บทที่ 30 อีกฝ่ายดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่

ต่อมา หวังห่าวก็กลับมหาวิทยาลัยของเขาตามระเบียบ

ก่อนกลับ หวังห่าวเล่าทิ้งท้ายว่าสาวรุ่นพี่ที่ขึ้นสองขีดคนนั้นทำเรื่องดร็อปเรียนและกลับบ้านไปแล้ว ส่วนจะตัดสินใจคลอดหรือยุติการตั้งครรภ์ ก็ไม่มีใครรู้

ได้ยินข่าวนี้ ซูหยูไม่ได้ออกความเห็นใดๆ

ทุกคนต้องรับผิดชอบผลจากการกระทำของตัวเอง

ไม่มีข้อยกเว้น

...

17 ตุลาคม

วันนี้เป็นวันพิเศษ

ฝ่ายกีฬามหาวิทยาลัยเหรินหมินคึกคักเป็นพิเศษ ผู้คนพลุกพล่านกว่าทุกวัน

แม้แต่หลินเสี่ยวเสี่ยวที่ควรจะอยู่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง ก็ยังถ่อมารอแต่เช้า จับจองที่นั่งเรียบร้อย

เพราะวันนี้ซูหยูต้องลงแข่งบาสเกตบอลกระชับมิตรระหว่างสองมหาวิทยาลัยยักษ์ใหญ่

หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงให้เกียรติด้วยการมารอเชียร์ที่อัฒจันทร์แต่เช้าตรู่

ข้างๆ หลินเสี่ยวเสี่ยว มีรูมเมตคนสนิทติดสอยห้อยตามมาด้วย แน่นอนว่าเธอมาเพื่อพิสูจน์ความหล่อของพี่ชายข้างบ้านที่หลินเสี่ยวเสี่ยวโฆษณาหนักหนาว่าหน้าตาดีขนาดไหน

ซูหยูกับเกากีกำลังยืนอยู่ในห้องพักนักกีฬา

รอเวลาแข่งจริงตอน 10 โมงเช้า!

ทีมเฉพาะกิจของพวกเขามีโค้ชคุมทีมด้วย แต่เรื่องความเป็นมืออาชีพคงไม่ต้องพูดถึง

ยังไงซะก็แค่การแข่งเล็กๆ ระหว่างนักศึกษา ประเด็นหลักอยู่ที่การเจรจาของผู้บริหารหลังจากนี้ต่างหาก นี่เป็นแค่เมนูเรียกน้ำย่อย

"ไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพร่างกายหรือแทคติก พวกนายเสียเปรียบอยู่แล้ว ดังนั้นลงสนามไปต้องเล่นให้รัดกุม อย่าบุกเพลิน ไม่งั้นจะเปิดช่องโหว่ได้ง่าย..."

โค้ชพุงพลุ้ยกำลังติวเข้มลูกทีมทั้ง 12 คน กลิ่นอาหารเก่าผสมกลิ่นเบียร์ค้างคืนโชยออกจากปาก ทำเอาคลื่นไส้ไม่น้อย

ซูหยูแอบเขยิบหนีออกมาเงียบๆ เกากีเห็นดังนั้นก็อยากจะขยับตาม แต่โดนโค้ชจ้องเขม็งจนต้องหดคอกลับไปยืนที่เดิม

ส่วนพวกตัวสำรองก็นั่งจับกลุ่มคุยกันเบาๆ อยู่ข้างๆ

พวกนี้ดูชิลมาก

เพราะงานหนักตกอยู่ที่ 5 ตัวจริง

พวกเขามาเป็นตัวสำรองก็แค่หวังใช้เป็นใบเบิกทางเข้าฝ่ายกีฬาเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการสะสมผลงานเพื่อเข้าฝ่ายกีฬา คงไม่มีใครยอมมานั่งสำรองรอเก้อเหมือนทีมมืออาชีพหรอก

"ซูหยู กดดันไหม?"

พอโค้ชพูดจบ เกากีก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันมาถามซูหยู

ซูหยูยิ้ม "จะกดดันอะไร แค่เล่นขำๆ อย่าไปเปรียบเทียบเด็กโคลัมเบียกับ NBA สิ นั่นมันระดับโลก พวกเราเป็นเฟรชชี่เหมือนกัน เริ่มต้นพร้อมกัน เผลอๆ ร่างกายพวกนั้นอาจสู้เราไม่ได้ด้วยซ้ำ ผ่อนคลายหน่อยน่า"

เกากีพยักหน้า "ก็จริงแฮะ..."

ครู่ต่อมา ซูหยูและเพื่อนร่วมทีมก็เดินลงสู่สนาม

พร้อมๆ กับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

ต่างจากทีมเฟรชชี่ของพวกเขา ทีมคู่แข่งดูเหมือนจะมีแค่ 6 คน?

หมายความว่ามีตัวสำรองแค่คนเดียวงั้นเหรอ?

แน่นอนว่าพอเห็นทีมคู่แข่ง เกากีก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

เพราะอย่างที่ซูหยูว่า รูปร่างโดยรวมไม่ได้ต่างกันมากนัก

ทีมคู่แข่งดูรูปร่างธรรมดา คนที่สูงที่สุดก็พอๆ กับเกากี ส่วนใหญ่สูงราวๆ 180 เซนติเมตร แถมยังมีคนที่ดูเตี้ยกว่า 180 กำลังวอร์มร่างกายอยู่ด้วย

เมื่อนักกีฬาทั้งสองทีมลงสนาม เสียงเชียร์และเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น

เสียงเชียร์ส่วนใหญ่ย่อมมาจากนักศึกษามหาวิทยาลัยเหรินหมินเจ้าถิ่น

บนอัฒจันทร์ หลินเสี่ยวเสี่ยวตาเป็นประกาย!

