บทที่ 11 ฝักบัวที่บ้านฉันเสีย

บทที่ 11 ฝักบัวที่บ้านฉันเสีย

"เจียงอิ่ง ฉันชอบเธอ เป็นแฟนกับฉันนะ!" เด็กหนุ่มตะโกนสารภาพรักเสียงดัง

ร้านเจียวโซ่อยู่ใกล้กับสถาบันการละครแห่งมหานครมาก จนได้รับฉายาว่าโรงอาหารแห่งที่สองของสถาบัน เนื่องจากเป็นเวลาอาหารเย็น ลูกค้ากว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่นี่จึงเป็นนักศึกษาจากสถาบันดังกล่าว

เมื่อเห็นฉากเช่นนี้ พวกเขาจึงเกิดอาการตื่นเต้นตามสัญชาตญาณ

"นั่นใช่เจียงอิ่งหรือเปล่านะ?" นักศึกษาสาวสายเผือกเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมเหรอ เธอเป็นคนดังเหรอ?" เด็กหนุ่มข้างๆ ถาม

"ดังอยู่นะ เป็นดาวรุ่งในภาควิชาการแสดงน่ะ" สาวสายเผือกอธิบาย "เธอทั้งเย็นชาและหยิ่งทะนง ไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนอยู่ในสายตาเลย จำนวนผู้ชายที่เธอปฏิเสธไปเนี่ยเกือบจะถึงเลขสองหลักแล้วนะ"

"เด็กหนุ่มที่ไปสารภาพรักนั่นใจกล้าจริงๆ ฉันนับถือเลย" เด็กหนุ่มข้างๆ กล่าวชม

ทันใดนั้น กลุ่มนักศึกษาที่มากับเด็กหนุ่มคนนั้นก็เริ่มส่งเสียงเชียร์ และตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า "ตกลงเลย! ตกลงเลย!"

อย่างไรก็ตาม เจียงอิ่งเป็นเด็กสาวที่กล้าปฏิเสธอย่างชัดเจน อาการลนลานก่อนหน้านี้ของเธอไม่ใช่เพราะการเผชิญหน้ากับฉากแบบนี้ แต่เป็นเพราะพี่เขยของเธออยู่ที่นี่ด้วย และเธอไม่อยากให้เขาเข้าใจเธอผิด

"ฉันตกลงกับคุณไม่ได้" เจียงอิ่งปฏิเสธโดยตรง "ฉันจะไม่พิจารณาเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวก่อนเรียนจบ ดังนั้นโปรดอย่าเสียเวลากับฉันเลยค่ะ"

พูดจบ เจียงอิ่งก็หยิบกระเป๋าถือขึ้นมา ตั้งใจจะรีบเดินหนีไป

ทว่าเด็กหนุ่มคนนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นหลีกทางให้ เขายังคงยืนกรานว่า "เจียงอิ่ง ฉันชอบเธอจริงๆ นะ ชอบมาตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนเลย ถ้าเธอไม่ตกลง ฉันจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ไม่ลุกไปไหนทั้งนั้น"

เจียงอิ่งเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุด ประเภทที่ชอบบีบบังคับหลังจากถูกปฏิเสธรัก ไม่ยอมลุกงั้นเหรอ? เธอไม่มีทางตามใจนิสัยเสียๆ แบบนั้นแน่ เธอเปลี่ยนกลับไปเป็นนางเอกผู้เย็นชาในทันที

"คุณจะคุกเข่านานแค่ไหนนั่นคือสิทธิของคุณ" เจียงอิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "แต่ช่วยหลีกทางก่อนค่ะ ฉันต้องไปแล้ว"

"เจียงอิ่ง ให้โอกาสฉันสักครั้งเถอะนะ" เด็กหนุ่มยังคงตื๊อไม่เลิก

เจียงอิ่งเหลือบมองไปที่จางหยางซึ่งกำลังทำท่าขบขันอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอจึงแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง อ้อมโต๊ะแล้วตรงดิ่งไปหาจางหยาง

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องคงจบลงแค่นี้ และเจียงอิ่งคงจะเดินออกจากร้านไปทันที

