง

ถือว่าเป็นการเรียนรู้ล่วงหน้าแล้วกัน

ทว่า การขยับตัวนิดเดียวนั้น ก็ทำให้เย่หยูจับได้

เยี่ยมจริงๆ ศิษย์พี่ศิษย์น้องนิกายอี้ซิงคู่นี้ มันน่าจับตีก้นทั้งคู่

คนหนึ่งวางยา คนหนึ่งแอบฟัง

นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าควรทำเรอะ?

เย่หยูย่องเข้าไปข้างหลัง ยกมือเขกหัวฉินซีเหอเบาๆ

"โป๊ก!"

เสียงทึบๆ บ่งบอกถึงความแรง

ฉินซีเหอเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว แต่ก็ยังกัดฟันไม่ร้องออกมา

เพราะนางไม่อยากให้คนข้างในรู้ว่านางแอบฟังอยู่ และกลัวว่าถ้าส่งเสียงดัง คนอื่นจะแห่กันมาดู ถ้าเป็นแบบนั้น เรื่องคงบานปลาย

อย่าว่าแต่ศิษย์พี่เจียงอวี่โม่จะเสียชื่อเสียงเลย ตัวนางเองก็คงอดกินของดีไปด้วย

ถึงจะร้องไม่ได้ แต่ฉินซีเหอก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องหันไปดูให้ได้ว่าใครมันบังอาจมาทำร้ายนาง

แต่พอหันกลับมาเจอเย่หยู

ฉินซีเหอก็เอ๋อแดก

อ้าว เขาควรจะอยู่ข้างในไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอยู่ตรงนี้?

ชัดเจนว่าศิษย์พี่กำลังทำศึกอย่างดุเดือดข้างใน แต่ทำไมคู่ต่อสู้ถึงไม่อยู่ข้างในล่ะ?

ด้วยความสงสัยสุดขีด นางถึงกับขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างอีกรอบ กะจะฟังให้ชัดๆ ว่าเสียงข้างในมันคืออะไรกันแน่

แต่พอเห็นเย่หยูง้างมืออีกรอบ

ฉินซีเหอก็รีบกุมหัว ร้องเสียงหลง: "ไม่ฟังแล้ว ไม่ฟังแล้ว!"

"ใช่เรื่องฟังไม่ฟังมั้ย? บอกมาสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เย่หยูแกล้งทำหน้าดุ

ฉินซีเหอกลัวลนลาน รีบขายเจียงอวี่โม่จนหมดเปลือก

ศิษย์พี่ ขอโทษนะ ข้าก็ไม่อยากทำแบบนี้

แต่เพื่อไม่ให้เย่หยูโกรธ ข้าต้องยอมสังเวยท่านแล้ว!

ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ เย่หยูถามอย่างไม่อยากเชื่อ: "นางให้ข้อเสนอเจ้าแค่นี้? แค่เหลือเวลาให้หน่อย? แล้วก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว?"

ฉินซีเหอพยักหน้าหงึกหงัก

พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!

มีผู้หญิงซื่อบื้อขนาดนี้อยู่จริงดิ ยอมกินของเหลือต่อจากคนอื่นอย่างเต็มใจ เจ้าหิวขนาดไหนเนี่ย?

ไม่สิ เจ้าอยากกินขนาดไหน?

เย่หยูพูดไม่ออก ชี้หน้าฉินซีเหอ มือสั่นระริก

เพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดี

สภาพของฉินซีเหอตอนนี้ ต่างกับในความฝันลิบลับ

ความเย็นชาหายไปไหนหมด?

ไอ้มาดนางพญาที่ไม่ยอมให้ผู้ชายเข้าใกล้ หายไปไหนแล้ว?

เฮ้อ!

ฉินซีเหอกระตุกแขนเสื้อเย่หยู

"เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ข้าสัญญาว่าถ้าคราวหน้ามีเรื่องแบบนี้อีก ข้าจะรีบมาบอกเจ้าเป็นคนแรกเลย"

เย่หยูหน้าเปลี่ยนสี พูดเสียงเข้ม: "อะไรนะ ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ?"

