บทที่ 21: จุดจบ

บทที่ 21: จุดจบ

จางหยางจื่อ เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตี ถังอู่หลิน จึงรีบใช้ค้อนสวนกลับ กู่เยว่ ยืนอยู่ด้านข้าง คอยใช้ธาตุลมและธาตุหินเพื่อควบคุมสถานการณ์และสนับสนุนถังอู่หลิน

จ้าวหมิงอวี่ ก้าวเข้าไปหาพวกเขาด้วยความมั่นใจ "พวกนายสองคน คอยซัพพอร์ตฉันนะ" เขาออกคำสั่งแล้วดีดนิ้ว

หวังจินซี มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ คิดในใจว่า 'สักวันฉันจะต้องเก่งกว่าแกให้ได้'

ถังอู่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย "ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?" พอมองไปรอบๆ ก็เห็นจ้าวหมิงอวี่เดินออกมาจากม่านแสง

"หมิงอวี่ ที่นี่คือที่ไหน?" ถังอู่หลินถามด้วยความอยากรู้

"เรากำลังแข่งอยู่นะ จริงจังหน่อย นี่คือภาพมายาที่ฉันสร้างขึ้น นายหนีออกไปจากที่นี่ไม่ได้หรอก" จ้าวหมิงอวี่อธิบายแล้วพุ่งเข้าใส่ ถังอู่หลินรีบตั้งรับ

ทว่า พลังวิญญาณของเขาถูกผลาญไปเรื่อยๆ จนแม้แต่ กรงเล็บมังกรทอง ก็ใช้ไม่ออก ได้แต่ยื้อไว้ จนในที่สุดก็ถูกจ้าวหมิงอวี่ขัดขาจนล้มลง จ้าวหมิงอวี่ยื่นมือไปดึงเธอขึ้นมา

"หมิงอวี่ นายขี้แกล้งอ่ะ" ถังอู่หลินทำท่าออดอ้อนพลางจับมือจ้าวหมิงอวี่ไว้ จ้าวหมิงอวี่ถ่ายทอดพลังวิญญาณบางส่วนให้ถังอู่หลิน

"จะว่าไป ที่นี่สวยจังเลยนะ" ถังอู่หลินพูดอย่างตื่นเต้น

"ที่นี่คือ มุมหนึ่งของโลก เคยมีคนเหม่อมองออกไปจากตรงนี้ด้วยความโดดเดี่ยว แต่นายแพ้แล้ว เพราะงั้นลงจากเวทีไปซะดีๆ" จ้าวหมิงอวี่ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางแตะที่หน้าผากของถังอู่หลิน

"น้องชายโง่เขลาของฉัน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"นาย!" ถังอู่หลินตะโกนอย่างโกรธเคือง เขาพบว่าตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความจริงแล้ว โดยมีจ้าวหมิงอวี่ยืนอยู่ตรงหน้า เพิ่งจะชักมือที่แตะหน้าผากเขาเมื่อกี้กลับไป

'ไอ้บ้าเอ๊ย คนดูตั้งเยอะแยะ จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?' หน้าของถังอู่หลินแดงซ่าน ความคิดเริ่มเตลิดเปิดเปิง

รังสีอำมหิตของ อู๋ฉางคง ดูเหมือนจะเย็นเยียบขึ้นไปอีก ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับหุบเหวลึก

"ทำได้ดีมาก จ้าวหมิงอวี่" ครูประจำชั้น เย่หยิงลั่ว เอ่ยชมพลางโบกมืออันบอบบางของเธอ

เมื่อสักครู่ ถังอู่หลินพุ่งเข้าไปพร้อมค้อนเงินหนักที่ผ่านการหลอมพันวิถี แต่จู่ๆ ก็หยุดชะงัก เย่หยิงลั่วรู้ทันทีว่าจ้าวหมิงอวี่ใช้คาถาลวงตา เธอเห็นจ้าวหมิงอวี่พุ่งไปตรงหน้าถังอู่หลินแล้วใช้นิ้วแตะหน้าผากเขา

หลงเหิงซวี่ รีบประกาศ "ถังอู่หลินหมดสภาพการต่อสู้"

"งานนี้... อาจารย์อู๋ต้องเทศนาพวกเราจนหูชาแน่..." ถังอู่หลินเดินลงจากเวทีพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

