บทที่ 7 รุ่นพี่งงเป็นไก่ตาแตก

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงอาคารเรียนแยกต่างหาก

ทั้งอาคารนี้เป็นที่ที่นักเรียนยุทธศิลป์ใช้เรียนและฝึกซ้อมเป็นประจำ ซึ่งมีผู้ใช้งานไม่ถึง 50 คน

วันนี้ชั้นเรียนยุทธศิลป์กำลังมีวิชาการต่อสู้ภาคปฏิบัติ เมื่อสวีเชาเดินตามอาจารย์ฉู่และผลักประตูห้องเรียนการต่อสู้เข้าไป ความโกลาหลย่อมๆ ก็เกิดขึ้นทันที

ข้างในมีนักเรียนหลายสิบคนยืนล้อมวงดูนักเรียนสองคนกำลังประลองกัน โดยมีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีกำลังอธิบายอะไรบางอย่างให้พวกเขาฟัง

เมื่ออาจารย์ฉู่เดินเข้ามา ทุกคนก็หยุดและหันมามองทั้งสอง

อาจารย์ฉู่ทักทายชายวัยกลางคน จากนั้นปรบมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบและตั้งใจฟัง

นักเรียนทุกคน เรามีนักเรียนใหม่ในชั้นเรียนยุทธศิลป์ของเรา ครูขอแนะนำเขาให้พวกเรารู้จัก!

นี่คือสวีเชา เขาเพิ่งปลุกพลังพิเศษได้ ตั้งแต่วันนี้ไป เขาจะเป็นหนึ่งในพวกเรา ครูหวังว่าในอนาคตพวกเธอจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ทุกคน ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่หน่อย!

หลังเสียงปรบมือดังขึ้นประปราย อาจารย์ฉู่ก็พูดต่อ สวีเชา มาสวัสดีอาจารย์เฉินสิ อาจารย์เฉินเป็นครูผู้สอนวิชาการต่อสู้ภาคปฏิบัติของชั้นเรียนยุทธศิลป์

สวัสดีครับอาจารย์เฉิน! สวัสดีครับรุ่นพี่! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!

สวีเชารีบก้าวไปข้างหน้าและทักทายทุกคนอย่างนอบน้อม

ในชั้นเรียนยุทธศิลป์ ความแข็งแกร่งคือสิ่งสำคัญที่สุด สวีเชาเป็นน้องใหม่ ดังนั้นทุกคนจึงถือเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นพี่หญิงของเขา

เขามองเห็นโจวเผิงในฝูงชน แต่โจวเผิงยังคงทำหน้านิ่ง ทำให้เดาความคิดในใจไม่ออก

และยังมีรุ่นพี่มู่ที่เจอกันในโรงอาหาร เธอยืนอยู่แถวหน้าสุดของกลุ่ม

หลังจากอาจารย์ฉู่แนะนำเสร็จ เธอก็ลาอาจารย์เฉินแล้วเดินจากไป

อาจารย์เฉินเรียกสวีเชาเข้าไปหาและพูดว่า สวีเชา เธอเพิ่งตื่นรู้ เพราะงั้นในวิชาภาคปฏิบัติวันนี้ แค่ดูการประลองของคนอื่นและเรียนรู้จากพวกเขาไปก่อนนะ

ดูให้มาก ฟังให้มาก และคิดให้มาก!

สวีเชายิ้มและตอบครับ อาจารย์เฉิน

การฝึกภาคปฏิบัติยังคงดำเนินต่อไป สวีเชายืนดูการประลองจากในกลุ่มนักเรียนอย่างตั้งใจ ฟังคำวิจารณ์และคำแนะนำของอาจารย์เฉินเป็นระยะ

ผ่านไปหนึ่งคาบเต็ม ก็ใกล้ถึงเวลาพักเที่ยง

แม้เขาจะไม่ได้ลงประลองในคาบนี้ แต่เขารู้สึกว่าได้รับประโยชน์มากมายจากการสังเกตและฟังคำอธิบายของอาจารย์เฉิน

ขณะที่เขาคิดว่าอาจารย์เฉินกำลังจะปล่อยเลิกชั้นเรียน เขาก็เห็นอาจารย์กวักมือเรียก

สวีเชา เธอดูมาเกือบทั้งคาบแล้ว น่าจะมีความคิดเห็นอะไรบ้าง เป็นไง อยากลองลงไปประลองดูไหม?

