ตอนที่ 21 ผู้อำนวยการโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

ตอนที่ 21 ผู้อำนวยการโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

โรงอาหารโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อเช้า

บรรยากาศในหมู่ทุกคนดูละเอียดอ่อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แบ่งออกเป็นกลุ่มเล็กๆ อย่างชัดเจน

กลุ่มนักเรียนเก่าสื่อไหลเค่อ ไต้ มู่ไป๋ หม่าหงจวิ้น และเอ้าซือข่า นั่งด้วยกัน

เย่หลิวอวิ๋น เสียวอู่ และถังซาน นั่งด้วยกัน

ส่วนจูจู๋ชิงและนิ่งหรงหรง ต่างคนต่างวางตัวเป็นกลาง

แม้หน้าตาของหม่าหงจวิ้นจะดำเมี่ยมจากการถูกเผา แต่ปากเขายังคงแข็งขืน

เชอะ ถ้าไอ้เด็กนั่นพลังวิญญาณไม่สูงกว่าข้าเจ็ดระดับ และถ้ามันไม่มีทักษะวิญญาณพันปีเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง ข้าเผามันเป็นจุณไปนานแล้ว!

ไฟปีศาจของข้าคือวิญญาณยุทธ์กลายพันธุ์ระดับท็อป หญ้าเงินครามจะเอาอะไรมาเทียบ? รอข้าถึงระดับสามสิบแล้วได้วงแหวนพันปีเมื่อไหร่ ข้าจะเผาป่าบ้านั่นให้เหี้ยนเลยคอยดู!

แม้ไต้ มู่ไป๋จะรู้สึกว่าเย่หลิวอวิ๋นแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธว่าเหตุผลที่หม่าหงจวิ้นแพ้อย่างหมดรูป เป็นเพราะช่องว่างที่เกิดจากวงแหวนวิญญาณพันปีอย่างแน่นอน

งั้นเจ้าก็ควรจะตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่านี้ เลิกขี้เกียจได้แล้ว

ไฟแค้นดูเหมือนจะลุกโชนในดวงตาของหม่าหงจวิ้น

ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะขยันฝึกฝนอย่างแน่นอน

ไต้ มู่ไป๋และเอ้าซือข่าสบตากัน รู้สึกขำขันเล็กน้อย

ไม่นึกว่าเจ้าอ้วนจอมขี้เกียจที่สุดจะกลับตัวกลับใจขยันขึ้นมาได้เพราะโดนอัด

สงสัยอยู่ว่าจะทำได้สักกี่วัน

ทันทีที่ทั้งสองหัวเราะเสร็จ ก็เห็นดวงตาเล็กหยีของหม่าหงจวิ้นกลอกไปมาระหว่างจูจู๋ชิงและนิ่งหรงหรงไม่หยุด

ไอ้ไก่ป่า มองอีกทีข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา ไต้ มู่ไป๋คว้าคอหม่าหงจวิ้นอย่างหมั่นไส้

ถังซานฟังอยู่ด้านข้าง พยักหน้าเงียบๆ หินหนักอึ้งในใจเบาลงเล็กน้อย

จริงด้วย ช่องว่างของอายุวงแหวนวิญญาณและระดับพลังวิญญาณคือความจริงที่เป็นรูปธรรม

เย่หลิวอวิ๋นชนะเพราะตบะที่สูงกว่า ไม่ใช่เพราะวิญญาณยุทธ์แข็งแกร่งกว่า

ขอเพียงข้าฝึกฝนไปทีละขั้น เมื่อถึงระดับนั้นและได้รับการชี้แนะจากอาจารย์ หญ้าเงินครามของข้าบวกกับอาวุธลับ ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าเขาแน่นอน...

หลังมื้อเช้า เสียง เป๊ง เป๊ง เป๊ง ดังขึ้นจากด้านนอก ทุกคนจึงไปรวมตัวกันที่สนาม

นั่นเป็นเสียงระฆังที่ท่านผู้อำนวยการเรียกพวกเรา ไปเข้าเรียนกันเถอะ

ไต้ มู่ไป๋รีบลุกขึ้นกล่าว

ทุกคนลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังสนาม

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาจากอีกฝั่งของสนาม

เมื่อเห็นคนผู้นี้ ถังซานและเสียวอู่อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

ผู้มาใหม่ดูอายุราวห้าสิบปี คางยื่นออกมาข้างหน้า โหนกแก้มกว้าง ใบหน้าแบนราบ และจมูกงุ้มเหมือนเหยี่ยว

ถ้าต้องหาสิ่งเปรียบเปรย ก็คงต้องบอกว่าหน้าตาเขาเหมือนพื้นรองเท้าอยู่บ้าง

แม้ดวงตาจะปิดอยู่ แต่ก็ให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์พิลึก

เขาสวมแว่นตาคริสตัลกรอบดำทรงสี่เหลี่ยมดูแข็งทื่อ

เสียวอู่อุทานด้วยความประหลาดใจ นี่มันตาลุงหน้าเลือดคนนั้นไม่ใช่เหรอ?

