บทที่ 590: เจ้ากำลังเลือกส้มอ่อนบีบอยู่รึไง

มีผู้อ่านบางท่านทักท้วง มาว่า ผมแปล บทที่ 552 - 553 ผิดจากกระบี่กลายเป็นดาบ กลับไปดูต้นฉบับแล้วผิดจริงครับ เลยจะฟรีให้

บทที่ 590: เจ้ากำลังเลือกส้มอ่อนบีบอยู่รึไง

【เนื่องจากการโจมตีของอสนีบาตสีดำ เบื้องล่างจึงปรากฏหลุมขนาดมหึมาเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหมื่นลี้】

【ถึงแม้อสนีบาตจะหายไปแล้ว】

【แต่ภายในหลุม ก็ยังมีอสนีบาตเล็กๆ กระโดดไปมาเป็นครั้งคราว】

【ไอภูตของที่นี่ได้สลายไปโดยสิ้นเชิง】

【สิ่งที่มาแทนที่คือพลังอันบ้าคลั่งถึงขีดสุด】

【พร้อมกับแรงกดดันที่ไม่อาจต้านทานได้】

【เย่หยูตรงดิ่งลึกลงไป ในที่สุดก็พบเซียวจี้โป๋ที่ใกล้จะตายอยู่ตรงกลาง】

【ในขณะนี้ กายวิญญาณของเขาแทบจะกลายเป็นโปร่งใส และบนนั้นก็เต็มไปด้วยรอยร้าว】

【เหมือนกับเครื่องกระเบื้องที่ใกล้จะแตกสลาย】

【ไอภูตจางๆ ลอยออกมาจากรอยแยกเหล่านี้】

【ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เวลาของเขาเหลือไม่มากแล้ว ในไม่ช้าก็จะสลายไปโดยสิ้นเชิง】

【สภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ ทำให้สีหน้าของเย่หยูเคร่งขรึมลง】

【หันกลับไปมองเบื้องบนอีกครั้ง】

【ภูตเซียนหญิงนางนั้นมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่? ลงมือทีเดียวก็เกือบจะฆ่าเซียวจี้โป๋ได้ แล้วก็ไม่พูดอะไรเลย กลับไปหลับต่ออีก】

【ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ช่างทำให้คิดไม่ตกจริงๆ】

【และในตอนนั้นเอง】

【เซียวจี้โป๋ก็พลันเอ่ยปากขึ้น กล่าวอย่างอ่อนแรงอย่างที่สุด: ผู้ช่วยของเจ้า เก่งกาจจริงๆ】

【เดิมทีคิดว่า สามารถทะลวงสองขั้นใหญ่ได้ภายในเวลาไม่กี่สิบปี ข้าคือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์แห่งยมโลก ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะไม่ใช่เสียแล้ว】

【เย่หยูหันกลับมา ถามหยั่งเชิง: เจ้ารู้จักผู้หญิงคนนี้รึ?】

【เซียวจี้โป๋ใช้แรงทั้งหมดส่ายหน้า】

【ข้าไม่เคยได้ยินว่าในยมโลกมีบุคคลเช่นนี้มาก่อน แต่ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว】

【แต่ว่า ข้าก็ยังอยากจะรู้ว่า เคล็ดวิชาควบคุมจิตใจเจ้าได้มาจากที่ใดกันแน่?】

【หรือเป็นพวกอาวุโสรุ่นแรกๆ ของเมืองติ้งหลิง ที่ไม่รักษาสัญญา?】

【เย่หยูกล่าวเบาๆ: ก็ยังเป็นคำพูดเดิม พวกเจ้ากล้าใส่ร้าย ข้าก็กล้ารับ ตอนนั้นเป็นพวกเจ้าที่บอกว่าข้าได้เคล็ดวิชาควบคุมจิตใจมา แล้วตอนนี้กลับมาถามข้าว่าได้มาจากไหน? ไม่รู้สึกว่ามันน่าขันไปหน่อยรึ?】

【เซียวจี้โป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา】

【ดี ราชาปิดบัญชีใช่ไหม ช่างหาได้ยากจริงๆ ข้าถึงกับยังจำฉายานี้ได้ ในเมื่อเจ้าไม่อยากจะพูด ก็ช่างมันเถอะ】