ผมอยากลองครับ อาจารย์เฉิน

สวีเชาไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว เพราะการแสดงความสามารถเท่านั้นที่จะทำให้ได้รับความสนใจจากโรงเรียนและได้ทรัพยากรมากขึ้น

ถูกต้อง นักสู้ต้องมีจิตวิญญาณที่กล้าหาญและขยันหมั่นเพียร!

อาจารย์เฉินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

เจียงต้าลี่ ทำไมนายไม่ลองประลองกับสวีเชาหน่อยล่ะ?

เด็กหนุ่มร่างท้วมเล็กน้อยเดินออกมาจากกลุ่มและยืนเผชิญหน้ากับสวีเชา

เขายิ้มและพูดกับสวีเชาว่า รุ่นน้องสวี ไม่ต้องกลัว พี่รู้ลิมิตดี!

พูดจบ เขาก็กวักมือเรียกสวีเชา รุ่นน้อง นายลงมือก่อนเลย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสได้ออกอาวุธนะ

สวีเชาประสานมือคารวะอีกฝ่ายและพูดว่า ชี้แนะด้วยครับ รุ่นพี่

ทันทีที่พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายและโจมตีสุดกำลัง

เจียงต้าลี่ใช้ฝ่ามือรับการโจมตีโดยไม่หลบหลีก ตั้งใจจะทดสอบความแข็งแกร่งของสวีเชา

เสียงปะทะดังสนั่น เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ในขณะที่สวีเชาแค่เซเล็กน้อยเท่านั้น

ฮะ! เจียงต้าลี่อ่อนแอกว่าสวีเชาอีกเหรอ

เขาเพิ่งตื่นรู้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

ฉันว่าน่าจะเป็นพลังสายเสริมกำลังกายภาพที่ตื่นขึ้นมา เขาคงใช้มันไปแล้วแน่ๆ

นักเรียนที่มุงดูเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ทันที

เจียงต้าลี่หน้าแดงเล็กน้อย เขาประมาทเกินไปหน่อย

จู่ๆ เขาก็ทำหน้าจริงจัง รุ่นน้องสวี พี่จะเอาจริงแล้วนะ ระวังตัวด้วย!

เขาตะโกนเบาๆ เกราะ! และแสงสีเหลืองก็เปล่งออกมาจากร่างกายของเขาทันที ราวกับมีชุดเกราะห่อหุ้มตัวเขาไว้

เจียงต้าลี่เอาจริงแล้ว เขาใช้พลังพิเศษออกมาตรงๆ เลย

พลังของเขาดูเหมือนจะเป็น เกราะภูผา ระดับ D ซึ่งเพิ่มพลังป้องกันและความแข็งแกร่ง สวีเชาคงเจาะการป้องกันของเขาไม่เข้าแล้วล่ะ

เมื่อเห็นคู่ต่อสู้ใช้พลังพิเศษ สวีเชาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเจาะการป้องกันของอีกฝ่ายได้หรือไม่โดยไม่ต้องใช้พลังพิเศษและวิชาการต่อสู้

เป็นไปตามคาด หมัดของเขาปะทะเข้ากับการป้องกันของคู่ต่อสู้ แต่กลับเป็นฝ่ายกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวแทน

ฮ่าฮ่า สวีเชา ถ้านายไม่รีบใช้พลังพิเศษ การต่อสู้จบแน่

ขณะที่เจียงต้าลี่พูด เขาก็พุ่งเข้าใส่สวีเชา เสียงฝีเท้าของเขากระแทกพื้นดังตึงตัง

สวีเชาไม่กล้าประมาท หากรับหมัดนั้นตรงๆ เขาต้องบาดเจ็บแน่นอน เขารีบใช้ทักษะ มุดเงา เพื่อหลบฉากไปด้านข้าง

สวีเชาเร็วมาก!

อืม ความเร็วระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่นักสู้ที่เพิ่งตื่นรู้จะมีได้

ดูเหมือนเขาจะปลุกพลังสายความเร็ว แต่แล้วพละกำลังของเขาล่ะ?

