บทที่ 52 จ้างฆาตกร

ไม่นานทั้งสองก็เก็บของเสร็จเรียบร้อย กินข้าวเช้าแล้วก็ไปทำงานด้วยกัน

วันหนึ่งก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนกลางคืน โจวหยางกลับมาที่คฤหาสน์ ถังอวี้เหมยจ้างคนมาจัดเก็บของหลายอย่างในคฤหาสน์แล้ว

พอนึกว่าอีกไม่กี่วันถังอวี้เหมยจะต้องไปอเมริกา โจวหยางก็รู้สึกไม่อยากให้เธอไปมาก

"โจวหยาง เมื่อคืนไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้านทั้งคืนล่ะ?" ถังอวี้เหมยถาม

"ไปช่วยเพื่อนคนหนึ่ง ดึกเกินไปก็เลยไม่ได้กลับ!" โจวหยางตอบ

"อ้อ!" ถังอวี้เหมยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พูดต่อว่า "คฤหาสน์หลังนี้ก็ถือว่าเป็นทรัพย์สินหลังแต่งงาน มีส่วนเล็กน้อยของเซี่ยยงด้วย เพราะฉะนั้นพอฉันไปอเมริกาเหนือแล้วก็ต้องขายทิ้ง ฉันจะให้เงินส่วนหนึ่งกับคุณ พอฉันไปแล้ว คุณเอาเงินนั้นไปหาบ้านเล็กๆ เช่าอยู่เอง สะอาด ไม่ต้องเหนื่อยกับการทำความสะอาดด้วย"

นี่ก็เป็นการปกป้องโจวหยางในแบบของถังอวี้เหมย

เธอรู้ดีว่า เซี่ยยงกับเซี่ยเฟิงเจ็บแค้นโจวหยาง พอเธอไปแล้ว พวกเขาต้องแก้แค้นโจวหยางอย่างบ้าคลั่งแน่ๆ

ถ้าโจวหยางยังอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ พวกเขาจะมีวิธีมารบกวนโจวหยางมากมาย

ไม่เท่าไหร่ที่จะให้โจวหยางหาที่แอบซ่อนตัวอยู่

โจวหยางพยักหน้า "พี่เหมยครับ คุณไม่อยู่ที่นี่ ผมก็คงไม่อยู่ที่นี่อีกหรอกครับ ผมจะย้ายออกไป แต่เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการเองได้ครับ"

ถังอวี้เหมยพูดว่า "เกรงใจฉันทำไมกัน คุณเดือนนี้ยังไม่ได้รับเงินเดือนด้วยนี่ ฟังฉันนะ"

โจวหยางก็เลยไม่ปฏิเสธอีก เพื่อไม่ให้ถังอวี้เหมยเสียใจ

ชั่วครู่หนึ่ง ถังอวี้เหมยก็รู้สึกแสบๆ ที่จมูก รีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่า "เมื่อคืนที่คุณไม่กลับมาก็ถือว่าดีแล้ว พ่อลูกคู่นั้นมาที่คฤหาสน์"

"อ้อ? สามีเก่ากับลูกชายของคุณเหรอครับ?" โจวหยางถาม

"ใช่!" ถังอวี้เหมยพูด "พวกเขามาหาฉันเมื่อคืน มาส่งฉันไปอเมริกาล่วงหน้า เมื่อคืนเราดื่มเหล้ากันสักหน่อย บรรยากาศก็ไม่เลวนัก อย่างน้อยก็ไม่ได้ตึงเครียดจนต้องชักดาบออกมา"

โจวหยางพยักหน้า "อย่างไรก็เป็นสามีภรรยากัน ยิ่งกว่านั้น เซี่ยเฟิงเป็นลูกแท้ๆ ของคุณนี่ครับ"

ถังอวี้เหมยพูดว่า "ฮ่า เขาสนิทกับพ่อมาก เราก็เลยมีเหวลึกกั้นอยู่ตลอด"

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นพูดว่า "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เราออกไปกินอะไรกันดีกว่า ตรงหัวมุมถนนมีร้านชาเปิดใหม่ ดีทีเดียว"

"ได้ครับ คครั้งนี้ผมเลี้ยงครับ!" โจวหยางพูด

"คุณยังไม่ได้เงินเดือนด้วยซ้ำ ฉันเลี้ยงเองดีกว่า!"

"ให้โอกาสผมสักครั้งสิครับพี่เหมย!"

"พอฉันกลับจากอเมริกา คุณเลี้ยงฉันทานมื้อใหญ่ก็แล้วกัน"

"ได้เลยครับ!"

...