เธอสบตากับซูหยู ชูกำปั้นเล็กๆ ให้กำลังใจ

ซูหยูส่งยิ้มตอบ ขณะเดียวกันก็คุยกับเกากีไปด้วย

จังหวะนั้น หลินเสี่ยวเสี่ยวส่งข้อความหาซูหยู: "เสี่ยวซูจื่อ เจ้ลงทุนโดดกิจกรรมที่มอมาเชียร์เลยนะ ต้องชนะให้ได้ล่ะ! ถ้าชนะมีรางวัลให้!"

ซูหยูยังไม่เห็นข้อความนี้เพราะโทรศัพท์เก็บไว้ในห้องพัก

ส่วนรูมเมตข้างๆ หลินเสี่ยวเสี่ยว พอแน่ใจว่าใครคือซูหยู ก็มองด้วยความทึ่ง

พี่ชายข้างบ้านของรูมเมตหน้าตาดีจริงๆ ดีเกินคาดด้วยซ้ำ

สมกับเป็นคู่หูหน้าตาดีแห่งปีกับหลินเสี่ยวเสี่ยวจริงๆ

ผู้เล่นทั้ง 10 คนในสนามพร้อมแล้ว รอเพียงสัญญาณเริ่มเกมจากกรรมการ

ตอนนี้มีนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวอเมริกันที่เรียนอยู่ที่นี่หรือมหาวิทยาลัยใกล้เคียงมานั่งดูด้วย พวกเขาคุยกันเสียงเบาแต่รัวเร็ว คนทั่วไปคงฟังไม่ทัน

แมตช์กระชับมิตรเฟรชชี่ระหว่างเหรินหมินกับโคลัมเบียครั้งนี้ ดูแลโดยฝ่ายกีฬาและฝ่ายกิจกรรม

ซูหยูยังไม่เคยเจอคนจากฝ่ายกิจกรรม

แต่เขาเห็นเฉียนฮ่าวอวี่ รองประธานฝ่ายกีฬา และหลี่ไค่รุ่ย ประธานฝ่ายกีฬา ยืนคุมเชิงอยู่ข้างสนาม

พอเห็นซูหยูมองมา สีหน้าเฉียนฮ่าวอวี่ก็มืดครึ้มลงทันที!

เขารู้สึกเหม็นขี้หน้าซูหยูจนไม่อยากจะมอง

ส่วนหลี่ไค่รุ่ยก็ท่าทีไม่ต่างกัน

ในเมื่อแตกหักกันไปแล้ว จะมาปั้นหน้าดีใส่กันทำไม?

การที่รุ่นพี่ปีสองต้องไปขอโทษรุ่นน้องปีหนึ่ง ถือเป็นความอัปยศสำหรับพวกเขา

ซูหยูไม่แยแส ละสายตากลับมาวอร์มร่างกายต่อ

นอกจากนี้ ชมรมวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยยังเตรียมพร้อมตั้งกล้องบันทึกการแข่งขัน เพื่อส่งต่อให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์และฝ่ายธุรการทำข่าวโปรโมทต่อไป

นอกจากนักศึกษาแล้ว ผู้บริหารของทั้งสองมหาวิทยาลัยก็มาร่วมชมด้วย

ตอนนี้ผู้บริหารพร้อมล่ามกำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนคำทักทายตามมารยาทกับนักศึกษาทั้งสองฝั่งอย่างชื่นมื่น จริงเท็จแค่ไหนใครจะรู้

เหมือนสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เกากีสะกิดซูหยูแล้วบุ้ยใบ้ไปทางหนึ่ง กระซิบว่าประธานสโมสรนักศึกษาก็มาดูด้วย อยู่ไม่ไกลนี่เอง

แถมไม่ใช่ประธานธรรมดา แต่เป็นถึงประธานสภาผู้แทนนักศึกษา จุดสูงสุดของอำนาจในหมู่นักศึกษา

ซูหยูเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวผมยาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง

ซูหยูแปลกใจเล็กน้อย

ปกติประธานสโมสรนักศึกษามักเป็นผู้ชาย ผู้หญิงที่เป็นประธานสโมสรนักศึกษาถือว่าหาได้ยากจริงๆ

หลังจากละสายตา ซูหยูก็หันมามองผู้เล่น 5 คนของฝั่งตรงข้าม

ซูหยูสบตากับนักศึกษาชายคนหนึ่ง

อีกฝ่ายยิ้มเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

แถมยังพูดยั่วโมโหไม่หยุดปาก

เหมือนจะบอกว่าพวกเขามาเล่นกับเด็กอนุบาล เดี๋ยวจะทิ้งห่างสัก 50 แต้ม ถ้าทำไม่ได้ คืนนี้จะลงโทษตัวเองด้วยการดื่มเบียร์

ซูหยูขมวดคิ้ว!

แม้ทักษะการเขียนภาษาอังกฤษเขาจะงูๆ ปลาๆ แต่ประสบการณ์เจอฝรั่งมาเยอะ ทำให้เขาฟังออกว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

ไม่ใช่แค่ซูหยูที่ขมวดคิ้ว

เพราะที่นี่มีนักศึกษาเก่งภาษาอังกฤษเพียบ

ถ้าภาษาอังกฤษห่วย คงสอบเข้าที่นี่ไม่ได้หรอก

เกากีเลียริมฝีปาก อีกฝ่ายไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาจริงๆ ด้วย กะไว้แล้วเชียว!