ใครจะไปรู้ สวีเชานี่แปลกจริงๆ

สวีเชาไม่สนใจเสียงวิจารณ์รอบข้าง

หลังจากหลบได้ เขาต้องการจบการต่อสู้อย่างรวดเร็วและเปิดเผยความแข็งแกร่งทั้งหมดออกมา

เขาระเบิดพลังเต็มที่ด้วยวิชาระดับเริ่มต้น มีดเงา ผสานกับความเร็วของ มุดเงา ใช้นิ้วมือต่างกระบี่แทงไปที่ไหล่ขวาของคู่ต่อสู้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว

อย่างไรก็ตาม หลังจากโจมตีโดน สวีเชาพบว่าการป้องกันของคู่ต่อสู้ยังไม่ถูกทำลาย และเขารู้สึกปวดหนึบๆ ที่นิ้วมือ

เขาคิดในใจ การป้องกันของหมอนี่สุดยอดจริงๆ!

แต่สวีเชาก็อาศัยความคล่องแคล่วว่องไวหลบหลีกได้ตลอด เจียงต้าลี่ที่ช้ากว่าจึงโจมตีไม่โดนเลย

จากนั้นพวกเขาก็แลกหมัดกันต่อ และการโจมตีหลายครั้งของสวีเชาก็เน้นย้ำไปที่จุดเดิม คือไหล่ขวา

หลังจากการโจมตีต่อเนื่องกว่าสิบครั้ง เสียงทึบๆ ก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนเห็นเจียงต้าลี่รีบถอยฉากออกมาพร้อมกุมไหล่ขวาเอาไว้

อะไรนะ?

เป็นไปได้ยังไง? เขาเจาะการป้องกันของเจียงต้าลี่ได้จริงๆ เหรอ

ทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน

ในตอนนี้ อาจารย์เฉินก็เดินเข้ามา มองสวีเชาและถามด้วยสีหน้าจริงจัง เธอเรียนวิชาการต่อสู้มาเหรอ?

ครับ ผมเรียนวิชาการต่อสู้พื้นฐานมา

งั้นเธอก็บรรลุขั้นพื้นฐานของวิชาการต่อสู้แล้วสินะ?

ครับ ผมเพิ่งเริ่มฝึกเอง

เธอฝึกมานานแค่ไหนแล้ว?

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ครับ!

อาจารย์เฉินมองสวีเชาด้วยแววตาเป็นประกาย

นักเรียนรอบๆ ที่ฟังการถามตอบของพวกเขา ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก!

เชี่ยเอ๊ย! จะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง? บรรลุวิชาการต่อสู้ขั้นพื้นฐานในสัปดาห์เดียวเนี่ยนะ?

ในหมู่พวกเขา ยังมีคนที่ยังไม่บรรลุขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ และต่อให้คนที่บรรลุแล้ว ก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือน

น้องใหม่คนนี้ สวีเชา มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้สูงส่งเป็นพิเศษ

จากนั้นอาจารย์เฉินก็ดึงสติกลับมาและพูดกับทุกคน อย่างที่เห็น เส้นทางนักสู้นั้นก้าวกระโดดได้เสมอ ถ้ารุ่นพี่อย่างพวกเธอที่ฝึกมานานไม่ขยันให้มากขึ้น ก็จะถูกรุ่นน้องแซงหน้าเอาได้

อีกอย่าง เวลาสู้กับคนอื่นในอนาคต อย่าได้ดูถูกคู่ต่อสู้เด็ดขาด!

ควรรู้ไว้ว่าบางคนก็ชอบแกล้งโง่เพื่อตบตาคนอื่น!

ในโลกใบนี้ มีเพียงคนที่ระมัดระวังตัวเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดได้ยาวนาน

อาจารย์เฉินถือโอกาสสรุปบทเรียนท้ายคาบ

วันนี้พอแค่นี้ เลิกคลาสได้!

ทันทีที่อาจารย์เฉินพูดจบ นักเรียนก็ทยอยเดินออกไป

สวีเชา นายร้ายกาจมากนะ ซ่อนเขี้ยวเล็บได้แนบเนียนจริงๆ!

สวีเชาหันกลับไปเห็นเจียงต้าลี่ที่เพิ่งสู้กับเขา ยื่นมือมาตบไหล่เขาเบาๆ

ไอ้หนู จริงๆ แล้วนายตื่นรู้นานแล้วใช่ไหม แค่แอบซุ่มฝึกเงียบๆ กะจะทำเซอร์ไพรส์ทุกคนตอนท้ายสินะ!

.......?

สวีเชามองอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก หมอนี่จินตนาการล้ำเลิศจริงๆ