บทที่ 7 มีหลายท่าให้เลือก

บทที่ 7 มีหลายท่าให้เลือก

การลงทุน 50 ล้านหยวน ถือว่าเยอะไหม?

ไม่เยอะหรอก ในยุคที่หนังฟอร์มยักษ์ทุนสร้างร้อยล้านเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่น่าตกใจคือคนลงทุนกล้าทุ่มเงินให้จางหยางต่างหาก

ทว่าหวังชุนฮวาก็สมเป็นผู้จัดการระดับท็อป ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน เธอปรับทัศนคติได้อย่างรวดเร็ว ด้วยทุนสร้าง 50 ล้าน ค่าตัวของหลิงอวี้ฉีคงไม่น้อยแน่ๆ

ถ้าอยากจะล้มการร่วมงานครั้งนี้ ก็คงต้องหาทางจากด้านอื่น

เช่น บทหนังห่วยเกิน หรือคาแรคเตอร์นางเอกไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของหลิงอวี้ฉี เป็นต้น

แต่เหตุผลพวกนี้ฟังดูข้างๆ คูๆ ไม่ตรงไปตรงมาเหมือน 'ค่าตัวไม่ถึง' แถมถ้าหลิงอวี้ฉีอยากเล่นจริงๆ เหตุผลพวกนี้ก็ห้ามเธอไม่ได้อยู่ดี งั้นลองเรียกค่าตัวสูงๆ ไปก่อน ดูปฏิกิริยาของจางหยางดีกว่า

"สำหรับผู้กำกับและนักแสดงหน้าใหม่อย่างคุณ การที่อวี้ฉีของเราจะไปเล่นหนังให้ ถือว่ามีความเสี่ยงอยู่นะคะ" หวังชุนฮวาพูดอย่างตรงไปตรงมา "ดังนั้น ค่าตัวต้องสูงหน่อย"

"คุณคิดว่าเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมครับ?" จางหยางถาม

"25 ล้าน" หวังชุนฮวาเรียกราคาขูดเลือดขูดเนื้อ

ได้ยินข้อเสนอของหวังชุนฮวา จางหยางกำลังจะอ้าปากพูด แต่หลิงอวี้ฉีที่นั่งข้างๆ หวังชุนฮวาก็พูดแทรกขึ้นมา "เจ๊ฮวาคะ ค่าตัวนี้มันสูงเกินไปหน่อยนะคะ ชื่อเสียงอาจารย์จางในวงการก็รู้ๆ กันอยู่ กว่าเขาจะหาทุน 50 ล้านมาได้คงลำบากน่าดู อย่าไปกดดันเขาเลยค่ะ ให้เขาเหลือเงินไว้พัฒนาคุณภาพหนังเถอะ"

"หือ?" หวังชุนฮวากับเถาอันทำหน้างงพร้อมกัน

"หนูว่า 10 ล้านก็พอค่ะ" หลิงอวี้ฉีพูดหน้าตาเฉย ไม่สนใจความงุนงงของหวังชุนฮวากับเถาอันเลย

ในฐานะโปรดิวเซอร์หนัง YOLO เถาอันที่มีวิญญาณนักต่อรองเต็มเปี่ยม รีบชิงพูดก่อนหวังชุนฮวาจะทักท้วง "เยี่ยมเลยครับ 10 ล้านดีล เซ็นสัญญากันเลย"

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมหลิงอวี้ฉีถึงยอมลดค่าตัว แต่นี่มันเรื่องดีสำหรับพวกเขาชัดๆ

จางหยางจ้องมองหลิงอวี้ฉี รู้สึกซาบซึ้งใจนิดๆ แต่เขาไม่อยากให้เธอเสียเปรียบ เลยเริ่มพูดว่า "ผมยังคิดว่า..."

