บทที่ 7 บาดแผลภายนอกเพิ่งหายดี บาดแผลภายในก็กำเริบซ้ำ!
บทที่ 7 บาดแผลภายนอกเพิ่งหายดี บาดแผลภายในก็กำเริบซ้ำ!
ทุกสายตาต่างประจักษ์แจ้ง จางไป๋ที่มีพลังวิญญาณถึงระดับสิบเก้ากลับมิใช่คู่มือของไต้เหยาแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำไต้เหยายังมิต้องใช้ทักษะวิญญาณเสียด้วยซ้ำ
บรรดาผู้ที่คิดจะขึ้นมาลองของเสี่ยงโชคต่างพากันเงียบกริบ
"องค์ชายใหญ่ ท่านยินดีจะรับคำท้าจากมหาวิญญาจารย์หรือไม่เพคะ?"
ในขณะนั้นเอง สุ้มเสียงหนึ่งก็ลอยเข้าหูไต้เหยา
ไต้เหยาปรายตามองไปตามต้นเสียง พบเด็กสาวร่างสูงโปร่งในชุดสีดำ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม อายุอานามราวสิบสองสิบสามปี
"กัวปี้ชิง วิญญาณยุทธ์เสือดาวเงา มหาวิญญาจารย์ระดับยี่สิบสอง" กัวปี้ชิงย่อกายคารวะเล็กน้อยเมื่อเห็นไต้เหยามองมา
"เชิญ!" ไต้เหยาเอ่ยเสียงเรียบ
กัวปี้ชิงกระโจนวูบเดียว ร่างลงสู่พื้นเบื้องหน้าไต้เหยาในระยะที่ไม่ไกลนัก
"องค์ชายใหญ่ทรงเอาชนะวิญญาจารย์ระดับสิบเก้าได้โดยมิต้องใช้ทักษะวิญญาณ ทั้งที่มีพลังวิญญาณเพียงระดับสิบสี่ ปี้ชิงเลื่อมใสยิ่งนัก" กัวปี้ชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"หากประเดี๋ยวปี้ชิงเกิดพลั้งมือชนะองค์ชายใหญ่ขึ้นมา หวังว่าพระองค์จะทรงอภัยให้หม่อมฉันนะเพคะ" กัวปี้ชิงเอ่ยเสียงหวาน
"เชิญลงมือ" สีหน้าของไต้เหยายังคงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น
ไม่จำเป็นต้องให้กรรมการประกาศเริ่ม การประลองวิญญาณก็ปะทุขึ้นทันที
เบื้องหลังกัวปี้ชิงพลันปรากฏเงาร่างเสือดาวดำเปล่งประกาย ร่างกายอรชรเริ่มปรากฏลักษณะของเสือดาวเงา วงแหวนวิญญาณสีเหลืองสองวงลอยขึ้นจากใต้เท้า
เดิมทีกัวปี้ชิงสูงราวร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร แต่เมื่อสวมร่างวิญญาณยุทธ์ ส่วนสูงของนางก็พุ่งเฉียดร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร
"ทักษะวิญญาณที่สอง: ร่างแยกเงา!"
กัวปี้ชิงส่งเสียงคำรามต่ำ ทันใดนั้น ร่างเงาที่เหมือนกับตัวนางทุกประการก็ปรากฏขึ้นเคียงข้าง
"องค์ชายใหญ่ ระวังตัวด้วยเพคะ"
กัวปี้ชิงทั้งสองร่างพุ่งเข้าใส่ไต้เหยาพร้อมกัน
"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง: ทะลวง!"
นิ้วทั้งสิบของกัวปี้ชิงทั้งสองร่างเปล่งแสงแหลมคมวาบวับ
ไต้เหยามองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าพลังโจมตีของกัวปี้ชิงมีความรุนแรงและทะลุทะลวงมากขึ้น เห็นได้ชัดว่าได้รับการเสริมพลังมาอย่างดี
เมื่อสัมผัสได้ถึงขุมพลังที่พลุ่งพล่านในกายและพลังวิญญาณที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะเหือดแห้ง ไต้เหยาก็เผชิญหน้ากับกัวปี้ชิงทั้งสองร่างโดยปราศจากความหวาดหวั่น
บนอัฒจันทร์
ตงฮุ่ยและหยางหมิงซินมองไต้เหยาที่กำลังถูกกัวปี้ชิงทั้งสองรุมโจมตี ใบหน้าสวยหวานของทั้งคู่ต่างฉายแววกังวลออกมาพร้อมกัน
"เปิดรับแทงแล้ว! เปิดรับแทงแล้ว!"
"องค์ชายใหญ่ชนะ แทงหนึ่งจ่ายสิบ!"
ที่โต๊ะพนัน เสียงตะโกนของเจ้ามือยังคงดังต่อเนื่อง
"เมื่อกี้ก็เปิดหนึ่งต่อสิบจนหมดตัวไปแล้ว ยังจะกล้าเปิดหนึ่งต่อสิบอีกรึ!"
