บทที่ 30 นักฝึกสัตว์

อย่างที่หลิงชูเดาไว้ไม่มีผิด หลังพุ่มไม้ด้านหลัง ยงชวงเทียนหยา พร้อมอาวุธครบมือกำลังซ่อนตัวในเงามืดพร้อมสิงโตทองสัตว์เลี้ยงของเขา สิงโตโก่งหลังเตรียมพร้อมล่าเหยื่ออย่างเงียบเชียบ

ราตรีมืดมิด ดวงจันทร์สลัว บวกกับหญ้าที่รายล้อมช่วยอำพราง ทำให้แทบสังเกตไม่เห็นพวกเขา

ขณะที่ชายหนุ่มเฝ้าดูหลิงชูปรากฏตัวและเตรียมจะลงมือ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายตามมา

เสียงนั่น...ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว!

หนึ่ง สอง สาม...

ชายนับเงาบนพื้น พลางสงสัยว่าบนเกาะนี้มีเรือแค่ลำเดียว แล้วทำไมถึงมีคนโผล่มาเยอะแยะขนาดนี้

จนกระทั่งแสงจันทร์ส่องกระทบ และร่างเหล่านั้นก็โผล่พ้นจากเงามืดของป่า เผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลนน่าสยดสยอง

ชายหนุ่มแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง

พระเจ้าช่วย ทำไมถึงมีโครงกระดูกเยอะขนาดนี้?!

จะมีอะไรน่ากลัวไปกว่าการเห็นฝูงโครงกระดูกเดินได้กลางดึกอีก?

มี

นั่นคือฝูงโครงกระดูกเดินตามหลังเป้าหมายค่าหัวที่เขากำลังล่าอย่างใกล้ชิด ราวกับเป็นข้ารับใช้ของเธอ

ยงชวงเทียนหยา กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สมองประมวลผลหาทางรอดอย่างบ้าคลั่ง

โครงกระดูกเยอะขนาดนี้ เขาเอาชนะซึ่งหน้าไม่ได้แน่ แต่เป้าหมายค่าหัวก็อยู่ตรงหน้า จะให้ปล่อยไปเฉยๆ ก็ทำใจไม่ได้

ยงชวงเทียนหยา สงบสติอารมณ์ ตัดสินใจให้สิงโตเบี่ยงเบนความสนใจพวกโครงกระดูกกับหลิงชู ส่วนเขาจะลอบสังหารเธอจากเงามืด ยังพอมีหวังที่จะฆ่าเธอได้

ถ้าโจมตีครั้งแรกพลาด เขาจะหนีทันที

หลิงชูทำเป็นไม่รู้อิโหน่อิเหน่เดินตรงไปที่เรือ แต่จริงๆ แล้วมือขวาจับกริชที่เอวแน่น พลังเวทฟื้นฟูเต็มเปี่ยม พร้อมเปิดใช้งานระบำวิญญาณได้ทุกเมื่อ

"โฮก—"

ร่างมหึมาพุ่งออกมาจากป่าพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง

แผงคอสีน้ำตาลทองของสิงโตเห็นเด่นชัดและเป็นมันวาวภายใต้แสงจันทร์

ทีชตอบสนองเป็นคนแรก ชักปืนลูกโม่ยิงใส่สิงโตไปนัดหนึ่ง สิงโตกระโจนหลบแล้วตะปบใส่ทีช

ขนาดและพละกำลังของผู้ใหญ่สู้สิงโตตัวผู้เต็มวัยไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทีชตอนนี้เป็นแค่โครงกระดูกบอบบาง

ทีชถูกกรงเล็บสิงโตตรึงลงกับพื้นทันที แต่ชุดเกราะเปลือกปูของเขาแข็งแกร่งพอที่จะไม่ยุบตัวเมื่อถูกกรงเล็บสัตว์กดทับ

สมุนโครงกระดูกตัวอื่นได้สติก็กรูกันเข้ามาหาสิงโต

แต่ส่วนใหญ่ไม่มีอาวุธ มีแค่ ตะขอน้อย ที่มีตะขอเหล็กที่มือซ้ายใช้เป็นอาวุธได้ และ หัวกลม ที่มีดาบโค้งสนิมเขรอะ

มือข้า!

เจ้าฟันทอง ร้องโหยหวนเมื่อมือซ้ายถูกสิงโตกัดขาด ก่อนเสียงร้องจะจางหายไป เขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่ามือที่ขาดไปแล้วยังขยับได้อยู่ เขารีบหยิบกระดูกที่หักขึ้นมาต่อทันที

"ต่อกลับได้ด้วยแฮะ?"

