บทที่ 17 ความรัญจวนในห้องน้ำ

ในตอนนี้ ท่ามกลางแสงไฟที่สลัวและบรรยากาศที่อบอวล ถังอวี้เหมยแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อดูเปล่งปลั่งราวกับดอกไม้ผลิ

"เธออยากจะขึ้นเตียงของพี่จริงๆ เหรอ?" เธอถามซ้ำ

โจวหยางที่กำลังมึนเมาด้วยฤทธิ์เหล้า เกือบจะหลุดปากพูดออกไปว่า "อยากครับ!"

ทว่าเขายังคงมีสติหลงเหลืออยู่ ถังอวี้เหมยเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว แม้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอจะย่ำแย่เพียงใด แต่หากเขาไปมีอะไรกับเธอจริงๆ ก็เท่ากับเป็นการทำลายครอบครัวคนอื่น ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาทำไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เซี่ยยงกำลังจ้องจะจับผิดเรื่องการนอกใจของเหมยเจี่ยอยู่ เธอย่อมไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นแน่

การที่เธอถามเขาแบบนี้ มีโอกาสสูงมากที่เธอต้องการจะลองใจว่าจุดประสงค์ของเขานั้นบริสุทธิ์ใจหรือไม่

อย่างไรก็ตาม หากโจวหยางบอกว่าไม่ต้องการ มันก็จะเป็นการโกหกตัวเองอย่างยิ่ง

ถังอวี้เหมยแม้จะเป็นหญิงม่ายที่มีเสน่ห์แต่ทั้งรูปร่างและหน้าตาก็ไม่ต่างจากสาวแรกรุ่น แถมเธอก็ไม่เคยผ่านการมีลูกมาจริงๆ เพราะเซี่ยเฟิงเกิดมาจากกระบวนการเด็กหลอดแก้วและการอุ้มบุญ สาวสวยระดับชนชั้นสูงแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ยากลิ้มลอง?

ดังนั้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โจวหยางจึงเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้น แต่เลือกที่จะเปลี่ยนประเด็นแทน

"เหมยเจี่ย พี่บอกแผนการของพี่มาเถอะครับ ผมจะช่วยพี่อย่างเต็มที่เอง!" โจวหยางกล่าว

"วันนี้ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนั้นหรอก!" ถังอวี้เหมยบอก "วันนี้เป็นวันฉลองที่เราย้ายเข้าบ้านใหม่ อย่าให้เรื่องพวกนี้มาทำลายบรรยากาศเลย มา เรามาดื่มกันต่อ!"

"ได้ครับ!"

ทั้งคู่ชนแก้วและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งดึกสงัด

ต้องยอมรับเลยว่าถังอวี้เหมยเป็นคนที่คอแข็งมาก หากโจวหยางไม่แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้าง เขาคงไม่มีทางสู้เธอได้เลย

ในตอนนั้นเองถังอวี้เหมยเริ่มเมาหนักจนแทบครองสติไม่ได้ เธอพยายามจะลุกขึ้นเต้นรำโชว์โจวหยาง แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็เซมาล้มลงในอ้อมกอดของโจวหยางพอดี

"เหมยเจี่ย คืนนี้พอแค่นี้เถอะครับ ไว้พรุ่งนี้ค่อยโชว์ดีกว่า!" โจวหยางบอก

"ก็ได้จ้ะ!" ถังอวี้เหมยจ้องมองโจวหยางด้วยสายตาปรือปรอย ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดกรายผ่านแก้มของโจวหยางอย่างแผ่วเบา "เธอน่ะ ต่อไปมีอะไรก็ให้รีบบอกพี่นะ อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียว เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ!" โจวหยางตอบ "เหมยเจี่ย เดี๋ยวผมพี่ย้ายเข้าไปนอนในห้องนะครับ!"

โจวหยางโอบเอวคอดกิ่วของถังอวี้เหมยไว้ แล้วพยุงพาเธอเดินกลับไปที่ห้องนอน

วินาทีต่อมา ถังอวี้เหมยกลับทำเสียง "แหวะ" ออกมา "พี่อยากอ้วก!"

"เร็วเข้าครับ เดี๋ยวผมพาไปห้องน้ำ!"

โจวหยางรีบพยุงถังอวี้เหมยตรงไปที่ห้องน้ำทันที

ถังอวี้เหมยเกาะขอบอ่างล้างหน้าไว้ ส่วนโจวหยางก็ถือทิชชู่พลางลูบหลังให้เธอเบาๆ

ถังอวี้เหมยทำท่าจะอาเจียนอยู่นานแต่ก็ไม่ออกมาสักที

"รู้สึกคลื่นไส้แต่อ้วกไม่ออก มันทรมานจังเลย!"

