บทที่ 61 กานเจียงให้ความสำคัญ

"ท่านหัวหน้าหวังครับ เล่ยเถิงอินดัสเตรียลเขาทำแบตเตอรี่ลิเธียมนะครับ ที่เขาจะมาสร้างคือฐานแปรรูปวัสดุลิเธียม!" หัวหน้าหลี่พูดด้วยความตื่นเต้นจนหายใจแทบไม่ทัน "มณฑลของเรามีทรัพยากรแร่ลิเธียมมากมายมหาศาล แต่ที่ผ่านมาทำได้แค่ส่งออกแร่ดิบราคาถูก กำไรน้อยนิดเป็นค่าแรงงาน"

"ถ้าโปรเจกต์นี้เกิดขึ้นจริง เราจะสร้างห่วงโซ่อุปทานวัสดุลิเธียมของเราเองได้เลยนะครับ มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมจะมหาศาลแค่ไหน ลองคิดดูสิครับ!"

"คุณทำได้ดีมาก! ผมจะรายงานเรื่องนี้ต่อรัฐบาลมณฑลทันที รอฟังข่าวจากผมได้เลย!" หลังจากวางสาย หัวหน้าหวังก็ไม่รอช้า รีบสั่งการให้ลูกน้องจัดเตรียมข้อมูลสรุปเพื่อนำเสนอ แล้วรีบตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของผู้ว่าการมณฑลทันที

...

ไม่กี่วันต่อมา ณ สำนักงานใหญ่เล่ยเถิงอินดัสเตรียล จูหลิงอวี้เดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องทำงานของหม่าอวี่เถิง ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อ "ท่านประธานคะ ทางมณฑลกานเจียงติดต่อมาแล้วค่ะ"

"อ้อ? ว่าไงบ้าง? นัดเวลาดูงานให้เราแล้วเหรอ?" หม่าอวี่เถิงวางเอกสารในมือ ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

"นัดแล้วค่ะ แต่ว่า... แต่ว่า..." จูหลิงอวี้พยายามเรียบเรียงคำพูด "เลขานุการส่วนตัวของผู้ว่าการมณฑล หลิวเกา เป็นคนโทรมาเองเลยค่ะ" หม่าอวี่เถิงชะงัก "เลขาท่านโทรมาถ่ายทอดคำพูดของท่านผู้ว่าฯ หลิว ว่าขอเชิญท่านประธานเดินทางไปเมืองอวี้จางในวันจันทร์หน้า ท่านผู้ว่าฯ จะให้เกียรติมาพบและหารือเรื่องการลงทุนฐานแปรรูปวัสดุลิเธียมด้วยตัวเองค่ะ"

ผู้ว่าการมณฑลมาพบด้วยตัวเอง? หม่าอวี่เถิงก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะปฏิเสธ แต่ไม่คิดว่าจะให้ความสำคัญขนาดนี้ แค่บริษัทเอกชนจะไปลงทุน ถึงกับทำให้ผู้ว่าการมณฑลต้องลงมาจัดการเองเลยเหรอ? แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจเหตุผล บรรยากาศการเมืองในประเทศตอนนี้ จีดีพี คือพระเจ้า บวกกับเศรษฐกิจของกานเจียงค่อนข้างล้าหลัง ต้องการผลงานชิ้นโบแดงมาประดับบารมีด่วนๆ โปรเจกต์ของเขาที่พกเงินลงทุนก้อนโตไป แถมยังสอดคล้องกับนโยบายยกระดับอุตสาหกรรมของมณฑล มันก็เหมือนผลงานที่ใส่พานมาถวายถึงที่นั่นแหละ

"โอเค ผมเข้าใจแล้ว" หม่าอวี่เถิงกลับสู่ความสงบ เขายกหูโทรศัพท์ กดเบอร์ภายในหาจางเคอทันที "ผอ.จาง มาหาผมหน่อย แล้วแจ้งทีมงานโปรเจกต์ด้วยนะ อาทิตย์นี้งดลาพักร้อน ให้ทุกคนระดมสมองทำแผนการลงทุนฉบับละเอียดออกมาให้ผมเร็วที่สุด"

...