แต่ผิดคาด เธอเดินตรงไปหาชายหนุ่มมาดเนิร์ดคนหนึ่ง แล้วใช้หมัดเล็กๆ ชกที่หน้าอกเขาเบาๆ อย่างขี้เล่น ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางขัดเขินว่า "พี่ก็เอาแต่ดูฉันขายหน้า ไม่คิดจะช่วยกันบ้างเลยนะ"

"มันเป็นเรื่องดีที่มีหนุ่มๆ มาตามจีบนะ นั่นแสดงว่าเธอมีเสน่ห์มากไง" จางหยางลูบหัวเจียงอิ่งแล้วเอ่ยด้วยความเอ็นดู "อีกอย่าง พี่ชอบวิธีจัดการของเธนะ ถ้าไม่ชอบใครก็ควรปฏิเสธให้ชัดเจน อย่าไปให้ความหวังเขา"

"พวกผู้ชายพวกนั้นน่ารำคาญจริงๆ ค่ะ ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่คิดเรื่องแฟนจนกว่าจะเรียนจบ แต่พวกเขาก็ยังขยันมาสารภาพรักกับฉันอยู่ได้" เจียงอิ่งเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม

เหล่าผู้สังเกตการณ์ในร้านต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

นี่ใช่เจียงอิ่งผู้เย็นชาคนเมื่อกี้จริงๆ เหรอ?

ไม่เพียงแต่ยอมให้ชายหนุ่มคนนั้นลูบหัว แต่แม้วิธีการพูดจายังแฝงไปด้วยความออดอ้อน ทั้งขี้อายและอ่อนโยนอย่างยิ่ง ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่เลยทีเดียว

"งั้นเราไปกันเถอะ" จางหยางชวน

"อื้ม" เจียงอิ่งพยักหน้าอย่างแข็งขัน จากนั้นก็ควงแขนจางหยางอย่างใกล้ชิด แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเจียงอิ่งลับตาไป สมองของเด็กหนุ่มที่มาสารภาพรักก็ถึงกับค้าง

"ฉันเป็นใคร?"

"ฉันอยู่ที่ไหน?"

"แล้วฉันต้องทำยังไงต่อไป?"

นั่นคือนางฟ้าผู้เย็นชาที่เขาเฝ้าถวิลหามานาน! ที่โรงเรียน เธอไม่เคยส่งยิ้มให้ผู้ชายคนไหนเลยสักครั้ง!

ทำไมเธอถึงทำท่าทางอ่อนโยนและขี้อายขนาดนั้นกับชายหนุ่มคนนั้นได้? แถมท่าทางคำพูดคำจาก็ดูสนิทสนมกันขนาดนั้น?

หรือว่าในที่สุดนางฟ้าก็พ่ายแพ้ต่ออำนาจเงิน และยอมไปเป็นเด็กเก็บของเศรษฐีกันนะ?

แต่ชายหนุ่มคนนั้นมองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ไม่มีแบรนด์เนมเลยสักชิ้น แถมท่าทางก็ไม่ได้ดูเหมือนคนรวยเลยสักนิด นางฟ้าจะไปชอบผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง!

"ไม่! ไม่! ไม่!" เด็กหนุ่มตะโกนก้องอย่างเหลืออด เขาไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าเขาพ่ายแพ้ให้แก่ชายหนุ่มท่าทางธรรมดาคนหนึ่งได้

ไอ้ที่บอกว่าไม่พิจารณาเรื่องความสัมพันธ์ก่อนเรียนจบครึ่งน่ะ มันก็แค่ข้ออ้างทั้งนั้น

เพื่อนนักศึกษาที่มากับเขาไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี เพราะนางฟ้าผู้หยิ่งทะนงกลับเดินจากไปกับชายหนุ่มนิรนาม เป็นใครเจอแบบนี้ก็คงทำใจยอมรับได้ยาก

ครู่ต่อมา เด็กหนุ่มคนนั้นก็ขว้างช่อดอกไม้ทิ้งแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

นักศึกษาสาวสายเผือกคนเดิมกระซิบอย่างดูหมิ่นว่า "เหอะ ผู้ชายก็แบบนี้แหละ เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าถ้าไม่ตกลงจะคุกเข่าไม่ลุกไปไหน พอเห็นนางฟ้าไปกับผู้ชายคนอื่นปุ๊บก็ลุกพรวดปั๊บ คำพูดไม่มีความหมายเลยจริงๆ"

