บทที่ 16 หีบสมบัติ

หลิงชูขมวดคิ้ว มีหอยเม่นบางตัวระเบิดได้ด้วย...

มิน่าล่ะ กฎของระบบถึงเขียนไว้อย่างนั้น และมิน่าล่ะ คะแนนความสะอาดของหอยเม่นปอมปอมถึงสูงกว่าปลาดาวนิดหน่อย ที่แท้ก็มีหอยเม่นระเบิดปะปนอยู่ด้วยนี่เอง

หลังจากค้นพบเรื่องนี้ หลิงชูก็ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษเวลาเก็บหอยเม่น

จนกระทั่งเธอขุดหอยเม่นตัวหนึ่งออกมา เธอถึงรู้สึกผิดปกติ หอยเม่นในมือดูหนักกว่าหอยเม่นปอมปอมทั่วไป แถมยังร้อนนิดๆ ด้วย

เธอตอบสนองด้วยความเร็วแสง ขว้างหอยเม่นในมือลงที่เท้าพร้อมเปิดใช้สกิลระบำวิญญาณทันที

เสียง "บึ้ม" ดังสนั่น แนวปะการังใต้เท้าเดิมของเธอถูกระเบิดแตกกระจาย

[คุณเก็บกู้หอยเม่นระเบิด ความสะอาด +10]

[หอยเม่นระเบิด: รูปร่างหน้าตาคล้ายหอยเม่นปอมปอม ยากแก่การแยกแยะ จะระเบิดทันทีที่หลุดจากผิวปะการัง แรงระเบิดเทียบเท่ากับระเบิดขนาดเล็ก]

หลิงชูถอนหายใจโล่งอก หอยเม่นมีเวลาดีเลย์หนึ่งวินาทีก่อนระเบิด โชคดีที่เธอไหวตัวทันและใช้สกิลระบำวิญญาณช่วยหลบได้ทันท่วงที

ผู้เล่นคนอื่นไม่ได้โชคดีขนาดนั้น บางคนดวงซวยเจอหอยเม่นระเบิดเข้า ดีหน่อยก็แค่บาดเจ็บจากแรงระเบิด แย่หน่อยก็สลบเหมือดไปเลย

เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะๆ เสียงโอดครวญดังระงมในช่องแชทระยะใกล้

"บ้าเอ๊ย กะแล้วว่าภารกิจนี้มันต้องไม่ง่าย!"

"เจ็บฉิบหาย! เลือดหายไปหนึ่งในสามเลย ใครมีผ้าพันแผลห้ามเลือดบ้าง? ช่วยด้วย!"

"เวร ยืนอยู่บนเรือก็ไม่ได้ ระบบเพิ่งเตือนว่าฉันแข่งขันแบบเฉื่อยชา ถ้าไม่ลงน้ำภายในห้านาทีจะโดนเตะออกจากภารกิจแล้วสุ่มยึดไอเทมสามชิ้น"

"รู้งี้ไม่เข้าร่วมภารกิจเฮงซวยนี่ดีกว่า เสบียงก็น้อยอยู่แล้ว ยังจะมาอดตายที่นี่อีก..."

เสียงคร่ำครวญดังมาจากช่องแชทใกล้เคียง

เพื่อความปลอดภัย หลิงชูไม่ขุดหอยเม่นต่อ แต่หันไปเก็บปลาดาวมงกุฎหนามแทน

สกิลระบำวิญญาณมีคูลดาวน์ครึ่งชั่วโมง เธอจะรอครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยเก็บหอยเม่นต่อ ชีวิตสำคัญกว่าของรางวัล

ทีชไม่กลัวหอยเม่นระเบิด การโจมตีทางกายภาพแบบนี้ดูเหมือนจะทำอะไรมันไม่ได้ หลิงชูเห็นกับตาว่ามันขุดโดนหอยเม่นระเบิดจนแขนกระเด็น แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สะบัดหนามเล็กๆ ออก แล้วเดินไปเก็บแขนมาต่อใหม่หน้าตาเฉย