วันจันทร์ ณ เมืองอวี้จาง เมืองเอกของมณฑลกานเจียง เครื่องบินโดยสารจากเผิงเฉิงร่อนลงจอดอย่างนิ่มนวลที่สนามบินนานาชาติอวี้เป่ย ซึ่งเพิ่งเปิดใช้งานในปีนี้ หม่าอวี่เถิงพาจางเคอ จูหลิงอวี้ และคณะ เดินออกมาจากทางออกผู้โดยสารขาเข้า จูหลิงอวี้มองปราดเดียวก็เห็นหัวหน้าหลี่ที่ยืนรออย่างกระวนกระวายท่ามกลางฝูงชน ข้างกายมีชายวัยกลางคนมาดดีคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย "คุณหม่า! ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ!" หัวหน้าหลี่รีบเดินเข้ามาต้อนรับ แนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น "ท่านนี้คือท่านหัวหน้าหวัง จากกรมพาณิชย์ของมณฑลเราครับ"

"คุณหม่า ได้ยินชื่อเสียงมานาน ยินดีต้อนรับสู่กานเจียงครับ!" หัวหน้าหวังยื่นมือมาทักทายก่อน

หลังทักทายกันพอเป็นพิธี คณะก็ถูกพาไปยังลานจอดรถด้านนอก รถมินิบัส โตโยต้า โคสเตอร์ ติดป้ายทะเบียนของรัฐบาลมณฑลจอดรออยู่แล้ว รถแล่นเข้าสู่ตัวเมืองอย่างนิ่มนวล และไปจอดสนิทที่หน้าศาลากลางมณฑล ในห้องประชุมที่ดูขลังและเคร่งขรึม หม่าอวี่เถิงก็ได้พบกับเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้... ผู้ว่าการมณฑลกานเจียง หลิวเกา ชายผู้นี้ดูบุคลิกสุภาพอ่อนโยน แต่แววตาฉายแววเฉียบขาดของผู้นำ "สวัสดีครับ ท่านผู้ว่าฯ หลิว"

"คุณหม่า อายุน้อยร้อยล้านจริงๆ นะครับ!" ท่านผู้ว่าฯ หลิวยิ้ม จับมือทักทาย "ยินดีต้อนรับสู่กานเจียง มาลงทุนสร้างธุรกิจที่นี่นะครับ"

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่ การประชุมก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ หม่าอวี่เถิงไม่ประหม่า เปิดแฟ้มเอกสารที่เตรียมมา แล้วเริ่มบรรยายความตั้งใจในการลงทุน "ท่านผู้ว่าฯ หลิว และท่านผู้บริหารทุกท่าน ผมขอแนะนำสถานการณ์ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลสั้นๆ นะครับ ปัจจุบันบริษัทเรามีธุรกิจหลัก 2 ส่วน คือผลิตแบตเตอรี่ลิเธียม และรับจ้างผลิตโทรศัพท์มือถือ จากยอดสั่งซื้อในปัจจุบัน คาดว่าปีนี้รายได้ทั้งปีของเราจะทะลุ 2,000 ล้านหยวนครับ" เสียงสูดลมหายใจเบาๆ ดังขึ้นในห้องประชุม "รายได้และกำไรส่วนใหญ่มาจากธุรกิจแบตเตอรี่ลิเธียมครับ จนถึงเดือนที่แล้ว บริษัทมีเงินสดหมุนเวียนในมือมากกว่า 500 ล้านหยวน"

ท่านผู้ว่าฯ หลิวพยักหน้า เขารู้ดีว่าตัวเลขเหล่านี้มีความหมายอย่างไร ปีที่แล้ว บริษัทคอมพิวเตอร์ยักษ์ใหญ่เบอร์หนึ่งของจีนอย่าง เหลียนปังรายได้ยังไม่ถึง 2 หมื่นล้านหยวน แต่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกลับทำรายได้ถึง 2 พันล้านหยวน แถมดูทรงแล้ว อัตรากำไรน่าจะสูงกว่าบริษัทอื่นมากโข ต้องยอมรับจริงๆ ว่าอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ลิเธียมตอนนี้ทำเงินได้มหาศาล

"สาเหตุที่เราวางแผนจะขยายไปสู่ธุรกิจต้นน้ำ หลักๆ คือเรื่องความปลอดภัยของห่วงโซ่อุปทานครับ" หม่าอวี่เถิงเปลี่ยนเรื่อง พลิกหน้าแผนงานไปอีกหน้า "ปัจจุบัน วัตถุดิบขั้วไฟฟ้าที่สำคัญที่สุดของแบตเตอรี่เรา โดยเฉพาะลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์ ต้องพึ่งพาผู้ผลิตจากญี่ปุ่นอย่างหนัก ซึ่งถือเป็นความเสี่ยงมหาศาลสำหรับเรา และสำหรับอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ลิเธียมในประเทศทั้งหมดครับ"