ถังซานก็จำได้เช่นกัน นี่คือคนที่ขายผลึกวัตถุดิบเข็มหนวดมังกรให้เขา

เอ้าซือข่าเดินเข้ามาตีสนิทกับเสียวอู่อย่างนุ่มนวล

หน้าเลือดอะไรกัน? นั่นคือผู้ก่อตั้งโรงเรียนของเรา ท่านผู้อำนวยการฟู่หลันเต๋อ

เสียวอู่รู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะตอนนั้นนางคิดอยากจะอัดตาแก่หน้าเลือดคนนี้ นางจึงค่อยๆ ขยับไปหลบหลังเย่หลิวอวิ๋นเงียบๆ

ฟู่หลันเต๋อก็สังเกตเห็นเย่หลิวอวิ๋น เสียวอู่ และถังซานเช่นกัน และต่างฝ่ายต่างรู้กันว่าจะไม่พูดถึงเรื่องวันนั้น

เขายืนไพล่มืออยู่ต่อหน้าทุกคน

ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นคมกริบดุจพญาอินทรี

ปีนี้ดีจริง มีสัตว์ประหลาดน้อยโผล่มาตั้งหลายตัว

สายตาของฟู่หลันเต๋อกวาดมองทุกคน ก่อนจะมาหยุดที่นิ่งหรงหรง

นิ่งหรงหรง ก้าวออกมา

บอกข้าซิ เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร? มาเดินเล่นรึ?

ถ้ามาเดินเล่น ก็ไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้เลย

ในการทดสอบการต่อสู้เมื่อวาน ถ้าไม่ใช่เพราะเย่หลิวอวิ๋น เจ้าที่เป็นวิญญาจารย์สายสนับสนุนคงตายคาที่ไปแล้ว เจ้าจะมีประโยชน์อะไร?

นิ่งหรงหรงไม่เคยถูกใครพูดด้วยแบบนี้ นางเชิดหน้าขึ้น ทำท่าเหมือนไม่ได้ฟังเลยสักนิด

เดิมทีฟู่หลันเต๋อตั้งใจจะติติงข้อผิดพลาดของนิ่งหรงหรงสักสองสามข้อ แล้วค่อยไปว่าคนอื่นต่อ

ในฐานะครูและผู้อาวุโส เขาต้องสร้างบารมีตั้งแต่แรก ไม่งั้นจะคุมเหล่าอัจฉริยะพวกนี้อยู่ได้อย่างไร?

แต่เขาไม่คิดว่าคนแรกจะแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เขา

เจ้ามันไร้ประโยชน์จริงๆ แม้แต่จะหนีเวลาเจออันตรายก็ยังทำไม่เป็น

ตอนนี้ ไปวิ่งรอบโรงเรียนซะ ถ้าวิ่งไม่ครบ 20 รอบ อย่าหวังว่าจะได้นอน

โรงเรียนสื่อไหลเค่อสร้างอยู่ในหมู่บ้าน การวิ่งรอบโรงเรียนจึงหมายถึงวิ่งรอบหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน

20 รอบไม่ใช่เรื่องง่ายแม้แต่กับวิญญาจารย์สายโจมตีทั่วไป นับประสาอะไรกับนิ่งหรงหรงที่เป็นสายสนับสนุนและเป็นผู้หญิง

นิ่งหรงหรงปรายตามองแล้วแค่นเสียงเย็น

นางจะยอมรับคำด่าทอนี้หรือ?

ใครจะอยากอยู่ในที่กันดารพรรค์นี้?