เธอยืนพิงอ่างล้างหน้า ร่างกายโอนเอนไปมาด้วยสีหน้าละเหี่ยใจ

"เหมยเจี่ย ให้ผมช่วยไหมครับ?"

"ได้สิ!"

"งั้นพี่อ้าปากก่อนครับ!"

"อ้า..."

โจวหยางล้างมือให้สะอาด แล้วจู่ๆ ก็สอดนิ้วกลางเข้าไปในปากของถังอวี้เหมย

การล้วงคอ คือเทคนิคการทำให้อาเจียนที่คนดื่มเหล้าทุกคนต้องมีติดตัว

"อ้วก!"

ถังอวี้เหมยอาเจียนออกมาทันที คืนนี้เธออารมณ์ไม่ดีจึงไม่ได้ทานอะไรเข้าไปมาก สิ่งที่อาเจียนออกมาส่วนใหญ่จึงมีแต่เหล้า

โจวหยางสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้ง

"อ้วก!"

ถังอวี้เหมยอาเจียนออกมาอีกรอบ พอโจวหยางจะทำต่อ เธอรีบคว้าข้อมือเขาไว้ทันที "พอแล้วจ้ะ พี่ยอมแล้ว!"

จากนั้นเธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พิงผนังห้องน้ำพลางหอบหายใจแรง

โจวหยางถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของเธอเปื้อนคราบเหล้าจึงพูดว่า "เหมยเจี่ย พี่ไปอาบน้ำหน่อยเถอะครับ!"

"พี่ก็อยากอาบนะ! แต่พี่ไม่มีแรงเลยจริงๆ!" ถังอวี้เหมยพึมพำด้วยน้ำเสียงคนเมา

โจวหยางเกาหัว "เหมยเจี่ย ผมช่วยพี่อ้วกแล้ว พี่คงไม่คิดจะให้ผมช่วยอาบน้ำให้ด้วยหรอกนะครับ?"

"ฝันไปเถอะย่ะ!"

ถังอวี้เหมยพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอย่างโงนเงนแล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

"เหมยเจี่ย พื้นมันลื่น ระวังด้วยครับ!"

โจวหยางรีบเข้าไปช่วยพยุงเธอเข้าไปข้างในห้องอาบน้ำ

จู่ๆ ถังอวี้เหมยก็ชี้ไปที่กระเบื้องแผ่นหนึ่งใต้ฝักบัวแล้วพูดว่า "โจวหยาง ดูสิ กระเบื้องแผ่นนี้มันรั่วหรือเปล่า? แผ่นอื่นแห้งหมดเลย ทำไมตรงนั้นถึงเปียกล่ะ?"

โจวหยางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ "เหมยเจี่ย ไม่มีปัญหานี่ครับ ตรงนี้ก็แห้งดี!"

"อ้อ! งั้นตอนนี้ล่ะ?"

ถังอวี้เหมยจู่ๆ ก็เปิดก๊อกฝักบัวทันที

น้ำอุ่นพุ่งกระฉูดออกมาดุจห้ามะหึมา ชโลมร่างของโจวหยางและถังอวี้เหมยจนเปียกโชกไปพร้อมกัน

"ว้าย! เหมยเจี่ย พี่ทำอะไรเนี่ย?"

"ก็อาบน้ำไงคะ ฮิฮิฮิ!"

"เหมยเจี่ย พี่นี่แสบจริงๆ เลยนะ!"

"ผู้หญิงไม่ร้าย ผู้ชายไม่รักไงคะ ฮ่าๆๆ!"

ถังอวี้เหมยพูดยิ้มหัวพลางนั่งลงพิงผนังใต้ฝักบัว เธอเงยหน้าขึ้นปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างกายอย่างเต็มที่

ในวินาทีนี้ เธอช่างดูงดงามหยาดเยิ้มราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

เสื้อผ้าที่บางเบาราวกับปีกจักจั่นของเธอเปียกโชกจนแนบสนิทไปกับผิวพรรณ ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวที่สมบูรณ์แบบออกมาอย่างชัดเจนที่สุด

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เลือดในกายของโจวหยางพุ่งพล่าน แม้จะอยู่ใต้น้ำที่เย็นฉ่ำ แต่เขากลับรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที

ในตอนนั้นเอง ถังอวี้เหมยก็หันหน้ามามองเขา ใบหน้าของเธอที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์เหล้าแฝงไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนนับพันประการ

"เหมยเจี่ย มองผมแบบนั้นทำไมครับ?" โจวหยางยืนนิ่งอึ้ง

ทว่าถังอวี้เหมยกลับโผเข้ามากอดโจวหยางไว้ แล้วบดเบียดริมฝีปากสีชมพูนุ่มนวลของเธอเข้าหาเขาเพื่อจุมพิตทันที

ครู่ใหญ่ต่อมา โจวหยางเดินออกมาจากห้องอาบน้ำในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว

เสียงของถังอวี้เหมยดังลอดมาจากห้องอาบน้ำ "ขอโทษนะโจวหยาง ได้โปรดเข้าใจพี่ด้วย พี่ไม่สามารถมีอะไรกับเธอได้..."