เจ้าฟันทอง ฉีกยิ้มกว้างมองมือซ้ายที่กลับคืนสภาพเดิม

ฝูงโครงกระดูกรุมเข้ามา สิงโตอาศัยขนาดตัวที่ใหญ่กว่า ปัดโครงกระดูกกระเด็นไปทีละสองตัวด้วยกรงเล็บและหาง กระดูกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น สถานการณ์โกลาหลวุ่นวายทันที

ทีชที่มีปืนคนเดียวถูกสิงโตกดไว้ชั่วคราว หลิงชูยังมีปืนลูกซองที่ริบมาจากภารกิจสาธารณะ ปืนลูกซองมีอานุภาพรุนแรง ระยะใกล้ขนาดนี้ ต่อให้เล็งไม่แม่น เธอก็มั่นใจว่าจะทำให้สิงโตพิการได้

แต่หลิงชูยังไม่หยิบปืนออกมาทันที เธอยืนนิ่งอยู่กับที่

สิงโตตัวนี้ไม่ใช่สัตว์บนเกาะนี้แน่นอน เกาะนี้มีกิ้งก่ายักษ์ทะเลทรายเฝ้าอยู่ ไม่มีทางยอมให้สัตว์ใหญ่อย่างสิงโตมาอาศัยอยู่ร่วมด้วย เธอจำได้ว่า ยงชวงเทียนหยา เป็นนักฝึกสัตว์ สิงโตตัวนี้น่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา ตัวเขาเองยังไม่โผล่หัวออกมา ต้องซ่อนตัวรอจังหวะซุ่มโจมตีเธอแน่ๆ

ขณะที่หลิงชูกำลังคาดเดา ลูกหน้าไม้คมกริบก็พุ่งแหวกอากาศตรงมาหาเธอ

ตอนนี้แหละ ระบำวิญญาณ!

หลิงชูเปิดใช้สกิล เทเลพอร์ตไปที่พุ่มไม้ต้นตอของลูกหน้าไม้ วินาทีต่อมาเธอเตะร่างที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้อย่างแรง

ชายคนนั้นไม่ทันตั้งตัว ถูกเตะกระเด็นออกมาจากพุ่มไม้ กริชเหล็กเย็นเฉียบจ่อคอหอยทันที

เสร็จสรรพในรวดเดียว

"อย่านะ อย่าฆ่าฉัน! ฉันยอมแพ้แล้ว!"

ยงชวงเทียนหยา ทรุดเข่าลงทันที ยกมือขึ้นเหนือหัว

หลิงชูเลิกคิ้ว หมอนี่ปรับตัวเร็วจริง ยอมแพ้เร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

นึกว่าคนที่กล้ารับค่าหัวเธอจะเป็นยอดฝีมือซะอีก

แค่นี้เองเหรอ?

"สั่งให้สิงโตของนายหยุดซะ"

หลิงชูสั่งเสียงเย็น

ยงชวงเทียนหยา รีบตะโกน "เจ้าทอง หยุด! ไม่สิ คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

ตอนนั้นเอง สิงโตทองกำลังคาบกระดูกต้นขาของใครไม่รู้อยู่ในปาก ทีชอาศัยจังหวะนี้กลิ้งตัวหลบกรงเล็บสิงโต หามุมยิง แล้วลั่นไกอีกครั้ง คราวนี้กระสุนเจาะเข้าขาขวามันอย่างแม่นยำ

สิงโตที่กำลังมันเขี้ยวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ได้สติกลับมา จึงรู้ว่าเจ้านายตัวเองโดนจับเป็นตัวประกันแล้ว รีบคายกระดูกขาออกจากปากทันที

หลิงชูก้มมอง ยงชวงเทียนหยา ที่ตัวสั่นงันงกขอชีวิต ข้อมูลของเขาเด้งขึ้นมาบนผ้าปิดตาข้างเดียว

[ไอดีผู้เล่น: ยงชวงเทียนหยา (ผู้กล้าท้าทั่วหล้า)]

[อาชีพ: นักฝึกสัตว์ (ระดับ 1) / นักล่าโจรสลัด (ระดับ 1)]

[ความแข็งแกร่งกายภาพ: 7]

[พละกำลัง: 7]

[ความคล่องตัว: 6]

[สติปัญญา: 4]

[ค่าบาป: 0]

[ค่าความยุติธรรม: 10]

[จำนวนเงินรางวัล: 0]