นางเริ่มเดินหนีทันที

ฟู่หลันเต๋อส่งสายตาให้เอ้าซือข่า เป็นนัยให้เพื่อนร่วมชั้นไปสร้างความสัมพันธ์อันดี

เจ้าไปวิ่งเป็นเพื่อนนาง

พอคิดว่าจะได้ใช้เวลาอยู่กับสาวงาม เอ้าซือข่าก็รีบวิ่งตามไปชวนคุยอย่างกระตือรือร้น

ฟู่หลันเต๋อวิจารณ์ข้อเสียของคนที่เหลือทีละคน แต่พอมาถึงเย่หลิวอวิ๋น เขาไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

จะให้วิจารณ์อะไรล่ะ?

ไม่เพียงพรสวรรค์จะดี แต่ความขยันหมั่นเพียรก็เห็นได้ชัดจากระดับพลังวิญญาณ

ผลงานการต่อสู้เมื่อวานยิ่งไร้ที่ติ

เพียงแต่นิสัยดูจะเย็นชาไปหน่อย

ฟู่หลันเต๋อขยับแว่น รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ไอ้เด็กนี่... ดูเหมือนตัวปัญหา แต่เป็นตัวปัญหาที่หาข้อเสียชัดๆ ไม่เจอ

เขาจึงพูดโพล่งออกไป

พวกเจ้าทุกคน เตรียมวิญญาณยุทธ์ให้พร้อมสำหรับการทดสอบคืนนี้ ใครตามไม่ทันอย่าหาว่าข้าโหดก็แล้วกัน

ยกเว้นเย่หลิวอวิ๋น จะทำอะไรก็ทำ

ที่สื่อไหลเค่อ ความแข็งแกร่งคือมาตรฐานเดียวในการพูด

ฟู่หลันเต๋อกระแอม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

เจ้าทำได้ดีมากที่ช่วยนิ่งหรงหรงจากจ้าวอู๋จี๋เมื่อวาน ในทีมวิญญาจารย์ การปกป้องสายสนับสนุนถือเป็นความสำคัญสูงสุด ดีมากที่เจ้ามีความตระหนักในเรื่องนี้

สิ้นคำพูด ทุกคนต่างหันมามอง

นิ่งหรงหรงที่เดินออกไปได้ครึ่งทาง ได้ยินดังนั้นก็แอบชำเลืองมองกลับมาที่เย่หลิวอวิ๋น

พอนึกถึงตอนที่หน้าอกแนบชิดกับเขา แก้มของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมา

แต่พอเห็นเอ้าซือข่าวิ่งตามมา นางก็เดินจ้ำอ้าวต่อไปอย่างหงุดหงิด

ใครจะไปฟังตาแก่ผู้อำนวยการหน้าตาน่าเกลียดแล้ววิ่งรอบหมู่บ้านตั้ง 20 รอบกันเล่า?

หัวใจถังซานกระตุกวูบ

ปกป้องสายสนับสนุน?

ในการต่อสู้เมื่อวาน เขาคิดแต่จะเอาชนะจ้าวอู๋จี๋ ลืมคนอื่นไปเสียสนิท

เรื่องนี้ทำให้ถังซานรู้สึกคับข้องใจอยู่บ้าง เขาเชื่อเสมอว่าตัวเองมีจิตวิญญาณของผู้ใหญ่

อย่างน้อยวุฒิภาวะของเขาต้องสูงกว่าเย่หลิวอวิ๋นแน่

แต่ไม่นึกเลยว่าจะพ่ายแพ้แม้กระทั่งในเรื่องความรอบคอบ

ฟู่หลันเต๋อเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้เด็กได้ใจเกินไป จึงจงใจกดข่ม

อย่าได้ลำพองไป สไตล์การต่อสู้ของเจ้าพึ่งพาคุณสมบัติของวิญญาณยุทธ์มากเกินไปและขาดเทคนิค หากเจอคู่ต่อสู้ที่ชนะทางกันจริงๆ เจ้าจะเสียเปรียบอย่างหนัก

เขาชี้ไปที่หม่าหงจวิ้น

หงส์เพลิงอสูรของเขาชนะทางหญ้าเงินครามของเจ้าอย่างสมบูรณ์

ดังนั้นพวกเจ้าต้องเติมเต็มซึ่งกันและกัน พวกเจ้าคือทีม ต้องร่วมมือกัน

ได้ยินดังนั้น คนอื่นๆ ต่างมองหม่าหงจวิ้นด้วยสายตาแปลกๆ

หม่าหงจวิ้นเองก็รู้สึกอายๆ เพราะเมื่อกี้นี้เขาเพิ่งจะแพ้มาหยกๆ

จบตอน