บทที่ 803: ใครจะได้ครอบครอง ก็วัดกันที่ฝีมือ

บทที่ 803: ใครจะได้ครอบครอง ก็วัดกันที่ฝีมือ

ณ เมืองโหย่วหรง

หลังจากวิเคราะห์และถกเถียงกันอย่างเคร่งเครียด อันจิ่นชิว, เจียงอวี่โม่ และฉินซีเหอ ต่างก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

ความทรงจำของพวกนางไม่มีปัญหาแน่นอน

แต่คนอื่นๆ กลับจำเย่หยูไม่ได้เลย

รวมไปถึงหลี่ว์หว่านจู๋, นางเซียนนิกายอี้ซิงอีก 297 คน, และพ่อแม่บังเกิดเกล้าของเย่หยูด้วย

โลกของพวกเขาเหมือนไม่เคยมีตัวตนของเย่หยูอยู่เลย

สาเหตุที่แท้จริงคืออะไร พวกนางสามคนก็จนปัญญาจะรู้ได้

แต่จากการพูดคุยกัน

พบว่าจุดร่วมของพวกนางทั้งสาม คือตายในความฝัน แล้วก็ตื่นมาในโลกความเป็นจริง

พร้อมกับความทรงจำเกี่ยวกับเย่หยูที่ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เรียกได้ว่า "จำฝังใจ" เลยทีเดียว!

หลังแลกเปลี่ยนข้อมูลเสร็จ อันจิ่นชิวก็เสนอขึ้นมาว่า: "สหายเซียนทั้งสอง ข้ามีข้อเสนอ ก่อนจะเจอตัวเย่หยู เราพักเรื่องอื่นไว้ก่อน

ส่วนใครจะได้เป็นคู่ครองเซียนของเขา ก็ค่อยว่ากันที่ฝีมือ!"

ฉินซีเหอพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นศิษย์พี่เจียงอวี่โม่พยักหน้าหงึกหงักเหมือนกัน

เดี๋ยวนะ... หมายความว่าไง? ทำไมรู้สึกถึงลางร้ายตะหงิดๆ?

ยังไม่ทันที่ฉินซีเหอจะคิดจบ อันจิ่นชิวก็พูดต่อ: "งั้นเรามาสรุปสถานการณ์กัน! ที่พวกเรามารวมตัวกันวันนี้ ก็เพราะจำได้แม่นว่า

ในความฝัน เย่หยูจะมาถึงเมืองโหย่วหรงในเวลานี้

แต่ตอนนี้ดึกป่านนี้แล้ว เขาก็ยังไม่โผล่หัวมา

แสดงว่าต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

พวกท่านคิดว่าเราควรทำยังไงต่อไป?"

อันจิ่นชิวกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ลึกๆ ในใจนางเดาเหตุผลที่แย่ที่สุดไว้แล้ว แต่ไม่กล้าพูดออกมา

ฉินซีเหอกัดฟัน พูดเสียงเข้ม: "จะทำยังไงได้? ก็ต้องหาต่อไปสิ! ปีหนึ่ง ร้อยปี หมื่นปี ข้าก็จะหาให้เจอ

ถ้าบอกว่านี่คือการย้อนเวลา ก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเราสามคนจะย้อนมาแค่กลุ่มเดียว!

แต่ถ้า..."

พูดถึงตรงนี้ ฉินซีเหอก็ชะงักไป

พูดไม่ออก

แต่ทุกคนในที่นั้นต่างก็รู้ว่านางจะพูดอะไรต่อ

ถ้าเกิดว่ามีแค่พวกนางสามคนที่ย้อนกลับมา แต่เย่หยู "ไม่อยู่" แล้วล่ะ?

ช่วยไม่ได้

จะให้ทิ้งความหวังเพียงเพราะความเป็นไปได้แค่นี้เหรอ? ไม่มีทาง!

เจียงอวี่โม่ค่อยๆ ลุกขึ้น: "งั้นก็ตกลงตามนี้ แยกย้ายกันไปหา เน้นที่แดนสวรรค์ส่วนใต้กับส่วนตะวันออกก่อน

ถ้าหาไม่เจอจริงๆ ค่อยไปหาที่อื่น ยังไงก็ต้องเจอ

ถ้าเจอแล้ว ใครจะได้เป็นคู่ครอง ก็วัดกันที่ฝีมือ!"

อันจิ่นชิวเห็นด้วยทันที แต่ฉินซีเหอเริ่มลนลาน รีบส่งกระแสจิตถามเจียงอวี่โม่: "ศิษย์พี่ ไหนตอนนั้นท่านบอกว่าจะเชียร์ข้าไง? ย้อนเวลามาแล้ว ท่านคงไม่ทิ้งข้าหรอกนะ?"

ตอนนี้ ฉินซีเหอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของศิษย์พี่แล้ว

เลยลองถามหยั่งเชิงดู

แต่ใครจะคิด เจียงอวี่โม่กลับยิ้มเจ้าเล่ห์ เอามือตบไหล่ฉินซีเหอ

ไม่ได้ส่งกระแสจิตตอบ แต่พูดออกมาตรงๆ เลยว่า: "ไม่ว่าจะย้อนเวลาหรือโลกความจริง ข้าเปลี่ยนใจแล้ว

ข้าขอเลือกเชียร์ตัวเอง

ศิษย์น้อง ครั้งนี้ข้าเอาจริง เรามาแข่งกันยุติธรรม ใครดีใครได้!"

