บทที่ 30 พี่น้องรักใคร่ปรองดอง!
บทที่ 30 พี่น้องรักใคร่ปรองดอง!
"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก!"
องค์ชายสามไต้หยุนเซียวแค่นเสียงเย้ยหยัน "พี่รองแสนดีของเจ้า เดิมทีคู่ควรกับจูจูอวิ๋น! แต่น่าเสียดายที่มีไต้เหยาขวางทางอยู่ เขาไม่มีทางมีโอกาสในชาตินี้แน่!"
"ในฐานะองค์ชายสี่ เจ้าควรจะรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร!"
ใบหน้าของไต้หมู่ไป๋ซีดเผือดลงทันตา
หากไต้เหวยซือเบนเข็มมาแย่งชิงจูจูชิงแข่งกับเขา แล้วเขาจะยังมีโอกาสอยู่อีกหรือ?
"ตะ... แต่ว่า... ยังมีจูจูอวี้อยู่อีกคนมิใช่หรือ?" ไต้หมู่ไป๋เอ่ยถามด้วยความงุนงง
"วิญญาณยุทธ์ของจูจูอวี้กลายพันธุ์ มันไม่ใช่วิฬาร์โลกันตร์อีกแล้ว! เจ้าไม่รู้เรื่องนี้รึไง?" ไต้หยุนเซียวส่ายหน้าอย่างจนปัญญาและคร้านจะพูดต่อ
ท่าทางไม่รู้ประสีประสาของไต้หมู่ไป๋ในตอนนี้ ในสายตาของเขาช่างดูเหมือนคนโง่เง่าสิ้นดี!
ภายในคฤหาสน์ตระกูลจู
เวลานี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน นายน้อยจากตระกูลขุนนางชั้นสูงในเมืองซิงหลัวที่พอจะมีชื่อเสียงต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่ง
และการรวมตัวขององค์ชายทั้งสี่แห่งราชวงศ์ซิงหลัวก็สร้างความฮือฮาได้ไม่น้อย
"พี่ใหญ่ ไม่นึกเลยว่าท่านจะมาเร็วขนาดนี้!" ไต้เหวยซือยิ้มฝืนๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"ข้ามาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ก็ไม่ได้เร็วอะไรนักหรอก" ไต้เหยาตอบเสียงเรียบโดยไม่ชายตามองไต้เหวยซือแม้แต่น้อย
วันนี้เป็นวันเกิดของจูจูชิง เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศ
มิเช่นนั้นป่านนี้ไต้เหวยซือคงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว
ไต้เหวยซือขบกรามแน่น แค่นเสียงฮึดฮัด แล้วก้าวเข้าไปใกล้ไต้เหยา
"จูชิง ไม่เจอกันนานเลยนะ" ไต้เหวยซือทักทายพร้อมรอยยิ้ม
จูจูชิงละสายตาจากไต้เหยา หันมามองไต้เหวยซือที่ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
"ท่านคือ..."
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของจูจูชิงเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของไต้เหวยซือจนแตกละเอียด
"จูชิง พี่คือพี่รองไต้เหวยซือไง งานวันเกิดเจ้าปีที่แล้วพี่ก็ให้ของขวัญเจ้าด้วยนะ! เจ้าจำไม่ได้หรือ?" ไต้เหวยซือถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
จูจูชิงทำท่าครุ่นคิด หลังเงียบไปครู่ใหญ่ นางจึงเอ่ยช้าๆ "จูจูชิง ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ"
ไต้เหวยซือถึงกับจุกจนพูดไม่ออก
"หึ" ไต้เหยาอดขำไม่ได้ ก่อนจะกล่าวแนะนำ "จูชิง คนนั้นคือองค์ชายสามไต้หยุนเซียว และนั่นองค์ชายสี่ไต้หมู่ไป๋! ทักทายพวกเขาหน่อยสิ"
จูจูชิงยิ้มรับและพยักหน้า ก่อนจะกระโดดลงจากอ้อมแขนของไต้เหยา
"จูจูชิง ถวายบังคมองค์ชายสาม และองค์ชายสี่เพคะ" จูจูชิงย่อกายทำความเคารพตามมารยาทขุนนางอย่างงดงามและเอ่ยเสียงเบา
"จูชิง พวกเราก็นับเป็นคนกันเอง ไม่ต้องมากพิธีหรอก เรียกข้าว่าพี่หยุนเซียวก็ได้" ไต้หยุนเซียวกล่าวอย่างเป็นกันเอง
ไต้เหยากลอกตามองบน
พี่หยุนเซียวงั้นรึ...
จะว่าไป ไต้หมู่ไป๋กับไต้เหวยซือก็เป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของจูจูชิงจริงๆ นั่นแหละ!
"มิได้เพคะ ฐานะแตกต่างกัน!" จูจูชิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
ไต้หมู่ไป๋มองจูจูชิงที่ทำหน้าจริงขังทั้งที่ยังดูน่ารักน่าชัง หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ
จูจูชิงสัมผัสได้ถึงสายตาของไต้หมู่ไป๋ที่จ้องมองมา จึงขมวดคิ้วมุ่น
มองคนอื่นแบบนั้นได้อย่างไร?