"นางฟ้าเขามีเจ้าของแล้ว เขายังต้องตามจีบโง่ๆ ต่อไปเหรอ? รอเป็นตัวสำรองหรือไง?" เด็กหนุ่มข้างๆ แย้ง

"เธอรู้ได้ไงว่าชายคนนั้นกับเจียงอิ่งเป็นแฟนกัน?" สายเผือกวิเคราะห์อย่างละเอียด "ดูวิธีที่เขาจับผมเธอสิ แล้วก็น้ำเสียงนั่นด้วย ไม่เหมือนคู่รักที่กำลังคลั่งไคล้กันเลยสักนิด แต่มันเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กมากกว่า"

จางหยางและเจียงอิ่งไม่ได้เดินเข้ามาพร้อมกัน และทุกคนก็มัวแต่คุยและกินข้าว จึงไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างเจียงอิ่งกับจางหยาง ได้แต่เดากันไปต่างๆ นานา

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงอิ่งเดินควงแขนจางหยางออกมาจากร้าน จางหยางก็เอ่ยขึ้นว่า "เดี๋ยวพี่ไปส่งที่โรงเรียนนะ"

"ขอบคุณค่ะพี่เขย" เจียงอิ่งเอ่ยอย่างร่าเริง ทันใดนั้นเธอก็คลายมือออกจากแขนของจางหยาง และรักษาระยะห่างที่เหมาะสมกับเขา

สีหน้าของจางหยางไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่ลึกๆ ในใจกลับมีความผิดหวังเล็กน้อยเกิดขึ้น ที่แท้เด็กสาวคนนี้ก็เห็นเขาเป็นแค่เครื่องมือช่วยกันท่าเท่านั้นเอง

ที่หน้าประตูสถาบันการละคร จางหยางเตือนเธอว่า "อย่าลืมขออนุญาตอาจารย์ที่ปรึกษาล่ะ หนังของพี่ใกล้จะเริ่มถ่ายทำแล้วนะ"

"รับทราบค่ะพี่เขย" เจียงอิ่งตอบอย่างว่าง่าย

หลังจากยืนส่งเจียงอิ่งเดินเข้าเขตสถาบันไปแล้ว จางหยางก็เตรียมจะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

จางหยางหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เห็นเป็นข้อความจากหลิงอวี่ฉี

"อาจารย์จางคะ ฉันได้ยินมาว่าคุณเป็นมืออาชีพเรื่องซ่อมฝักบัวมากเลย พอดีฝักบัวที่บ้านฉันมันเสียกะทันหัน คุณพอจะมาช่วยซ่อมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

การที่หลิงอวี่ฉีส่งข้อความแบบนี้มาให้เขาในเวลานี้ ย่อมหมายความว่าหวางเฉวียนคงจะไม่กลับบ้านในคืนนี้แน่นอน

"ประจวบเหมาะพอดี ผมไม่มีธุระอะไร งั้นเดี๋ยวผมจะเข้าไปดูให้คุณเอง"

หลังจากนั้น พิกัดที่ตั้งก็ถูกส่งมาให้

จางหยางไม่รอช้า เรียกแท็กซี่ตรงไปยังจุดหมายทันที

ในฐานะลูกผู้ชายที่ยอดเยี่ยม เมื่อผู้หญิงมีความต้องการ เขาจะไม่มีทางปฏิเสธเด็ดขาด

อย่างไรก็ตาม หลิงอวี่ฉีอาศัยอยู่ในย่านวิลล่าหรู และการรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านก็เข้มงวดมาก จางหยางจึงไม่สามารถเข้าไปได้โดยง่าย

หลิงอวี่ฉีจึงต้องโทรศัพท์หาพนักงานรักษาความปลอดภัย โดยบอกว่าจางหยางเป็นช่างซ่อมที่เธอเชิญมา เขาถึงสามารถเข้าไปได้สำเร็จ

ประตูวิลล่าเปิดแง้มไว้ จางหยางเดินเข้าไปข้างในโดยตรงและปิดประตูตามหลัง

"อวี่ฉี?" เมื่อไม่เห็นหลิงอวี่ฉีในห้องนั่งเล่น จางหยางจึงตะโกนเรียก

"ฉันอยู่ในห้องนอนชั้นสองค่ะ ขึ้นมาเลย" เสียงของหลิงอวี่ฉีแว่วลงมาจากชั้นบน