ฉินซีเหอหน้าชาไปหมด

นางสัมผัสได้ว่าศิษย์พี่เอาจริง

ไหนบอกว่าเป็นพันธมิตรกันไง? ไหงกลายเป็นศัตรูไปซะงั้น?

แถมฉินซีเหอยังกลัวว่าเจียงอวี่โม่จะเล่นสกปรก ใช้วิชาวางยาแบบนั้นอีก

ก็ตอนนั้นศิษย์พี่เป็นคนสอนนางเองนี่นา

ยาเตรียมไว้แล้วแท้ๆ แต่เย่หยูดันตายไปก่อน แผนเลยล่ม

แต่ถ้าตอนนี้เย่หยูยังอยู่ แล้วศิษย์พี่ใช้ยานั่น... มันจะเกินไปหน่อยมั้ย?

ฉินซีเหอกลัวใจเจียงอวี่โม่ที่เป็นพวกชอบทำอะไรแผลงๆ ที่สุด

เลยรีบจะอ้าปากห้ามปราม ไม่ให้ใช้วิธีสกปรก

แต่เจียงอวี่โม่ไม่เปิดโอกาสให้นางพูด ร่างกายหายวับไปกับตา

อันจิ่นชิวมองฉินซีเหออย่างงงๆ แล้วถามคำถามแทงใจดำ

"พวกเจ้าไม่ได้เล่นมุก 1+1 กันหรอกรึ? ทำไมตอนนี้มาแข่งกันเองซะงั้น? ทะเลาะกันเหรอ?"

ฉินซีเหอน้ำตาตกใน

อย่าซ้ำเติมกันได้ไหม ขอร้องล่ะ!

หลังจากนั้น ฉินซีเหอก็ไม่ได้อยู่เมืองโหย่วหรงต่อ รีบออกไปตามหาเย่หยูอย่างบ้าคลั่ง

ระหว่างนั้น นางก็นึกทบทวนดู หรือว่าที่หาไม่เจอ เป็นเพราะ "ทีมงาน" ไม่ครบ?

ในฝัน คนที่เจอเย่หยูคือลูกศิษย์หลี่ว์หว่านจู๋ ไม่ใช่นาง

หรือว่าหลี่ว์หว่านจู๋จะเป็นกุญแจสำคัญในการเจอเย่หยู?

ต้องกลับไปรับลูกศิษย์มาไหมนะ?

แน่นอน ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวแป๊บเดียวก็โดนปัดทิ้ง

นางไม่เชื่อเรื่องงมงายพรรค์นี้หรอก

เมื่อตอนกลางวัน นางใช้จิตเทวะสแกนทั่วทั้งเมืองโหย่วหรง เซียนเข้าออกทุกคนนางเห็นหมด

ไม่มีวี่แววของเย่หยูเลย

มันไม่เกี่ยวกับหลี่ว์หว่านจู๋แน่นอน!

มีศัตรูตัวฉกาจอย่างเจียงอวี่โม่คนเดียวก็แย่แล้ว จะลากลูกศิษย์เข้ามาร่วมวงไพบูลย์ด้วยทำไม

หลี่ว์หว่านจู๋น่ะ แพ้ทางเย่หยูสุดๆ แค่ประโยคเดียวก็ตกหลุมรักหัวปักหัวปำแล้ว

ทางที่ดี อย่าให้เจอกันเลยจะดีกว่า!

หารู้ไม่ว่า ความคิดชั่ววูบของฉินซีเหอ ทำให้นางพลาดโอกาสทองที่จะได้เจอเย่หยูเป็นคนแรกไปอย่างน่าเสียดาย

ณ เวลานี้

เย่หยูที่พวกนางตามหากันแทบพลิกแผ่นดิน ได้มายืนอยู่ที่หน้านิกายอี้ซิงแล้ว

จากเบาะแสสุดท้ายของเซียนตำหนักสามศพ พวกมันตามล่าลั่วหนิงมาจนถึงแถวนี้ แล้วก็ขาดการติดต่อ

เย่หยูเลยสงสัยว่า ลั่วหนิงน่าจะหนีเข้าไปในนิกายอี้ซิง แล้วได้รับความช่วยเหลือ จนจัดการพวกเซียนมารพวกนั้นได้

เพราะในรัศมีหมื่นลี้นี้ มีแค่นิกายนี้แห่งเดียว

แต่พอมองดูทางเข้านิกายที่คุ้นเคย

เย่หยูก็อดหวั่นใจไม่ได้

จากประสบการณ์ความฝันที่ผ่านมา คนที่มีความทรงจำไม่ได้มีแค่เมียในฝันเท่านั้น

บางทีคนอื่นก็มีเหมือนกัน

อย่างเช่น เหลียงอวี่ เป็นตัวอย่างที่ดี

เย่หยูเดาว่า สาเหตุหลักน่าจะเป็นเพราะ "ความรัก" ความทรงจำเลยยังคงอยู่

ถ้าคิดตามตรรกะนี้ นางเซียนเกือบสามร้อยคนในนิกายอี้ซิง จะมีกี่คนที่จำได้ เขาไม่กล้าคิดเลย

ถ้าพวกนางจำได้หมด

งานนี้บันเทิงแน่

แถมตอนนั้นเย่หยูก็แค่ทำภารกิจให้จบๆ ไป ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ นะ

ไม่ว่าพวกนางจะจำได้หรือไม่

เขาก็ต้องเข้าไปสืบข่าวลั่วหนิงให้ได้

แต่ใครจะคิด พอเย่หยูจะก้าวเข้าไป ค่ายกลนิกายก็เปิดออกเองดื้อๆ