โจวหยางถอนหายใจ "เหมยเจี่ย พี่เป็นคนมีครอบครัวแล้ว ผมเข้าใจครับ เมื่อกี้ผมเองก็วู่วามไปหน่อย"

ถังอวี้เหมยบอก "เปล่าหรอก เป็นพี่เองที่จุดไฟในตัวเธอขึ้นมา แต่กลับไม่สามารถช่วยดับมันให้เธอได้!"

"เหมยเจี่ย พี่อาบน้ำเถอะครับ"

โจวหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินกลับห้องของตัวเองไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อโจวหยางตื่นขึ้นมา เขารู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนช่างเหมือนกับความฝันเหลือเกิน

ถังอวี้เหมยยังไม่ตื่น เขาจึงออกไปซื้ออาหารเช้ามาวางเตรียมไว้ให้ในบ้าน ก่อนจะออกเดินทางไปทำงานที่บริษัท

บริษัทมีสวัสดิการอาหารเช้าให้พนักงาน

เมื่อมาถึงโรงอาหาร โจวหยางจัดการหยิบอาหารเช้าแล้วไปนั่งที่มุมหนึ่งเพื่อรับประทาน ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงหวานใสเรียกชื่อเขามาจากทางด้านหลัง "โจวหยาง!"

โจวหยางหันไปมอง เห็นหญิงสาวที่สวยสง่าและดูสดใสร่าเริงเดินถือถาดอาหารเข้ามาหา

นั่นคือ ไป๋ลู่ พนักงานต้อนรับฝ่ายบริหารนั่นเอง

"รุ่นพี่ พี่ก็มาทานมื้อเช้าเหมือนกันเหรอครับ!"

"ใช่ค่ะ บังเอิญจังเลยนะ!" ไป๋ลู่นั่งลงฝั่งตรงข้ามโจวหยางอย่างเป็นธรรมชาติ

วันนี้ไป๋ลู่สวมชุดเดรสยาวสีขาว ผมยาวสีดำขลับสยายอยู่ข้างแก้ม เธอคนนี้ยังคงมีใบหน้าที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก แต่ทว่าที่ใต้ตาของเธอยังคงมีรอยหมองคล้ำจางๆ ปรากฏอยู่

"ดูเหมือนว่าเมื่อคืนรุ่นพี่จะนอนไม่ค่อยหลับนะครับ" โจวหยางทัก

"ใช่ค่ะ!" ไป๋ลู่ยักไหล่อย่างจนใจ ทว่ากลับดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ "เมื่อวานคุณบอกว่ารักษาฉันได้ พอจะมีเวลาว่างช่วงไหนบ้างคะ?"

โจวหยางคาบซาลาเปาไว้ในปากพลางพูดว่า "นอกจากเวลางาน ผมว่างตลอดครับ"

"งั้นเย็นนี้หลังเลิกงานเป็นยังไงคะ?" ไป๋ลู่กล่าว "เดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อเย็นคุณเอง"

โจวหยางยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าปัญหาการนอนไม่หลับนี้จะทำให้ไป๋ลู่ทรมานไม่น้อย ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รีบนัดเขาขนาดนี้

"ก่อนหน้านี้ไม่เคยหาหมอแผนจีนเหรอครับ?" โจวหยางถาม

"หามาหมดแล้วค่ะทั้งแผนปัจจุบันและแผนจีน แต่มันไม่ได้ผลเลย!" ไป๋ลู่บอก "ฉันมักจะรู้สึกว่าพวกเขาตรวจไม่แม่น แต่สิ่งที่คุณพูดเมื่อวานน่ะ มันตรงจุดเป๊ะเลย!"

โจวหยางยิ้ม "เป็นเกียรติของผมมากครับที่ได้รับความไว้วางใจจากรุ่นพี่!"

"เกียรติอยู่แล้วสิ!" เสียงที่ไม่เป็นมิตรดังแทรกขึ้นมา ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาแล้วกระแทกถาดอาหารลงตรงหน้าโจวหยาง พลางพูดด้วยท่าทางวางโตว่า "เพิ่งมาถึงสำนักงานใหญ่ไม่ทันไร ก็คว้าตัวสาวงามหน้าเคาน์เตอร์ของเราไปครองซะแล้ว ฝีมือไม่เบานี่หว่า!"

(จบบท)