อีกฟากหนึ่ง เซี่ยยงกับเซี่ยเฟิงพ่อลูก จองห้องส่วนตัวไว้แล้ว กำลังรอหลิวต้าเฟย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวต้าเฟยก็มาถึงสถานที่ที่นัดหมายไว้

เขายังติดผ้าพันแผลที่จมูก ที่หน้าก็มีแผลเล็กน้อยหลายจุด

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณเนี่ย?" เซี่ยยงถาม

"เฮ้ย อยู่ในวงการนี้ ต่อยตีกันบ้างก็เรื่องปกติ!" หลิวต้าเฟยพูด "บาดเจ็บนิดหน่อยเป็นเรื่องปกติ จะแปลกใจอะไรกัน!"

แม้จะพูดอย่างเฉยๆ แต่พอนึกถึงพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวของเจ้านั่นเมื่อวาน หลิวต้าเฟยก็ยังรู้สึกกลัวไม่หยุด

นั่นยังเป็นตอนที่อีกฝ่ายใช้แค่มือเปล่า ถ้าถืออาวุธมา พวกเขาคงต้องแลกชีวิตไปตรงนั้นเลย

อย่างไรก็ตาม โจวหยางเปิดใช้จุดพลังอันทรงพลังบางจุดของตัวเอง พลังการต่อสู้น่ากลัวขนาดนั้น คนธรรมดาเห็นแล้วก็ต้องงงงวย หลิวต้าเฟยกับพวกก็ถูกทำให้กลัวไปเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเจอลูกค้า เขาจะต้องเสแสร้งให้ดูดี

"พูดมาเลย วันนี้เรียกฉันมา มีธุระอะไร?" หลิวต้าเฟยพูด

เซี่ยยงลดเสียงลงพูดว่า "ช่วยฉันจัดการคนหนึ่งหน่อย"

หลิวต้าเฟยมองไปที่เซี่ยเฟิงข้างๆ "คนนี้คือใคร?"

"โอ้ ดูฉันสิ ลืมแนะนำให้นายเลย นี่ลูกชายของฉัน เซี่ยเฟิง!" เซี่ยยงพูด "คนในวงเอง"

"โอ้! สวัสดี!" หลิวต้าเฟยยื่นมือไปจับมือกับเซี่ยเฟิงก่อน

เมื่อรู้ว่าในที่นี้ไม่มีคนนอก หลิวต้าเฟยก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึมพูดว่า "เล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อย"

เซี่ยยงพูดว่า "คนที่ฉันอยากให้นายจัดการนั่น เป็นหนุ่มน้อยอายุยี่สิบกว่าปี เพิ่งจบมหาวิทยาลัย ชื่อโจวหยาง เขาทำให้ฉันเมียหนีลูกสลาย ฉันต้องให้เขาหายไปจากโลกนี้!"

"คุณเซี่ยยง การลบคนนี่เป็นเรื่องใหญ่ ความเสี่ยงสูงมาก ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ไม่แนะนำให้คุณทำแบบนี้!" หลิวต้าเฟยรู้สึกกลัวในใจมาก

ต้องรู้ว่า ให้เขาไปทะเลาะวิวาทหรือฟันคนก็ไม่มีปัญหา แม้แต่ให้เขาทำให้อีกฝ่ายพิการ เขาก็กล้าที่จะทำ เพราะยังมีทางออก

แต่ฆ่าคน ถ้าเรื่องแตก ต้องโดนประหารชีวิต

หลิวต้าเฟยรู้สึกลังเลใจมาก จึงอยากจะชักชวนให้เซี่ยยงยกเลิกความคิดนี้

"ทำไม ต้าเฟย นายกลัวเหรอ?" เซี่ยยงถามอย่างเย็นชา ใบหน้ายังแสดงสีหน้าดูถูกนิดหน่อย

"ฉันกลัว? ตลกชะมัด!" หลิวต้าเฟยกัดฟันพูดว่า "อยู่ในสังคมนี้ ฉันเอาหัวไว้ที่เอว จะหล่นตอนไหนก็ตอนนั้น ฉันจะกลัวอะไร?"

เซี่ยยงพูดว่า "ดีแล้ว ถ้านายช่วยฉันจัดการโจวหยาง ฉันจะให้นายเท่านี้!"

พูดพลางเซี่ยยงก็ยกนิ้วสองนิ้วขึ้น

หลิวต้าเฟยขมวดคิ้ว "แค่สองล้านหยวนเหรอ?"

"แล้วนายอยากได้เท่าไหร่?"