"นั่นสิ บ้าไปแล้วหรือเปล่า!"
"จะกลัวอะไร! โอกาสถอนทุนคืนมาอยู่ตรงหน้าแล้ว!" ชายคนหนึ่งกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว:
"ระดับสิบสี่ชนะระดับสิบเก้าก็ว่าเกินจริงแล้ว องค์ชายใหญ่จะเอาชนะมหาวิญญาจารย์ระดับยี่สิบสองได้เชียวรึ?"
...
ในฐานะวิญญาณยุทธ์สายโจมตีเร็ว เสือดาวเงาครอบครองความเร็วอันเหลือเชื่อ ทั้งยังมีพลังโจมตีที่ไม่ธรรมดา
"ปัง!"
บนลานประลองวิญญาณ
หลังจากไต้เหยาและกัวปี้ชิงทั้งสองร่างแลกหมัดแลกกรงเล็บกัน ทั้งสองฝ่ายต่างถอยร่นออกมา
"องค์ชายใหญ่ ยังไม่คิดจะใช้ทักษะวิญญาณอีกหรือเพคะ?" กัวปี้ชิงท้าวเอว รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้างดงาม
ไต้เหยาเพียงต้องการข้ออ้างในการต่อสู้กับผู้คนไปเรื่อยๆ เท่านั้น
เขาจึงยังไม่อยากใช้ทักษะวิญญาณในตอนนี้
"เกิดมาเพื่อรบ ตราบจนชีพวาย!"
"หากต้องการให้ข้าใช้ทักษะวิญญาณ ก็จงแสดงฝีมือของเจ้าออกมา!"
"เข้ามา!"
แสงสีเงินระเบิดออกรอบกายไต้เหยา
รอยยิ้มของกัวปี้ชิงเลือนหายไป นางพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
ไต้เหยาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างแยกของกัวปี้ชิง ทั้งพละกำลังและความเร็ว มีเพียงครึ่งเดียวของร่างต้นเท่านั้น
แม้จะสามารถใช้ทักษะวิญญาณที่หนึ่งได้ แต่อานุภาพที่แสดงออกมากลับด้อยกว่าจางไป๋เมื่อครู่อย่างเทียบไม่ติด
"ย้าก!"
หลังจากไต้เหยาหลบการโจมตีจากกัวปี้ชิงทั้งสองร่างได้อีกคำรบ เขาก็ตวัดขาเตะเข้าที่เอวของร่างแยกขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศ
ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาหมุนตัวเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หน้าท้องของกัวปี้ชิงอย่างดุดัน
"อ๊าย!" กัวปี้ชิงร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา ร่างกระเด็นถอยหลังไถลไปกับพื้นหลายเมตรในท่ากึ่งนั่งกึ่งคลาน
และในจังหวะนั้นเอง ร่างแยกเงาก็สลายหายไป
กัวปี้ชิงเดิมทีคิดว่าหลังจากศึกกับจางไป๋ แม้ไต้เหยาจะไม่ได้ใช้ทักษะวิญญาณ แต่ก็น่าจะสิ้นเปลืองพลังกายไปไม่น้อย
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้...
นอกจากจะไม่สิ้นเปลืองแรงเท่าไหร่แล้ว เขากลับดูคึกคักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
"องค์ชายใหญ่ช่างไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาเสียเลย ปี้ชิงอุตส่าห์มั่นใจในรูปร่างหน้าตาตัวเองแท้ๆ" กัวปี้ชิงกุมท้องน้อยพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มฝืน
"สนามประลองคือสนามรบ!" ไต้เหยากล่าวเสียงเย็น
"ฝีมือขององค์ชายช่างร้ายกาจนัก ปี้ชิงขอยอมแพ้เพคะ" กัวปี้ชิงลุกขึ้นยืน ส่งยิ้มยั่วยวนทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
การประลองจบลง
"ไม่นะ!!!"
"เงินข้า!!!"
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วสนามประลองวิญญาณ
"ทำไมถึงมีคนมาเชือดหมูแถวนี้!"
"บ้าเหรอ ที่นี่จะมีหมูมาจากไหน!"
"สงสัยคงมีคนแทงเสียจนหมดตัวแน่ๆ!"
ตงฮุ่ยและหยางหมิงซินมองไปยังคนที่ติดหนี้ก้อนโตที่โต๊ะพนันแล้วส่ายหน้า
เป็นเวลากว่าห้าชั่วโมงที่ไต้เหยารับคำท้าอย่างต่อเนื่อง
หลังจากเอาชนะวิญญาจารย์ไปถึงยี่สิบคน ไต้เหยาก็เดินลงจากลานประลองวิญญาณอย่างเชื่องช้า สีหน้ายังคงปกติไม่เปลี่ยนแปลง
"องค์ชายใหญ่ ท่านยอดเยี่ยมมากเพคะ!"
