บทที่ 16 การต่อสู้เสี่ยงตาย! กรงเล็บพยัคฆ์ขั้นสมบูรณ์แบบ

บทที่ 16 การต่อสู้เสี่ยงตาย! กรงเล็บพยัคฆ์ขั้นสมบูรณ์แบบ

สามวันต่อมา วันเสาร์

เมืองหลินเจียง เขตใหม่เจียง สถานที่ตั้งของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ

เมื่อต้วนเจี้ยนชวนเห็นลี่จวิน ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เขาเดินตรงเข้าไปหาและพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เหลือเชื่อจริงๆ!"

เมื่อ 'ท่าร่างพยัคฆ์หมอบ' ของลี่จวินค่อยๆ ก้าวเข้าสู่ 'ขั้นต้น' กลิ่นอายรอบตัวเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างแนบเนียน

คนธรรมดาอาจจะไม่สังเกตเห็น

แต่ทว่า...

ยอดฝีมือย่อมมองเห็นความแตกต่าง

ต้วนเจี้ยนชวนสัมผัสได้ทันทีว่าวิทยายุทธ์และบุคลิกของลี่จวินเปลี่ยนไป

นี่คือสัญญาณของการฝึกฝนที่ประสบความสำเร็จ!

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่ไม่ยอมแพ้และอยากจะลองดิ้นรนดูอีกสักตั้ง" ลี่จวินตอบกลับเสียงเบา

ภายในสามวันนี้ เขาแวะไปที่ห้องแรงโน้มถ่วงมาอีกครั้ง

ระดับพลังของเขาตอนนี้อยู่ที่ 51% ของขอบเขตขัดเกลากระดูก ส่วนที่เหลือ...

[ท่าร่างพยัคฆ์หมอบ: ชำนาญ (52%)]

[หมัดพยัคฆ์: ชำนาญ (2%)]

[เพลงหอกอสรพิษพันกาย: ชำนาญ (16%)]

พัฒนาขึ้นมาถึง 11%

เมื่อมีเงินทุนและวิชาที่ดี ผลลัพธ์ที่ได้มันช่างยอดเยี่ยมจนน่าตกใจ!

สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ—

เงินของเขาใกล้จะหมดแล้ว

ตอนนี้เหลือเงินติดตัวไม่ถึงหกหมื่น แต่เมื่อคำนวณค่าอาวุธที่ต้องซื้อ เขาคงจะหมดตัวจริงๆ และต้องพึ่งพาบัตรเครดิตกับเงินเดือนเดือนนี้เพื่อประทังชีวิต

ต้วนเจี้ยนชวนหัวเราะลั่น "ถ้าคุณก้าวไปถึงระดับขัดเกลาอวัยวะภายในได้ วัยสามสิบปีก็ถือว่าไม่สายเกินไปหรอกนะ"

แม้ว่าจะยังห่างไกลจากเป้าหมายนั้น แต่ลี่จวินก็อดถามไม่ได้

"ทำไมเหรอครับ?"

"ขอบเขตขัดเกลาอวัยวะภายใน คือการหลอมรวมอวัยวะภายใน ค่อยๆ ขับของเสียออกจากร่างกายผ่านวิธีการต่างๆ เช่น การหายใจและการขับถ่าย ร่างกายจะไม่เสื่อมถอยลงง่ายๆ ในระยะสั้น!" ต้วนเจี้ยนชวนอธิบายขณะเดินนำทาง

ลี่จวินเข้าใจทันที

อวัยวะภายในทั้งห้าคือแหล่งกำเนิดของเลือดลม

เมื่อขอบเขตขัดเกลาอวัยวะภายในทำให้อวัยวะแข็งแกร่งขึ้น เลือดลมในร่างกายย่อมแข็งแกร่งและยืนยาว ไม่เสื่อมถอยลงง่ายๆ

ต้วนเจี้ยนชวนหัวเราะเบาๆ "เห็นไหม ถ้าคุณมาอยู่กับผม เคล็ดวิชาต่างๆ สอนให้ฟรี อาวุธก็มีให้ใช้ ยังต้องเสียเงินอีกทำไม?"