แต่ยังไม่ทันพูดจบ จางหยางก็รู้สึกว่ามีเท้าข้างหนึ่งมาแตะที่ข้อเท้าของเขา

จากนั้น เท้าข้างนั้นก็ค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาตามหน้าแข้ง

วินาทีนั้น จางหยางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกาย ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่ต้องเดาเลย ฝีมือหลิงอวี้ฉีแน่นอน

ต้องยอมรับเลยว่า ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ

กล้ายั่วยวนเขาโจ่งแจ้งขนาดนี้ ทั้งที่มีคนนั่งขนาบข้าง เล่นกับไฟชัดๆ

แต่จางหยางต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่ง: มันตื่นเต้นเร้าใจสุดๆ ยิ่งมีคนอยู่ด้วย ทั้งประสาทสัมผัสและความรู้สึกภายในก็ยิ่งทวีคูณเป็นสองเท่า

หลิงอวี้ฉีมองจางหยางด้วยรอยยิ้ม แววตาเปลี่ยนไปมาตลอดเวลา ทั้งยั่วยวน หยอกล้อ ออดอ้อน รุกเร้า และแฝงคำเตือน

เธอรู้ดีว่าถ้าจางหยางพูดตอนนี้ เขาต้องพยายามเพิ่มค่าตัวให้เธอแน่ และเขาจะไม่ยอมเอาเปรียบความสัมพันธ์ของทั้งคู่

คนหนึ่งพยายามลด อีกคนพยายามเพิ่ม ความสัมพันธ์คงโป๊ะแตกทันที

หลิงอวี้ฉียังไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์กับจางหยางเร็วเกินไป เธอยังมีบัญชีแค้นต้องสะสางกับหวังฉวน

"ยังไงซะ... ก็เคารพการตัดสินใจของอาจารย์หลิงเถอะครับ" จางหยางเปลี่ยนน้ำเสียงและกลับคำพูดทันที

หลิงอวี้ฉีผู้พึงพอใจ หลังจากใช้เท้าลูบไล้ขึ้นมาถึงเข่าจางหยาง เธอก็ยังรุกคืบต่อขึ้นไปบนต้นขา

ต้องรู้ก่อนนะว่า ต้นขาด้านในคือเขตหวงห้ามของผู้ชาย จุดที่สติกระเจิงได้ง่ายๆ

หวังชุนฮวารู้นิสัยหลิงอวี้ฉีดี ถ้าเธอตัดสินใจอะไรแล้ว ยากจะเปลี่ยนใจ

ในเมื่อเธอบอกว่า 10 ล้าน การร่วมงานครั้งนี้ก็ถือว่าจบดีล พูดตามตรง การดูแลศิลปินอย่างเธอช่างน่าปวดหัวจริงๆ

แต่ที่ผ่านมา เรื่องค่าตัวหลิงอวี้ฉีจะฟังหวังชุนฮวาตลอด แทบไม่เคยตัดสินใจเอง ครั้งนี้จู่ๆ ก็ตัดสินใจเองแบบนี้ ต้องมีเหตุผลแน่ๆ

หวังชุนฮวาอยากรู้เหตุผล แต่เธอไม่มีทางถามต่อหน้าจางหยางกับเถาอันแน่นอน

"ในเมื่ออวี้ฉีว่าอย่างนั้น ก็ตามใจเธอละกันค่ะ" หวังชุนฮวายอมถอย "อาจารย์จาง หวังว่าครั้งนี้คุณจะไม่ทำให้เราผิดหวังนะคะ"

"ผมก็หวังว่าอย่างนั้นครับ" จางหยางพยักหน้า

ภายนอกจางหยางดูสงบนิ่ง แต่ในใจปั่นป่วนไปหมด เขาอยากจะถีบเถาอันกับหวังชุนฮวาออกไปซะเดี๋ยวนี้ แล้วจับหลิงอวี้ฉีกดลงกับโต๊ะ จัดหนักจัดเต็มให้สาสม

แม่นางยั่วสวาทคนนี้ใช้ความคล่องแคล่วของเท้าได้คุ้มค่าจริงๆ ถ้าเขาไม่พยายามข่มใจไว้ ป่านนี้คงล้มโต๊ะไปแล้ว

เมื่อตกลงความร่วมมือกันได้แล้ว เถาอันก็หยิบบทหนัง YOLO ที่จางหยางให้ไว้ออกมาส่งให้หลิงอวี้ฉี มีบทอยู่ 3 ชุด: บทฉบับเต็ม บทเฉพาะตัวละคร และประวัติปูมหลังตัวละคร

ส่วนรายละเอียดสัญญา เถาอันกับหวังชุนฮวาจะไปคุยกันต่อ จางหยางมีหน้าที่หลักคือตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับบทของหลิงอวี้ฉี

หลิงอวี้ฉีเพิ่งจะยอมชักเท้ากลับหลังจากเล่นสนุกจนพอใจ

จางหยางหลุดพ้นจากพันธนาการในที่สุด หลังจากตั้งสติอยู่สองนาที เขาก็ลุกขึ้นถาม "ห้องน้ำไปทางไหนครับ?"