"ไม่มี ไม่มี ไม่มีคราวหน้าแล้ว"

ฉินซีเหอรีบปฏิเสธพัลวัน แล้วชี้ไปที่ห้องถามว่า: "งั้น ในเมื่อเจ้าอยู่ข้างนอก เสียงข้างในคือ..."

เย่หยูตอบอย่างหัวเสีย: "ก็เหมือนตอนที่ช่วยเจ้าถอนพิษนั่นแหละ ภาพมายาไง

เจ้าน่ะ วันหลังเลิกใช้วิธีสกปรกแบบนี้ซะที

มีอะไรก็พูดตรงๆ อยากเป็นคู่ครองเซียน ข้าก็ตกลง

ไม่ต้องทำเรื่องให้มันยุ่งยาก!"

"ได้ๆๆ! เอ๊ะ?"

ฉินซีเหอยืนงง ถามเสียงสั่น: "จะ... เจ้าตกลงให้ข้าเป็นคู่ครองเซียนแล้วเหรอ?"

เห็นท่าทางเอ๋อๆ พูดจาติดอ่างของนาง

เย่หยูก็อดขำไม่ได้ พยักหน้ารับ

ฉินซีเหอดีใจจนทำตัวไม่ถูก พุ่งเข้าไปกอดเย่หยูแน่น

และในจังหวะนั้นเอง

เสียงในห้องเงียบลง เจียงอวี่โม่กุมหน้าผาก เดินเซซังออกมาเปิดประตู พอดีเป๊ะกับจังหวะที่เย่หยูกอดฉินซีเหอ

นางรู้สึกสับสน มึนงง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมเมื่อกี้เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน

แล้วก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียวในห้อง

แต่ตอนนี้กลับเห็นเย่หยูกอดกับฉินซีเหอ

ตกลงเย่หยูเสร็จกิจเร็ว หรือนางเหนื่อยจนเผลอหลับไป

หรือว่าเรื่องเมื่อกี้ มันไม่ใช่เรื่องจริง?

"ว้าย ศิษย์พี่!"

ฉินซีเหอรีบปล่อยมือ ถอยหลังไปสองก้าว เหมือนเด็กขโมยขนมแล้วโดนจับได้

ก็ช่วยไม่ได้ แผนที่ตกลงกันไว้

ศิษย์พี่ยังไม่ได้แอ้ม แถมยังต้องมานั่งเล่นบทนางเอกเอ็มวีคนเดียวตั้งนาน

ส่วนศิษย์น้องแอบคาบชิ้นปลามันไปกิน เปลี่ยนสถานะจากคนดูต้นทางเป็นเมียตัวจริง

พูดง่ายๆ คือ เจียงอวี่โม่ลงแรงหุงข้าวแทบตาย ยังไม่ทันได้กิน ฉินซีเหอก็ยกหม้อไปแดกเรียบ

เจอแบบนี้ จะไม่ให้กลัวได้ไง?

เจียงอวี่โม่จับสังเกตความผิดปกติของฉินซีเหอได้ทันที แล้วเพ่งมองไปที่คอของเย่หยู

ในความทรงจำของนาง นางจำได้แม่นว่านางระดมจูบทำรอยแดงไว้เพียบ

กะจะประกาศศักดาให้โลกรู้ว่าข้ารักเย่หยูแค่ไหน

แต่ตอนนี้ คอเย่หยูเกลี้ยงเกลา ไม่มีรอยอะไรเลย

เสื้อผ้าก็เรียบร้อย ไม่มีรอยยับยู่ยี่

เห็นแบบนี้ เทียบกับความรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นนอน เจียงอวี่โม่ก็ใจแป้ว

มองหน้าเย่หยูอย่างจริงจัง ถามเสียงเบา: "เมื่อกี้คือภาพมายาใช่ไหม?"