"ลางเนื้อชอบลางยาครับ" ลี่จวินกระแอมเบาๆ

ต้วนเจี้ยนชวนหัวเราะชอบใจ ก่อนจะพาเขาเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้ามาถึงห้อง เขาก็หยิบกล่องขนาดยาวประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบเซนติเมตร กว้างสิบกว่าเซนติเมตรออกมา

"ลองดูสิ"

"ครับ" ลี่จวินเปิดกล่องออก ภายในบรรจุหัวหอกทรงตรงสองคม ยาวประมาณสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร มีลวดลายและร่องเลือด

เพียงแค่มองก็รู้ว่ามันดูคล้ายใบมีดของดาบสั้น ลองแตะดูเบาๆ ก็สัมผัสได้ถึงความคมกริบ

หนักมาก!

แค่ชิ้นส่วนนี้ชิ้นเดียวก็หนักหลายชั่งแล้ว!

"ด้ามหอกอยู่นี่" ต้วนเจี้ยนชวนเปิดชั้นในของกล่องออก

ด้านล่างมีแท่งเหล็กอัลลอยด์สองท่อนวางเฉียงอยู่ แต่ละท่อนยาวหนึ่งเมตร

ด้ามหอกมีร่องรอยการใช้งาน แต่โครงสร้างโดยรวมยังสมบูรณ์ดี

"ต่อท่อนเดียวเป็นหอกสั้น ต่อสองท่อนก็พอจะเป็นหอกยาวได้ ปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์"

"เท่าไหร่ครับ?" ลี่จวินไม่ลังเลอีกต่อไป

ของดีราคาถูกแบบนี้ เขาจะพลาดได้ยังไง!

"ทางเราขายออกที่ห้าหมื่น แต่พอลงไปถึงหน่วยงานระดับล่าง... อะแฮ่ม คุณก็รู้ๆ กันอยู่" ต้วนเจี้ยนชวนกระซิบ

"ตกลงครับ!" นี่คือเหตุผลที่ลี่จวินมาหาต้วนเจี้ยนชวน—

ไม่ต้องผ่านคนกลางกินส่วนต่าง

ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด!

...

ลี่จวินเดินสะพายกล่องไว้บนหลัง มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์

หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง เมื่อใกล้ถึงป้ายรถเมล์ เขาเห็นรถเมล์กำลังแล่นเข้ามาจึงเร่งฝีเท้าขึ้น

ทันใดนั้น ความหนาวเย็นเยือกก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ขนทั่วตัวลุกชัน

ฝีเท้าของลี่จวินหยุดชะงักกะทันหัน

ฟุ่บ!

เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังมาจากด้านข้าง

นี่คือ... ลูกธนู!

ในโลกนี้มีปืนและกระสุนปืนอยู่ก็จริง แต่ประการแรกคือผู้ฝึกยุทธหาครอบครองได้ยาก และประการที่สอง สำหรับผู้ที่อยู่เหนือระดับจอมยุทธขึ้นไป ธนูสามารถอัดฉีดพลังเลือดลมเข้าไปได้ ในขณะที่ปืนทำไม่ได้

ดังนั้น

ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ การใช้ธนูจึงเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยกว่า

ลูกธนูดอกนี้รุนแรงและแฝงไปด้วยกลิ่นอายเลือดลมที่เข้มข้น อย่างน้อยคนยิงต้องเป็นผู้ฝึกยุทธระดับขัดเกลากระดูก!

ร่างของลี่จวินพลิ้วไหวราวกับสายลม เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ลูกธนูปักทะลุแผ่นหินจมหายลงไปในพื้นดินจนมองไม่เห็น

มือทั้งสองข้างของเขาคว้าไปที่เอวและด้านหลัง

หัวหอกและด้ามหอกเชื่อมต่อกัน

หอกสั้นความยาว 1.3 ถึง 1.4 เมตรถูกประกอบเสร็จในพริบตา

วินาทีถัดมา

ปัง!

ลูกธนูพุ่งทะลุกำแพงเข้ามาโจมตีเขา กว่าลี่จวินจะรู้ตัว มันก็อยู่ห่างเพียงแค่ก้าวเดียว และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ—

ด้านบนมีเสียงคมดาบกรีดอากาศดังสนั่น คนร้ายถือดาบกระโดดลงมาหมายจะปลิดชีพเขา!

ในวินาทีวิกฤต เจตจำนงหอกสยบมังกรของลี่จวินถูกกระตุ้นขึ้น ทำให้เขาเยือกเย็นถึงขีดสุด เขาตวัดปลายหอกขึ้นหมุนคว้าง ปัดป้องลูกธนูได้อย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

ลูกธนูถูกปัดกระเด็น หอกของเขาก็ถูกกระแทกเบี่ยงออกไปเช่นกัน คมดาบจากด้านบนฟันลงมาตรงๆ

เขาเบี่ยงตัวหลบ... คมดาบเฉียดร่างไปอย่างหวุดหวิด

"อะไรกัน?"