[สกิลที่มี: ฝึกสัตว์, ซ่อนเร้น, ค่าหัวนี้ฉันรับไว้]

[ฝึกสัตว์: ฝึกสัตว์ป่าให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงจะไม่หนีไปไหนจนกว่าจะตาย ใช้พลังเวท 20 แต้ม (ช่องสัตว์เลี้ยง 1/1)]

[ซ่อนเร้น (สกิลติดตัว): เชี่ยวชาญการกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ทำให้ศัตรูตรวจจับได้ยาก]

[ค่าหัวนี้ฉันรับไว้: สามารถรับภารกิจค่าหัวจากกระดานค่าบาปได้วันละครั้ง และได้รับพิกัดที่แน่นอนของเป้าหมาย สำเร็จจะได้รับรางวัลและค่าประสบการณ์เลื่อนขั้นอาชีพ ล้มเหลวจะถูกหักค่าความยุติธรรม]

เห็นสกิล "ค่าหัวนี้ฉันรับไว้" หลิงชูถึงเข้าใจว่าทำไมเขาถึงหาเธอเจอเร็วขนาดนี้

"ค่าหัวนี้ฉันรับไว้" น่าจะเป็นสกิลเฉพาะของนักล่าโจรสลัด เมื่อเทียบกับสกิลติดตามของเธอ มันระบุพิกัดได้แม่นยำกว่า แต่มีบทลงโทษหากล้มเหลว

สกิลฝึกสัตว์เป็นของนักฝึกสัตว์ชัดเจน แต่สกิลซ่อนเร้นนี่สิ ไม่แน่ใจว่าเป็นของอาชีพไหน

"สกิลซ่อนเร้นของนายเป็นของนักล่าโจรสลัดหรือนักฝึกสัตว์?" หลิงชูถาม

ยงชวงเทียนหยา สะดุ้ง เธอรู้ได้ไงว่าเขามีสกิลนี้? คนส่วนใหญ่น่าจะคิดว่าเขาแค่ซ่อนตัวเก่งเฉยๆ

เขาตอบตามตรง "ของนักฝึกสัตว์ครับ"

ค่อยยังชั่ว ถ้านักล่าโจรสลัดทุกคนมีสกิลนี้ เธอคงลำบากแน่

เดิมทีหลิงชูอยากลองสกิลประทับวิญญาณที่เพิ่งได้มากับเขา แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจ คนที่คิดจะฆ่าเธอ ปล่อยไว้ไม่ได้

"ทีช จัดการเขาซะ" หลิงชูสั่งเด็ดขาด

"คุณ คุณ...คุณไม่มีจรรยาบรรณนักสู้เลย! ผมยอมแพ้แล้วนะ เชลยศึกเขาต้องไว้ชีวิตกันสิ!"

ยงชวงเทียนหยา จ้องเธอตาถลน ทั้งตกใจทั้งโกรธ ลิ้นแทบพันกัน

"ถ้าวันนี้คนยอมแพ้เป็นฉัน นายจะใจดีไว้ชีวิตฉันไหม?" หลิงชูพูดเสียงเรียบ "ไม่มีทาง นายมาเพื่อเอาหัวฉัน ถ้านายกล้ารับค่าหัว ก็ต้องเตรียมใจรับผลกรรมด้วย นาทีสุดท้ายคิดจะยอมแพ้เพื่อรักษาชีวิต? โลกนี้มีเรื่องง่ายขนาดนั้นด้วยเหรอ? อีกอย่าง ปล่อยนายไปฉันจะได้ประโยชน์อะไร? กลับกัน เหมือนปล่อยเสือเข้าป่า แถมยังเปิดเผยพิกัดของฉันและข้อมูลที่ว่าฉันมีสมุนโครงกระดูกอีกด้วย"

ยงชวงเทียนหยา พูดไม่ออก

"ปล่อยผมไป ผมสาบานว่าจะไม่แพร่งพรายข้อมูลของคุณเด็ดขาด ผมเป็นคนรักษาคำพูด!" เขาสาบานพร้อมยกมือขึ้น

หลิงชูทำหน้าไม่เชื่อ ยงชวงเทียนหยา กัดฟันจำใจงัดไพ่ตายใบสุดท้ายออกมา

"ผมเคยเปิดกล่องสุ่มระบบได้แผนที่ขุมทรัพย์ ผมไม่ได้เก็บไว้กับตัวหรือในคลังเรือ แต่ซ่อนไว้บนเกาะนี้ ถ้าคุณปล่อยผมไป ผมจะขุดแผนที่ขุมทรัพย์นั่นมาให้คุณ!"