หยางหมิงซินและตงฮุ่ยที่มารอไต้เหยาอยู่ก่อนแล้วรีบก้าวเข้ามาหาทันที
"เพราะองค์ชายแท้ๆ พวกเราพี่น้องเลยกวาดเงินมาเพียบเลย" หยางหมิงซินหัวเราะคิกคัก
"องค์ชายหิวไหมเพคะ? ให้พวกเราเลี้ยงข้าวท่านสักมื้อดีไหม?" ตงฮุ่ย้มหน้าเอ่ยเสียงเบา
"อาหารในโรงเรียนต้องเสียเงินด้วยหรือ?" ไต้เหยาไม่รู้กฎข้อนี้จริงๆ เพราะอย่างไรเสียที่นี่ก็คือโรงเรียนหลวง
"อาหารธรรมดาน่ะฟรีแน่นอนเพคะ แต่พวกอาหารที่อุดมไปด้วยพลังงานเหล่านั้นราคาแพงเอาเรื่องอยู่" หยางหมิงซินอธิบาย
ไต้เหยาเองก็รู้สึกหิวขึ้นมาบ้างแล้ว จึงพยักหน้าตอบรับทันที
ใบหน้าของหยางหมิงซินและตงฮุ่ยฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด
ทั้งสองคนเดินขนาบข้างไต้เหยา ซ้ายขวาคนละฝั่ง
...
วีรกรรมของไต้เหยาที่ท้าสู้ข้ามรุ่นและคว้าชัยชนะติดต่อกันยี่สิบแมตช์ในลานประลองวิญญาณ แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
ไต้เหว่ยซือที่เพิ่งจะโดนไต้เหยาซ้อมจนน่วม อาการบาดเจ็บเพิ่งจะทุเลาลงด้วยฝีมือของวิญญาจารย์สายรักษา
เมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาก็ตกตะลึงจนตาค้าง
"เป็นไปไม่ได้!"
"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
ไต้เหว่ยซือกัดฟันกรอด แววตาเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นและริษยา
"ไต้เหยา เจ้าแค่เกิดก่อนข้าไม่กี่วัน! ทีแรกก็แย่งตำแหน่งองค์ชายใหญ่ของข้าไป แล้วพลังวิญญาณแต่กำเนิดยังจะสูงกว่าข้าอีก!"
"สวรรค์ตาบอด!"
ไต้เหว่ยซือนึกถึงไต้เหยาที่ปาเข้าไปถึงระดับสิบสี่ ในขณะที่เขาอยู่เพียงระดับเจ็ด
ความห่างชั้นระหว่างพวกเขามันคือสองเท่าตัว!
ช่องว่างมหาศาลขนาดนี้...
ความสิ้นหวังผุดขึ้นในใจไต้เหว่ยซือ!
"หรือข้า ไต้เหว่ยซือ ถูกลิขิตให้โดนเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าไปชั่วชีวิต..."
แววตาของไต้เหว่ยซือเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่น
...
โรงเรียนหลวงซิงหลัว
ในห้องส่วนตัวของภัตตาคาร
เนื้อสัตว์วิญญาณนานาชนิดที่อัดแน่นด้วยพลังงาน รวมถึงอาหารตุ๋นยาจีน ถูกจัดวางเรียงรายตรงหน้าไต้เหยา
ตงฮุ่ยและหยางหมิงซินนั่งขนาบข้างไต้เหยา ค่อยๆ รับประทานอย่างเรียบร้อยนุ่มนวล
แม้ไต้เหยาจะยังคงรักษากิริยาท่าทางที่สง่างาม แต่ความเร็วในการกินของเขานั้นเหนือกว่าสองสาวอย่างเห็นได้ชัด
มื้อนี้มีมูลค่าหลายร้อยเหรียญทอง
จะว่าไปก็น่าเวทนา
ในฐานะองค์ชายใหญ่ ปกติแล้วไต้เหยากลับไม่มีปัญญาจะได้กินอาหารระดับนี้...
อาหารบนโต๊ะกลมพร่องลงอย่างรวดเร็ว
หยางหมิงซินและตงฮุ่ยเห็นดังนั้นก็สบตากันยิ้มๆ
"พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน?" ไต้เหยาหยุดมือแล้วถามด้วยความสงสัย
"คิดว่าข้ากินเยอะเกินไป จนดูตะกละงั้นรึ?" ไต้เหยายังคงตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป
"องค์ชายทรงคิดมากไปแล้วเพคะ ตรงกันข้าม พวกเรากลับรู้สึกว่าองค์ชายดูเป็นธรรมชาติและจริงใจยิ่งนัก" มือเล็กๆ ของหยางหมิงซินเผลอวางลงบนท่อนแขนที่แข็งแกร่งและแน่นหนั่นของไต้เหยา
แน่นจัง!