มือธนูในระยะไกลคาดไม่ถึงว่าวิชาหอกและท่าเท้าของลี่จวินจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ทำลายลูกธนูของเขาได้ต่อเนื่อง แต่ยังรับมือการโจมตีประสานของพวกเขาได้อีก

หรือว่าพวกเขาเล็งเป้าผิดคน?

ขณะที่กำลังตกตะลึง สองคนด้านล่างก็ปะทะกันอีกกระบวนท่า

มือดาบสวมเกราะสีดำปกปิดใบหน้ามิดชิด จนไม่อาจระบุตัวตนได้

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก เมื่อเห็นว่าพละกำลังเป็นรองและรู้ว่าระดับพลังยังต่ำกว่าคู่ต่อสู้ เขาจึงเหยียบกำแพงกระโดดขึ้นเพื่อเตรียมหลบหนีทันที

มือธนูรีบขึ้นสายและยิงสกัดเพื่อคุ้มกัน

แม้ลี่จวินอยากจะไล่ตาม แต่ลูกธนูก็พุ่งมาจากระยะไกลอีกครั้ง

ฟุ่บ!

ลูกธนูอีกดอกพุ่งเข้ามา

หอกในมือหมุนวนกลางอากาศราวกับงูเลื้อย ปัดลูกธนูออกไปในพริบตา

จังหวะนี้เอง คมดาบวูบหนึ่งฟันสวนมาจากด้านหลัง

แต่ลี่จวินไม่รอให้อีกฝ่ายได้ลงมือ ปลายหอกสั่นไหวฉับพลันราวกับงูที่เลื้อยผ่านรักแร้พุ่งกลับหลัง เปลี่ยนทิศทางแทงสวนออกไปทันที

มังกรสะบัดหาง!

ความแตกต่างคือ—

ท่านี้แฝงเคล็ดวิชา 'งูฉก' เอาไว้ด้วย

สิ่งที่เรียกว่างูฉก คือการเลียนแบบการโจมตีฉับพลันของงู

เลือดลมทั้งหมดจากท่าอสรพิษเมื่อครู่รวมศูนย์ไปที่ปลายหอก แปรเปลี่ยนเป็นพลังหนุนเสริมสำหรับการโจมตีครั้งนี้ พลังเลือดลมที่อัดแน่นระเบิดออกราวกับเสียงฟ้าคำราม

คู่ต่อสู้ไม่กล้าประมาท รีบหลบฉากทันที แต่ทว่า... เพลงหอกกลับแปรเปลี่ยนเป็นท่ามังกรสะบัดหางอีกครั้ง!

เลือดลมปะทุ ปลายหอกดีดตัวออกไปราวกับมังกรพิโรธฟาดหาง

เปรี้ยง!

พละกำลังของผู้ฝึกยุทธระดับขัดเกลากระดูกนั้นเปรียบดั่งพยัคฆ์ ลี่จวินฝึกฝนมาได้ครึ่งทางแล้ว แม้จะยังไม่ถึงขั้นสูงสุดของขัดเกลากระดูกหรือก้าวสู่ระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน แต่เขาก็เทียบไม่ได้กับตอนที่เพิ่งเริ่มเข้าสู่ระดับขัดเกลากระดูกใหม่อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น... เจตจำนงแห่งหอกยังปะทุออกมาในจังหวะฟาดฟัน

เจตจำนงหอกสยบมังกร!

คู่ต่อสู้ตื่นตระหนก ถึงขั้นหวาดผวา

เจตจำนงแห่งหอก!

หลายคนอาจฝึกฝนทั้งชีวิตก็ไม่อาจสัมผัสถึงเจตจำนงแห่งหอกได้ แต่เจ้าหมอนี่ที่อยู่ตรงหน้า... เขาไม่ใช่คู่มือของมันอย่างแน่นอน!

ใจฝ่อไปแล้ว จิตวิญญาณการต่อสู้จะเหลืออะไร?

เมื่อศัตรูเผชิญหน้ากัน ผู้กล้ากว่าย่อมชนะ

เมื่อกลิ่นอายถูกข่มรัศมี จะไปสู้ลี่จวินได้อย่างไร?

ต่อให้มีเกราะป้องกัน ก็ยังถูกกระแทกจนเซถลา

วูบ!

เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังมาจากด้านบน

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมถูกสวนกลับและตกเป็นรอง มือธนูก็ร้อนรน แต่ยิ่งร้อนรน ก็ยิ่งมีโอกาสผิดพลาด

ลี่จวินชำเลืองมองด้วยหางตา จิตใจสงบนิ่งดั่งน้ำนิ่ง

เขาสะบัดหอกยาว ตวัดใส่ศีรษะของคู่ต่อสู้อีกครั้ง แม้อีกฝ่ายจะใช้ดาบกันไว้ได้ แต่—

ในจังหวะนี้เอง ลี่จวินเปลี่ยนหอกเป็นกรงเล็บ กระโจนเข้าใส่ราวกับพยัคฆ์

เลือดลมควบแน่นที่ปลายนิ้ว

นี่คือผลจากการฝึกฝน 'ท่าร่างพยัคฆ์หมอบ' และ 'หมัดพยัคฆ์'

ด้วยการเสริมพลังจากเลือดลม ฝ่ามือของเขาแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

ในพริบตา—

แคว่ก!

เสียงฉีกขาดดังขึ้น เกราะถูกกระชากออกโดยตรง คู่ต่อสู้ไม่อาจต้านทานแรงดึง ถูกลากตัวเข้ามา

มือดาบดิ้นรนอย่างหนัก

เพราะ... ลูกธนูกำลังพุ่งแหวกอากาศมาจากระยะไกล!

"อึก!"

ลูกธนูปักทะลุเกราะเข้าที่ไหล่ของมือดาบ เมื่อเห็นว่ามันยังไม่ตาย ลี่จวินก็เงื้อฝ่ามือ ตบลงที่ศีรษะของมันอย่างแรง

กระบวนท่าที่สองของหมัดพยัคฆ์—

สัตว์ร้ายผลักขุนเขา!

พละกำลังและเลือดลมทั้งหมดรวมศูนย์อยู่ที่ฝ่ามือ

ตบลงไปอย่างดุดัน... ผัวะ!

เลือดสดๆ พ่นออกมา คู่ต่อสู้หมดสภาพโดยสิ้นเชิง ลมหายใจเข้ามากกว่าลมหายใจออก

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ลี่จวินต่อสู้จริง เขาจะยั้งมือได้อย่างไร?

วินาทีถัดมา กรงเล็บพยัคฆ์ล็อคเข้าที่ลำคอ

ตะปบ ตบ ล็อค!

สามกระบวนท่าผ่านไป เลือดทะลักออกจากปากมือดาบราวกับน้ำพุ แขนขาค่อยๆ อ่อนแรงและห้อยตกลง

ลี่จวินหิ้วร่างนั้นพุ่งทะยานไปทางที่ต้วนเจี้ยนชวนอยู่ โดยไม่คิดจะไล่ตามคนที่ลอบยิงธนู

เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว

ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางนั้น

ทันใดนั้น ร่างหลายร่างก็พุ่งสวนเขาไป ไล่กวดไปในทิศทางที่ลูกธนูยิงมา

ลี่จวินทิ้งตัวลงนอนข้างทาง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เขาฆ่าคนแล้ว!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคนด้วยวรยุทธ์ ความรู้สึกมันช่างซับซ้อน ราวกับว่ามันง่ายดายยิ่งกว่าการเชือดหมูในชาติก่อนเสียอีก ปลิดชีพคนได้ง่ายๆ ด้วยการลงมือเพียงไม่กี่ครั้ง

เมื่อครู่เขาระทึกเกินไปจนไม่ทันได้รู้สึกอะไร แต่พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ หวาดกลัว และสยดสยองขึ้นมา

เขาพึมพำซ้ำๆ "พวกมันจะฆ่าฉัน ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน มันก็ต้องฆ่าฉัน!"

หลังจากพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู

"คุณ หนึ่งต่อสอง สังหารสวนกลับผู้ฝึกยุทธลัทธิมารระดับขัดเกลากระดูกได้อย่างสมบูรณ์แบบ!"

"ในฐานะอัจฉริยะระดับท็อป การถูกริษยาและลอบทำร้ายเป็นเรื่องปกติ แต่ในสายตาผู้อื่น คุณได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมา!"

"ชื่อเสียงของคุณเพิ่มขึ้น"

"รางวัล: กรงเล็บพยัคฆ์ขั้นสมบูรณ์แบบ"

วินาทีถัดมา เคล็ดวิชาแห่งมรรคาบู๊ก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง เขาจดจำและเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ในทันที