หวังชุนฮวาบอก "เดี๋ยวให้คนพาไปค่ะ"

"บทหนาขนาดนี้ อ่านแป๊บเดียวไม่จบหรอกค่ะ" หลิงอวี้ฉีลุกขึ้นพูด "ฉันก็จะไปห้องน้ำพอดี เดี๋ยวฉันพาอาจารย์จางไปเองค่ะ"

หวังชุนฮวาไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้า "ได้จ้ะ"

จากนั้น จางหยางก็เดินตามหลังหลิงอวี้ฉีมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ

ห้องน้ำอยู่มุมหนึ่งของสตูดิโอ ห้องน้ำชายอยู่ซ้าย ห้องน้ำหญิงอยู่ขวา ตรงกลางเป็นอ่างล้างมือหรูหรายาวเกือบ 4 เมตร

เนื่องจากไม่ได้หันหน้าไปทางโซนออฟฟิศ พอเลี้ยวตรงหัวมุมไป ก็ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ข้างใน

หลิงอวี้ฉีเดินเข้าไปเช็กในห้องน้ำหญิงก่อน พอแน่ใจว่าไม่มีใคร ก็กลับมาที่อ่างล้างมือ ยืนรออย่างใจเย็น

ไม่ถึงสองนาที จางหยางก็ออกมาจากห้องน้ำชาย หลิงอวี้ฉีทำหน้าล้อเลียน แซวเบาๆ ว่า "อาจารย์จางคะ เข้าไปแป๊บเดียวก็ออกมาแล้ว เร็วจังเลยนะคะ!"

จางหยางขยับเข้าไปใกล้หลิงอวี้ฉี กระซิบข้างหู "เมื่อกี้ในห้องประชุม คุณเล่นกับไฟอยู่นะ"

"แล้วโดนไฟลวกไหมคะ?" หลิงอวี้ฉีถามพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างน่ารัก

หลิงอวี้ฉีกล้าพูดแบบนี้ แสดงว่าในห้องน้ำหญิงไม่มีคน เขาเพิ่งออกมาจากห้องน้ำชาย ในนั้นก็ว่างเปล่าเหมือนกัน

จางหยางไม่ตอบด้วยคำพูด แต่จับเธอกดกับผนังห้องน้ำอย่างแรง

ร่างกายแนบชิดกัน ความนุ่มนิ่มเหมือนขนมสายไหมทำให้จางหยางอดใจไม่ไหว ต้องบีบขยำผ่านเสื้อผ้า

วันนี้หลิงอวี้ฉีไม่ได้ทาลิปสติก แต่ทาลิปกลอสสีผลไม้ฉ่ำวาว ทาแล้วปากดูเหมือนเยลลี่ ชุ่มชื้น แวววาว เด้งดึ๋ง และสดใส

จางหยางต้านทานไม่ไหว ก้มลงชิมรสชาติทันที

กลิ่นสตรอว์เบอร์รีจางๆ เหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้จางหยางถอนตัวไม่ขึ้น

ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังใกล้เข้ามา หลิงอวี้ฉีกระชากคอเสื้อจางหยางลากเข้าไปในห้องน้ำหญิง จูบเขาไปพลางผลักประตูห้องส้วมห้องหนึ่งเข้าไป แล้วล็อกกลอนจากด้านใน

จางหยางนั่งลงบนชักโครก หลิงอวี้ฉีนั่งตักจางหยาง เล่นเกมวัดใจสุดตื่นเต้น

"พี่ฉี" เสียงรองเท้าส้นสูงมาหยุดที่หน้าห้องน้ำหญิง แล้วเสียงทักทายก็ดังขึ้น