นอกจากต้องระวังหอยเม่นระเบิดแล้ว ผู้เล่นยังต้องระวังการก่อกวนจากสัตว์ทะเลอื่นๆ ด้วย

ปลาวัวไททันและแมงกะพรุนเป็นสัตว์เจ้าถิ่นที่พบได้บ่อยที่สุดในแถบนี้

ปลาวัวไททันเป็นหนึ่งในปลาที่นักดำน้ำเกลียดที่สุด มันมีฟันซี่ใหญ่เหมือนฟันกระต่ายและดุร้ายมาก โดนกัดทีหนึ่งได้แผลเขียวช้ำไปหลายวัน ส่วนพิษแมงกะพรุนก็ใช่ย่อย ทำให้คันคะเยอจนทนแทบไม่ไหว

ผู้เล่นที่ถูกปลาวัวไล่กัดก้นและผู้เล่นที่มีรอยแดงบวมปูดจากพิษแมงกะพรุนลอยผ่านหลิงชูไปเป็นระยะ

อาจเป็นเพราะดวงดีสองเท่า ปลาวัวและแมงกะพรุนจึงไม่มายุ่งกับเธอเลย

รอบตัวหลิงชูรายล้อมไปด้วยปลาเขตร้อนจำนวนมาก ดูเหมือนพวกมันจะสนใจหอยเม่นในมือเธอเป็นพิเศษ

เธอไม่ต้องกลับเรือไปเทหอยเม่นหรือขึ้นไปหายใจ ช่วยประหยัดเวลาได้เยอะ ส่วนทีชก็เก็บไม่หยุดมือ

รู้สึกมั่นใจว่าจะติดอันดับ หลิงชูเลยใจป้ำ ควักหอยเม่นออกมาทุบให้แตกแล้วโปรยเนื้อหอยเม่นสีเหลืองส้มสดใสลงในน้ำ ฝูงปลากรูกันเข้ามาแย่งกินกันจ้าละหวั่น

พวกมันชอบกินเนื้อหอยเม่นมาก แต่จนปัญญาจะจัดการกับเปลือกแข็งและหนามแหลมของหอยเม่น

มนุษย์ผู้ใจดีคนนี้ป้อนหอยเม่นให้พวกมันกินด้วย!

ข่าวที่ว่าหลิงชูทุบหอยเม่นได้แพร่สะพัดไปในหมู่ปลาอย่างรวดเร็ว ปลาเขตร้อนเริ่มมารุมล้อมเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

เห็นพวกมันกินอย่างมีความสุข หลิงชูเลยทุบหอยเม่นให้พวกมันกินเพิ่มอีกสองตัว

พอกินเสร็จ ฝูงปลาก็ว่ายไปอีกทาง หลิงชูรู้สึกเหมือนพวกมันอยากพาเธอไปที่ไหนสักแห่ง เลยว่ายตามไปหลายสิบเมตร

ฝูงปลาหยุดว่ายหน้าโขดหินยักษ์ก้อนหนึ่ง

หลิงชูพบว่าบริเวณนี้มีหอยเม่นเยอะกว่าเดิม แถมยังมีหีบสมบัติขัดอยู่ใต้โขดหินด้วย

เธอรีบว่ายไปเก็บหีบสมบัติป่าเข้าแหวนมิติ

[คุณได้รับ หีบสมบัติสนิมเขรอะ]

[คุณกำจัดขยะทะเล 1 ชิ้น ความสะอาด +20]

ดวงตาของหลิงชูเป็นประกาย เก็บหีบสมบัติก็ได้คะแนนความสะอาดด้วย แถมได้ตั้ง 20 แต้ม!