"เหลือแค่เธอคนเดียวแล้ว กู่เยว่" จ้าวหมิงอวี่พูดพลางก้าวไปข้างหน้า

กู่เยว่ใช้ เทคนิคผสานธาตุ ได้อย่างเชี่ยวชาญ เย่หยิงลั่วมองด้วยความตกตะลึง ควบคุมธาตุได้หลากหลายขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย เธอคืออัจฉริยะสัตว์ประหลาดอย่างไม่ต้องสงสัย

โล่ปรากฏขึ้นรอบตัวจ้าวหมิงอวี่ ป้องกันการโจมตีทุกอย่าง แสงสีเขียวบนตัวเธอเริ่มเข้มข้นขึ้น ดวงตาสว่างวาบ หลังจากลูกไฟระลอกแรกถูกยิงออกไป มือของเธอก็กลายเป็นสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็ง เกล็ดน้ำแข็งแตกกระจายในอากาศและหลอมรวมเข้ากับแสงสีเขียว

กู่เยว่ปลดปล่อย คลื่นธาตุ (Elemental Tide) น้ำแข็งและลมผสานกันจนกลายเป็นพายุ เกล็ดน้ำแข็งปรากฏขึ้นทั่วทั้งลานประลอง ด้วยเสียงฮึดฮัดเบาๆ กู่เยว่พุ่งตัวไปข้างหน้า

ลมพายุหวีดหวิว ทำให้ทุกคนนึกถึงพายุไต้ฝุ่นเมื่อไม่กี่วันก่อน อุณหภูมิบนเวทีลดฮวบ ภายในพายุนั้น เศษน้ำแข็งเฉือนอากาศราวกับใบมีด ส่งเสียงแหลมแสบแก้วหู

พายุมุ่งหน้าไปทางจางหยางจื่อและคนอื่นๆ จ้าวหมิงอวี่รีบหลบฉากออกมา แต่สองคนนั้นทำได้เพียงรับการโจมตีซึ่งหน้า

'ถ้าพลังนี้หมดลง กู่เยว่ก็คงต้องออกจากเวที และการแข่งเลื่อนขั้นห้องเรียนนี้ก็จะจบลง' จ้าวหมิงอวี่ประเมินสถานการณ์ รอให้พายุสงบลงก่อนจะวิ่งไปดูกู่เยว่

หลงเหิงซวี่อ้าปากค้าง นี่คือความสามารถของวิญญาณจารย์วงแหวนเดียวจริงๆ เหรอ?

พายุหิมะกินเวลาประมาณสิบวินาที หวังจินซีที่อยู่หน้าสุด ชุดนักเรียนขาดวิ่น มีรอยขีดข่วนเต็มตัว แต่โชคดีที่เขายกแขนขึ้นบังหน้าไว้ ใบหน้าเลยไม่เสียโฉม

หลงเหิงซวี่คิดในใจว่า มิน่าล่ะอู๋ฉางคงถึงได้อ้อนวอนขอให้เด็กคนนี้เป็นนักเรียนของเขา เขาตาบอดจริงๆ

"แย่แล้ว" จ้าวหมิงอวี่เหลือบไปเห็น หวังจินซีและจางหยางจื่อที่ตาบอดเพราะความโกรธ กำลังใช้ ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ อยู่ในขณะนี้

ร่างกายของจางหยางจื่อกลายเป็นแสงสีดำและหลอมรวมเข้ากับหวังจินซีอย่างเงียบเชียบ ปีกแสงคู่หนึ่งงอกออกมาจากหลังของเขาอย่างรวดเร็ว กลายเป็นปีกของหวังจินซี ร่างกายของหวังจินซีเริ่มขยายใหญ่ขึ้น หางขนาดใหญ่งอกออกมา แขนซ้ายเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ มังกรกระดูก (Bone Dragon) เหมือนกับแขนขวา ออร่าของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว

ไม่ใช่แค่นั้น พวกเขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว พวกเขากำลังโจมตีใส่กู่เยว่!