"ดังนั้น เราจึงหวังว่าจะสามารถสร้างฐานการผลิตและแปรรูปวัสดุลิเธียมของเราเองขึ้นที่กานเจียง ดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรลิเธียมแห่งนี้"

เขาพลิกไปหน้าสุดท้ายของแผนงาน "ตามแผนงานของเรา โครงการจะแบ่งเป็นเฟสๆ โดยเฟสแรก เงินลงทุนรวมเบื้องต้นกำหนดไว้ที่ 800 ล้านหยวน ครับ"

เงินลงทุน 800 ล้านหยวน จริงๆ แล้วใช้เงินตัวเองแค่ครึ่งเดียว ส่วนที่เหลือสามารถกู้ธนาคารได้ สำหรับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลกรุ๊ป แรงกดดันทางการเงินถือว่าไม่มาก แต่อีกฝั่งหนึ่ง พอท่านผู้ว่าฯ หลิวได้ยินตัวเลข "800 ล้าน" รอยยิ้มที่ปิดไม่มิดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า สำหรับกานเจียงที่กำลังหิวกระหายเงินลงทุน โครงการนี้ไม่ต่างอะไรกับฝนทิพย์ที่ตกลงมาโปรยปราย

"แน่นอนครับ การที่เรามาลงทุน ก็หวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากทางมณฑลบ้าง" หม่าอวี่เถิงเริ่มต่อรองเงื่อนไข "การสนับสนุนด้านที่ดิน การลดหย่อนภาษี เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ สิ่งเหล่านี้เป็นนโยบายพื้นฐานของการส่งเสริมการลงทุน ซึ่งผมเชื่อว่าทางมณฑลจะมอบข้อเสนอที่น่าพอใจให้เราได้ครับ" ท่านผู้ว่าฯ หลิวและหัวหน้าหน่วยงานต่างๆ พยักหน้าเห็นด้วย เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ต้องให้อยู่แล้ว

"นอกจากนี้ ผมยังมีคำขออีกข้อหนึ่งครับ" หม่าอวี่เถิงโยนเงื่อนไขสุดท้ายลงมา "เราหวังว่า บริษัทลงทุนของรัฐวิสาหกิจในมณฑล จะร่วมลงทุนด้วยเม็ดเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อจัดตั้งบริษัทร่วมทุนกับเรา โดยเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ส่วนบริษัทลงทุนของรัฐถือหุ้นสัก 20% ก็พอครับ"

ข้อเสนอนี้ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปทันที เพราะเศรษฐกิจมณฑลไม่ดี บริษัทแพลตฟอร์มของรัฐในท้องถิ่นก็ขาดแคลนเงินทุนเหมือนกัน ท่านผู้ว่าฯ หลิวไม่ตอบทันที เขามองหม่าอวี่เถิง ราวกับต้องการอ่านใจชายหนุ่มคนนี้ หม่าอวี่เถิงสบตาเขากลับอย่างเปิดเผย สำหรับเงื่อนไขนี้ เขาจะไม่ยอมถอย เพราะในยุคที่สภาพแวดล้อมทางธุรกิจค่อนข้างซับซ้อน บวกกับการที่ต้องมาอยู่ในที่ต่างถิ่นอย่างกานเจียง การรบกวนจากเจ้าถิ่น ทั้งในที่แจ้งและที่ลับ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเขามั่นใจในอนาคตของฐานการผลิตแห่งนี้มาก พอมันรุ่งเรืองขึ้นมา จะต้องมีคนอิจฉาตาร้อนมาหาเรื่องแน่ๆ การดึงรัฐวิสาหกิจท้องถิ่นเข้ามาร่วมหุ้น จะช่วยเป็นเกราะป้องกันการคุกคามเหล่านี้ได้มากโข

หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ท่านผู้ว่าฯ หลิวก็ยิ้มออกมา เขาเข้าใจแล้ว ชายหนุ่มคนนี้ ไม่เพียงแค่มีเงินและมีความทะเยอทะยาน แต่ยังมีความฉลาดหลักแหลมและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลเกินวัย "ตกลงครับ" ท่านผู้ว่าฯ หลิวตอบรับชัดเจน "ความกังวลของคุณหม่า เราเข้าใจดี ข้อเรียกร้องของคุณหม่า ทางมณฑลเราเห็นชอบในหลักการครับ"

"สำหรับโครงการฐานการผลิตและแปรรูปวัสดุลิเธียมของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ทางมณฑลจะจัดตั้งคณะทำงานพิเศษขึ้นมา เพื่อสนับสนุนอย่างเต็มที่ และเปิดไฟเขียวให้ทุกขั้นตอนครับ"