【เพียงแต่ น่าเสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้เห็นภาคต่อของ ‘ตำนานเมืองขู่หาน’】

【เสี่ยวล่างเอ๊ย เสี่ยวล่าง เจ้าจะอัปเดตให้มันเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง?】

【เพิ่งจะสิ้นเสียง】

【กายวิญญาณของเซียวจี้โป๋ก็แตกสลายโดยสิ้นเชิง หายไปจากที่เดิม】

【และจนถึงตอนนี้นี่เองที่เย่หยูเพิ่งจะนึกขึ้นได้】

【จากความทรงจำของเจียวเหอคัง】

【เซียวจี้โป๋เป็นแฟนนหนังสือของข้านี่นา】

【อืม บ้าจริง เจ้าบอกแต่แรกสิว่าเป็นแฟนนหนังสือข้า อย่างไรเสียข้าก็ต้องช่วยเจ้าสักหน่อย】

【ดูสิ เจ้าทำเรื่องอะไรลงไป!】

【เฮ้อ พูดไว้ก่อนนะ ไม่โทษข้านะ เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยม】

【ข้าย่อมหวังว่าแฟนนหนังสือทุกคนจะมีอายุยืนยาวร้อยปี สมปรารถนาทุกประการ ครอบครัวมีความสุข...】

【แค่กๆ ออกนอกเรื่องไปหน่อยแล้ว】

【แต่บอกตามตรง บางเรื่องก็ต้องพูดแต่เนิ่นๆ จริงๆ บางทีอาจจะได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างออกไป】

【เย่หยูละสายตากลับมา ร่างวูบไหว ออกจากหลุมขนาดมหึมานี้ไป】

【อายุ 92 ปี เย่หยูเลื่อนขึ้นสู่ระดับภูตสวรรค์ขั้นกลางได้สำเร็จ】

【และภายในตระกูลเย่แห่งเมืองขู่หาน หญิงสาวที่สวมชุดชาววังคนนั้นยังคงหลับใหลอยู่】

【บอกตามตรง เย่หยูไม่เคยเห็นภูตเซียนที่นอนเก่งขนาดนี้มาก่อน】

【พี่สาว ท่านเป็นภูตนะ จะนอนหลับได้อย่างไร?】

【นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลยนะ】

【แน่นอนว่า เย่หยูก็ไม่ได้คัดค้านการนอนของนาง】

【แต่ความอยากรู้ของผู้ชายนั้นไม่มีที่สิ้นสุด】

【เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าทำไมหญิงสาวในชุดชาววังคนนี้ถึงต้องช่วยเขา】

【เพื่อไขคำตอบนี้】

【เย่หยูได้ลองใช้วิธีต่างๆ นานา พยายามจะปลุกหญิงสาวในชุดชาววังคนนี้ให้ตื่น น่าเสียดายที่ล้มเหลวทั้งหมด】

【จนสุดท้าย ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย】

【นอกจากจะแวะมาดูทุกๆ สามวันแล้ว โดยพื้นฐานก็อยู่ในสภาพปล่อยเลี้ยงแล้ว】

【ชอบนอนไม่ใช่รึ? งั้นก็นอนให้พอไปเลย】

【ก็จะได้เห็นกันจริงๆ ว่าเจ้านอนได้นานแค่ไหน】

【ถ้าไม่ได้ก็เอาเวลาพันปีมาสู้กับเจ้า】

【ก็ถือซะว่าใช้เวลาสงบสุขกับภรรยาอิ้งไหน่เอียนต่อไป】

【สิ่งที่น่ากล่าวถึงคือ】

【นับตั้งแต่กำจัดเซียวจี้โป๋ไปแล้ว เย่หยูและอิ้งไหน่เอียนก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง】

【ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ แม้จะไม่พูดอะไร】

【ขอเพียงแค่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกันและกัน ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรียกว่าวันเวลาที่สงบสุข】

【ชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้ เย่หยูก็พอใจอย่างมาก】

【เมื่อเทียบกับความวุ่นวายของไป๋ซีชูและไป๋เหมี่ยวเหลิ่ง ในที่สุดก็มีภรรยาที่เงียบสงบสักคนแล้ว】