"บ้าเอ๊ย!" จ้าวหมิงอวี่สบถ รีบเข้าไปขวางหน้ากู่เยว่ที่หมดแรง โชคดีที่เขาเพิ่งเดินมาทางนี้ ไม่งั้นคงไม่ทันการ เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าจ้าวหมิงอวี่

กำแพงพลังงานขวางหน้ากู่เยว่ จ้าวหมิงอวี่ระเบิดพลัง แกนกลางเตาหลอมเวทมนตร์ เต็มพิกัด เสียงมังกรคำรามกึกก้อง เขากดดันทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ของหวังจินซีและจางหยางจื่อโดยตรง

"โชคยังดีที่พวกเขาใช้ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์หลังจากเสียพลังวิญญาณไปมหาศาล ไม่งั้นคงยุ่งยากน่าดู" จ้าวหมิงอวี่แผ่ออร่าสีจางๆ ออกมา แล้วฟาดดาบใส่กระดูกมังกรทมิฬ

เขาทำลายทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ของพวกนั้นได้โดยตรง

ร่างกายที่กลายพันธุ์ของหวังจินซีแยกออกจากกันท่ามกลางวงแหวนสีดำ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากทั้งสองคนพร้อมกัน ทั้งคู่นอนหมดสติอยู่บนพื้น เขามองหลงเหิงซวี่ด้วยสายตาเย็นชา

จากนั้นเขาก็หันกลับมา สายตาอ่อนโยนลงเมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีมรกตของกู่เยว่ แล้วอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน เขาเดินไปทางห้องพยาบาลโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฝูงชน เมินเฉยต่อพวกนั้นโดยสิ้นเชิง

เห็นดังนั้น ถังอู่หลินและ เซี่ยเซี่ย ก็รีบตามไป

"ปล่อยฉันลงนะ ฉันสบายดี รีบวางลงเร็วเข้า" กู่เยว่พูดอย่างเขินอาย กำปั้นน้อยๆ ทุบอกจ้าวหมิงอวี่เบาๆ

"เมื่อกี้เกือบไม่ทันแล้ว ผอ.หลงคนนั้นทำตัวเหมือนคนเป็นโรคสมองเสื่อมเลย แต่ฉันจะปกป้องเธอเอง" จ้าวหมิงอวี่พูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

อีกด้านหนึ่ง หลงเหิงซวี่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเวทีประลอง การแข่งเลื่อนขั้นห้องเรียนครั้งนี้เกือบมีคนตาย ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ได้ตอบสนองอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวหมิงอวี่ ในฐานะกรรมการ เขาต้องรับผิดชอบเต็มๆ!

ในห้องพยาบาล จ้าวหมิงอวี่วางกู่เยว่ลงบนเตียงและให้เธอดื่มยา กู่เยว่แค่หมดแรงอย่างหนักเท่านั้น จ้าวหมิงอวี่แค่ขาดสติไปชั่ววูบเพราะความเป็นห่วง

กู่เยว่มองจ้าวหมิงอวี่ด้วยสายตาอ่อนโยนและยิ้มหวาน "ขอบใจนะ หมิงอวี่"

จ้าวหมิงอวี่เหม่อมองภาพนั้นไปชั่วขณะ รู้สึกอบอุ่นวาบในอก

"ฮึ่ม" ถังอู่หลินทำแก้มป่องแล้วเตะรองเท้าจ้าวหมิงอวี่

"อ้าว มากันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?" จ้าวหมิงอวี่ถามอย่างงงๆ

"ก็ตอนที่กู่เยว่พูดขอบคุณนั่นแหละ" ถังอู่หลินพูดด้วยน้ำเสียงหึงหวง

เซี่ยเซี่ยเหลือบมองพวกเขา คุยเล่นสักพักแล้วก็ขอตัวกลับ ดูเหมือนจะเข้าใจบรรยากาศเป็นอย่างดี

"งั้นกู่เยว่ ฉันกับถังอู่หลินไปก่อนนะ" จ้าวหมิงอวี่บอกลา ถังอู่หลินรีบลากเขาออกมาทันที

ในเวลานั้น กู่เยว่มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วหลับตาลง 'นั่นมัน... นั่นมันออร่าของ ราชามังกรทอง เป็นไปได้ยังไง? เขาควรจะอยู่ใน แดนเทพ ไม่ใช่เหรอ? หรือว่า...'

โปรดโหวต! โปรดกดเก็บเข้าชั้น!