เสียมารยาท!
"สวัสดี ข้าชื่อไต้หมู่ไป๋" ไต้หมู่ไป๋ก้าวเข้าไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง หวังจะจับมือทักทายจูจูชิง
"หมู่ไป๋ วันนี้เป็นวันเกิดจูชิง ของขวัญของเจ้าล่ะ?" ไต้เหวยซือมองน้องชายด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ
"ของขวัญ?" ไต้หมู่ไป๋งงเป็นไก่ตาแตก "ท่านพี่ ท่านบอกว่าจะช่วยข้าเตรียมมาไม่ใช่หรือ?"
"ข้าไปพูดตอนไหน?" ไต้เหวยซือเบะปาก ไม่สนใจไต้หมู่ไป๋อีก
"ท่านพี่ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ..." ไต้หมู่ไป๋ร้อนรนจนหน้าแดงเถือก
ไต้เหยามองฉากตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วสูง
พี่น้องคู่นี้ช่างรักใคร่กลมเกลียวและช่วยเหลือเกื้อกูลกันดีจริงๆ!
"ไม่เป็นไรเพคะ แค่ของขวัญชิ้นเดียว หม่อมฉันไม่ถือสาหรอก" จูจูชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ
ยิ่งจูจูชิงพูดแบบนี้ ไต้หมู่ไป๋ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจ
เขาอยากจะหนีออกจากคฤหาสน์ตระกูลจูเดี๋ยวนี้ แล้วไปฟ้องร้องเรื่องไต้เหวยซือให้รู้แล้วรู้รอด
แต่โอกาสวันนี้หายากนัก ไต้หมู่ไป๋ยังทำใจกลับไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้
หลังจากสามพี่น้องตระกูลจูเดินเลี่ยงออกไป ไต้เหยาก็หันมามองพวกเขาทั้งสาม
"ไต้เหวยซือ แม้แต่น้องชายตัวเองเจ้ายังหลอกได้ลงคอ ไม่ใจร้ายไปหน่อยรึ?" ไต้เหยาหัวเราะเบาๆ
พี่น้องพวกนี้ทำให้เขารู้สึกขบขันจริงๆ
นี่มันเริ่มขึ้นแล้วสินะ?
"ฮึ่ม! ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด!" ไต้เหวยซือหน้าตึง เดินหนีไปทางอื่น
จูจูชิงถูกจูจูอวิ๋นและจูจูอวี้พาตัวไปแล้ว เขาจึงไม่อาจหน้าด้านตามไปได้
เมื่อเห็นไต้เหวยซือเดินจากไป ไต้หยุนเซียวก็มองไต้เหยาแล้วถามอย่างลังเล "พี่ใหญ่ ท่านคงไม่ได้หมายตาจูจูชิงไว้ด้วยหรอกนะ?"
ไต้เหยาปรายตามองไต้หยุนเซียวด้วยสายตาเย็นยะเยือก ไม่ตอบคำ
ไต้หยุนเซียวตัวสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า
"ถือซะว่าข้าไม่เคยถามก็แล้วกัน" ไต้หยุนเซียวรีบหันหลังเดินหนี
ไต้เหยาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ แล้วเดินแยกออกไปเพื่อตามหาพวกจูจูชิง
"พี่ใหญ่!" ไต้หมู่ไป๋ตะโกนเรียกไต้เหยาที่กำลังจะเดินจากไป
ไต้เหยาหยุดฝีเท้า หันกลับมามองไต้หมู่ไป๋ตัวน้อยแล้วขมวดคิ้ว
"ว่ามา"
"พี่ใหญ่ ท่านจะไปหาจูชิงใช่ไหม? ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่?" ไต้หมู่ไป๋ถามด้วยความคาดหวัง
"ตอนนี้เป็นเวลาทองในการฝึกฝนพลังวิญญาณของเจ้า อย่าเอาเวลาไปทิ้งกับเรื่องไร้สาระ!" ไต้เหยาเอ่ยเสียงเย็น "กลับโรงเรียนไปบำเพ็ญเพียรเดี๋ยวนี้ อีกสองวันข้าจะไปตรวจดูความคืบหน้าของเจ้า! หากเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจ เตรียมรับผลที่จะตามมาได้เลย!"
สิ้นคำกล่าว ไต้เหยาก็ไม่สนใจไต้หมู่ไป๋อีก
ไต้หมู่ไป๋ยืนอึ้ง มองแผ่นหลังของไต้เหยาที่เดินจากไป สลับกับมองทางไต้เหวยซือและไต้หยุนเซียว
พวกเขาล้วนรังแกข้า เพียงเพราะพวกเขาเกิดก่อนข้าเท่านั้นเอง!
หลังจากงานวันเกิดของจูจูชิงจบลง ไต้เหยายังคงพักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลจูเพื่อเล่นเป็นเพื่อนจูจูชิงต่ออีกสามวันจึงค่อยเดินทางกลับ
...