【จนถึงตอนนี้ คุณค่าของอิ้งไหน่เอียน ก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง】

【แน่นอนว่า ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ความเร็วในการบ่มเพาะนั้นช้าเกินไปจริงๆ】

【บางทีอาจจะเป็นเพราะเวลาผ่านไปนานเกินไป】

【กระแสราชาปิดบัญชีของตนเองได้จางหายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว】

【ปัจจุบัน ในยมโลกไม่มีใครมาใส่ร้ายป้ายสีตนเองเลยแม้แต่คนเดียว】

【แบบนี้ได้อย่างไร?】

【เจ้าไม่ใส่ร้าย เขาไม่ใส่ร้าย แล้วข้าจะก้าวหน้าได้อย่างไร?】

【ไม่ได้ ต้องไปก่อเรื่องต่อแล้ว!】

【มิเช่นนั้นต้องมืดแปดด้านแน่!】

【ดังนั้นเย่หยูจึงได้ออกจากเมืองขู่หานไปตามลำพัง】

【เตรียมที่จะเริ่มต้นการเดินทางก่อเรื่องของตนเอง】

【ส่วนอิ้งไหน่เอียน ก็ถูกทิ้งไว้ในจวนตระกูลเย่】

【สำหรับเรื่องนี้ ภรรยาของตนเองมีความคิดเห็นเต็มท้อง】

【แต่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ สำหรับการเดินทางครั้งนี้ เย่หยูได้วางแผนที่สมบูรณ์แบบไว้แล้วชุดหนึ่ง】

【และตลอดทั้งกระบวนการต้องลงมือด้วยตนเอง】

【หากพาอิ้งไหน่เอียนไปด้วย จะมีแต่ทำร้ายนาง】

【จึงได้มีการจัดการเช่นนี้】

【เมืองขู่หานตั้งอยู่ชายขอบทางตะวันออกของยมโลก】

【ยึดหลักการที่ว่าฆ่าคนแปลกหน้าดีกว่าฆ่าคนรู้จัก】

【สถานีแรกของเย่หยูคือมาถึงทางตะวันตกของยมโลก พบกับนิกายภูตที่ชื่อว่าหอฝูหลิ่ว】

【มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทลายค่ายกลพิทักษ์นิกายของพวกเขาโดยตรง】

【และถอนรากถอนโคนหอสมบัติของพวกเขา นำไปต่อหน้าต่อตา】

【ถึงกับทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า ข้าคือเย่หยูแห่งเมืองล่างล่างทางตอนใต้ของยมโลก หากพวกเจ้าไม่พอใจ ก็กลับมาหาข้าได้!】

【หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ภูตของหอฝูหลิ่วก็โกรธจนแทบคลั่ง พากันจะพุ่งเข้าไปฆ่าเย่หยู】

【แต่กลับถูกกลุ่มไฟภูตสีดำกลุ่มหนึ่งขวางไว้】

【ได้แต่เพียงมองดูเย่หยูลากหอสมบัติจากไป】

【เจ้าสำนักนิกายภูตโกรธจนฟันกรามแทบหัก!】

【เกินไป เกินไปจริงๆ!】

【หากเรื่องนี้แพร่ออกไป หอฝูหลิ่วของเขาจะต้องกลายเป็นเรื่องตลกของทั้งยมโลกอย่างแน่นอน】

【ว่าแต่ทางตอนใต้ของยมโลก เมืองล่างล่างคือที่ไหนกันแน่?】

【ทำไมถึงได้มีภูตแบบนี้ออกมา ปล้นหอสมบัติของคนอื่นตั้งแต่แรกเลย?】

【ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง】

【น่าโมโหจริงๆ!】

【เดี๋ยวก่อน หรือว่าเจ้าเด็กนี่อยู่ที่ทางตะวันออกของยมโลกไม่ไหวแล้ว มาที่นี่เพื่อเลือกส้มอ่อนบีบง่ายงั้นรึ?】

【เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเจ้าสำนักหอฝูหลิ่ว ก็ยิ่งดำคล้ำลง】

【โกรธจริงๆ นะ!】