เซี่ยยงเห็นว่าหลิวต้าเฟยไม่พอใจ ก็ถามกลับเพื่อลองดูว่าหลิวต้าเฟยอยากได้เท่าไหร่

"ฉันเคยบอกแล้วว่า การลบคนนั้นแบ่งตามระดับความยากง่าย มีราคาแบบแพ็กเกจ" หลิวต้าเฟยพูด "ให้หนุ่มน้อยยี่สิบกว่าปีหายไปจากโลกนี้ ครอบครัวของเขาต้องสืบสวนจนถึงที่สุดแน่นอน นี่เป็นธุรกิจที่มีความเสี่ยงสูงมาก!"

"แล้วนายจะเอาเท่าไหร่?" เซี่ยยงถามอีกครั้ง

"เท่านี้!" หลิวต้าเฟยเปิดฝ่ามือข้างหนึ่งยกห้านิ้วขึ้น

"ห้าล้านหยวนเหรอ?" เซี่ยยงขมวดคิ้วแน่น

ในสังคมนี้ แม้แต่ขับรถชนคนตายโดยประมาท จ่ายเงินไม่กี่หมื่นก็จบเรื่องแล้ว ห้าล้าน มันเป็นการเรียกร้องที่สูงเกินไป

ที่จริงแล้ว หลิวต้าเฟยก็รู้ว่าตัวเองเรียกราคาสูงเกินไป

แต่เขามีใจที่จะเสี่ยง ห้าล้านหยวนเสี่ยงสักครั้ง ถึงจะคุ้มค่า

"ไม่มีปัญหา!" เซี่ยยงคิดครู่หนึ่งก็ตกลง

หัวใจของหลิวต้าเฟยตื่นเต้นทันที โยนความกลัวทั้งหมดทิ้งไปข้างหลัง

สมัยนี้ เงินสามารถให้ผีทำงานได้ นั่นคือห้าล้านหยวน! เอามาซ้อนกันได้เป็นเตียงเดี่ยวเลย

หลิวต้าเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือออกไปพูดว่า "รูปถ่ายของเป้าหมาย ให้ฉันสักใบ และต้องให้ข้อมูลเกี่ยวกับเขาแบบละเอียด เช่น งานอดิเรกของเขา เส้นทางที่ใช้ตามปกติ นิสัย อะไรทำนองนี้"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น!" เซี่ยเฟิงข้างๆ พูดขึ้น "พวกเราช่วยคุณสำรวจไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว!"

"โอ้? หมายความว่าไง?" หลิวต้าเฟยถาม

เซี่ยเฟิงพูดว่า "โจวหยางนั่นทำงานที่อีพีเอส กรุ๊ป ตามปกติแล้วนอกจากไปพบลูกค้า ก็เป็นแค่บริษัทกับบ้านสองจุด เพราะฉะนั้นคุณแทบไม่มีโอกาสลงมือ"

"และตอนนี้เขาเป็นผู้จัดการฝ่ายขายแล้ว ออกไปพบลูกค้าก็ไปกับพนักงานขาย คุณก็ไม่มีโอกาสลงมือ"

"โอกาสที่ดีที่สุดคือตอนกลางคืนที่เขาเลิกงานกลับบ้าน"

หลิวต้าเฟยไม่พูดอะไร ตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง

"โจวหยางนั่นอยู่ในคฤหาสน์ของแม่ฉัน คุณพาคนแอบเข้าไปตอนกลางคืน จัดการโจวหยางแล้วเอาศพออกมาก็เสร็จ" เซี่ยเฟิงพูด "ส่วนเรื่องการจัดการศพ เชื่อว่าคุณมีประสบการณ์มากกว่าพวกเรา"

"แต่คฤหาสน์ของแม่คุณ ฉันจะเข้าไปได้ยังไง?" หลิวต้าเฟยพูด

"ฉันมีกุญแจนี่!" เซี่ยเฟิงหยิบกุญแจออกมา โบกไปมาพูดว่า "และไม่มีใครรู้ว่าพวกเรามีกุญแจ เพราะฉะนั้นตราบใดที่คุณแอบเข้าไปฆ่าโจวหยาง ทำความสะอาดสถานที่ให้เรียบร้อย แล้วเคลื่อนย้ายศพออกไปอย่างลับๆ ก็ไม่มีใครนึกถึงว่าเป็นคุณทำหรอก"

"ตราบใดที่คุณทำงานสะดวกรวดเร็ว อย่าให้อดีตภรรยาของฉันรู้เท่านั้น!" เซี่ยยงพูด "เป็นไงล่ะ?"

หลิวต้าเฟยคิดครู่หนึ่ง "ฟังดูไม่เลวนะ!"

(จบบท)