หีบสมบัติที่กู้ได้จากก้นทะเลพวกนี้ของข้างในอาจไม่เยอะเท่ากล่องสุ่มระบบ และแทบจะไม่ได้อาหาร แต่โอกาสได้อุปกรณ์สูงมาก

อุปกรณ์เกือบทั้งหมดของหลิงชูได้มาจากหีบสมบัติพวกนี้ ดังนั้นเธอไม่มีทางปล่อยมันหลุดมือไปแน่

หลิงชูไม่คิดเลยว่าหอยเม่นแค่สามตัวจะทำให้ปลาพาเธอมาเจอหีบสมบัติ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม! ด้วยความดีใจ เธอเลยทุบหอยเม่นให้พวกปลากินเพิ่มอีกสองตัว

หลังจากปลาอิ่มหนำสำราญกับบุฟเฟต์หอยเม่น พวกมันก็พาหลิงชูไปยังซากเรืออับปางใต้ทะเล ซึ่งมีหีบสมบัติซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้ผุพัง

หลิงชูได้หีบสมบัติมาสามใบจากการให้อาหารปลา

ผลตอบแทนจากหีบสมบัติคุ้มค่ากว่าขุดหอยเม่นเยอะ แถมเธอแค่ต้องรักษาอันดับสูงๆ ไว้ก็พอ เธอเลยเลิกขุดหอยเม่น แล้วเตรียมจะสานสัมพันธ์กับฝูงปลาต่อ แต่จู่ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในช่องแชทระยะใกล้

[ช่องแชทระยะใกล้]

เจ้าฟันหลอ: "เอาหอยเม่นให้ปลากิน แล้วพวกมันจะพานายไปหาหีบสมบัติใกล้ๆ เพิ่งค้นพบสดๆ ร้อนๆ เลย"

"จริงเหรอ? ขอบใจที่บอกนะพวก!"

"ขอบคุณมากคนใจดี!! ซาบซึ้งสุดๆ!"

"ได้ผลจริงๆ ด้วย! เมื่อกี้ฉันลองทำดู แล้วเจอหีบสมบัติห่างไปแค่สิบกว่าเมตรเอง มันโดนสาหร่ายบังมิด ถ้าหาเองคงไม่เจอแน่! ขอบคุณนะคนใจดี ขอให้อายุยืนหมื่นๆ ปี!!"

ผู้เล่นชื่อ เจ้าฟันหลอ กำลังปลาบปลื้มกับคำขอบคุณและคำชมของทุกคน ทันใดนั้นเสียงขัดจังหวะก็ดังขึ้น

โม่ยู่หว่าน: "คิดว่าตัวเองฉลาดรู้ไปหมดทุกเรื่องรึไง? รวยเงียบๆ คนเดียวก็ได้ ทำไมต้องป่าวประกาศด้วย? เปลี่ยนชื่อเป็น 'เจ้าโง่' เถอะไป"

เจ้าฟันหลอ: "?"

เจ้าฟันหลอ: "ชื่อเจ้าฟันหลอ เพราะฉันชอบกินปลาเชวี่ยหยา  ต่างหาก ทำไมต้องโจมตีส่วนตัวกันด้วย? ฉันยินดีแบ่งปันข้อมูลให้ทุกคน อย่าใจแคบนักสิ"

โม่ยู่หว่าน: "ฉันจะด่าแกที่เป็นคนดีจนโง่นี่แหละ พ่อพระนักก็อัญเชิญพระใหญ่เล่อซานลงมา แล้วขึ้นไปนั่งแทนเลยไป๊"

เจ้าฟันหลอ: "ทำไมพูดจาหยาบคายแบบนี้? ฉันเอาข้อมูลที่รู้มาแบ่งปันให้ทุกคนฟรีๆ ฉันผิดตรงไหน?"

โม่ยู่หว่าน: "แกถูก แกมันยอดเยี่ยม แกมันแสงสว่างแห่งความยุติธรรม ฉันอุตส่าห์แอบหาหีบสมบัติอยู่เงียบๆ แกดันเอามาบอกฟรีๆ ซะหมด! แกชอบนักใช่ไหมที่มีคนชมคนขอบคุณ? แกติดหีบสมบัติฉันอยู่สองใบ เอามา แล้วฉันจะสรรเสริญแกให้ลอยขึ้นสวรรค์เลย!"

เจ้าฟันหลอ: "งี่เง่าชะมัด ไม่อยากเถียงกับผู้หญิง ผมยาวสมองสั้น"

โม่ยู่หว่าน: "อย่างน้อยฉันก็ผมยาว ไม่เหมือนแกที่สั้นไปหมดทุกส่วน"