บทที่ 10 ก๋วยเตี๋ยวเนื้อผู้ดื้อรั้น

ติ้ง!

“New Update”

“โถงฟื้นคืนชีพเปิดใช้งานแล้ว”

“โถงฟื้นคืนชีพ : หลังจากที่ผู้เล่นเสียชีวิต จะฟื้นคืนชีพให้โดยอัตโนมัติในโถงฟื้นคืนชีพ ขอบเขตพลังจะถูกรีเซ็ตเป็นหลอมรวมกายาขั้นที่หนึ่งโดยไม่จำเป็นต้องสร้างตัวละครใหม่”

เหออี้หมิงใช้โอกาศนี้เพื่อประกาศสิ่งปลูกสร้างใหม่

ผู้เล่นมึนงงกับการประกาศและยังสงสัย แต่เมื่อทุกคนได้อ่านประกาศอย่างละเอียดก็เริ่มมีเสียงแสดงความดีใจออกมาเป็นระยะ

“พวกเรา ไปฆ่ามันกันเถอะ”

“ฉันจะขอลองดูด้วย บางทีฉันอาจจะฆ่ามันได้สักตัวสองตัว”

“ใช่แล้วต่อให้เราจะตาย แต่ก็ยังมีโถงฟื้นคืนชีพให้ใช้งาน ไม่ต้องมานั่งสร้างตัวละครใหม่ให้ยุ่งยากอีกแล้ว”

_

ทุกคนต่างตื่นเต้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันด้วย ฉันก็จะฆ่ามันด้วย” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อกระโดดออกมาพร้อมตะโกน สายตาของเขากวาดไปรอบๆพื้นที่ และแล้วสายตาของเขาก็ได้หยุดที่อูฐสงครามตัวที่ใกล้ที่สุด

“ไปละนะ เตรียมตัวไว้เจ้าอูฐโง่เอ้ย” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อพุ่งเข้าหาโดยตรง เขากลิ้งหลบการโจมตีไปมาอยู่ใต้ร่างกายของสัตว์อสูร

และฉากเดิมที่ทุกคนเห็นจนชินตาก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อได้ถูกสังหารลงอีกครั้ง

ทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น มืออาชีพก็คือมืออาชีพไม่มีทางที่มือสมัครเล่นจะมาเลียนแบบได้ง่ายๆ

ผู้เล่นทุกคนเริ่มการต่อสู้โดยเลียนแบบกลยุทธ์ของผู้เล่นหมีผู้ไม่ย่อท้อ พวกเขาต่างพากันกลิ้งหลบการโจมตีของสัตว์อสูรไปมาอยู่บนพื้น สีหน้าทุกคนดูมีความมุ่งมั่นกันอย่างมาก

แต่ท้ายที่สุด เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป ทุกคนก็ถูกส่งกลับมารวมกันที่โถงแห่งการฟื้นคืนชีพ พวกเขาจ้องมองหน้ากันด้วยความสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เหมือนมีสองเสียงที่พูดใส่หัวของเหล่าผู้เล่น

สมอง : เราไปลุยกันเถอะ

ร่างกาย : ไม่นะ อย่าไป

พวกเขารู้สึกเหมือนมีอัลปาก้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังโบยบินอยู่ในหัวใจของพวกเขาในขณะนี้

“นี่มันเป็นเกมที่บ้าไปแล้ว ช่วงต้นเกมแบบนี้มันควรจะเป็นการฝึกฝนสำหรับผู้เล่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมประเภทโซลอยู่นะ”

“จะบ้าตายอยู่แล้ว เราต้องเตะเจ้าตัวนั้นกว่าร้อยครั้ง และต้องห้ามพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ใครมันจะไปทำได้กัน”

“ต่อให้รู้วิธีจัดการมัน แต่ฉันก็ยังไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ามันด้วยซ้ำ”

ผู้เล่นต่างพากันท้อแท้จากการตายอย่างนับครั้งไม่ถ้วน

จะทำยังไงกันดีนะ

ที่กลางจตุรัสได้มีร่างของสัตว์อสูรเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัวจากการสังหารของบิ๊กบอสมันได้ถูกแปลสภาพเป็นหม้อไฟที่ทุกคนโปรดปรานอีกครั้ง

เกมนี้โหดร้ายเกินไป มีเพียงหม้อไฟที่จะสามารถรักษาความรู้สึกของเหล่าผู้เล่นในตอนนี้ได้

“ดูเหมือนว่าจะมีแค่หมีผู้ไม่ย่อท้อที่จะสามารถสังหารอูฐสงครามลงได้” เหออี้หมิงได้พึมพำกับตัวเอง

ยังเหลือเวลาอีกสองวันครึ่งก่อนภารกิจจะสิ้นสุดลง เหออี้หมิงเองกาจจะสามารถฆ่ามันได้สิบถึงสิบสองตัวส่วนหมีผู้ไม่ย่อท้อก็อาจจะช่วยได้ไม่เยอะ

“ให้ตายเถอะ ถ้าขอเวลาเพิ่มได้สักนิดก็ดีสินะ” เหออี้หมิงหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเขาเอง

เขาไม่รอช้าเดินลงจากเขาและมุ่งหน้าไปล่าอูฐสงครามในทันที

ผู้เล่นส่วนใหญ่เริ่มจะยอมแพ้และพักผ่อนอยู่ที่นิกาย มีเพียงหมีผู้ไม่ย่อท้อที่ยังคงต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว

แต่ก็ยังมีผู้เล่นบางคนที่ไม่ยอมแพ้ในความพยายามของเขา เช่น ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

_

“ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อกัดฟังและพุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายอีกครั้ง

ก๋วยเต๊๋ยวเนื้อนั้นนับได้ว่าเป็นผู้เล่นที่มีประสพการณ์คนหนึ่ง เขาได้เคลียเกมต่างๆมานับไม่ถ้วน

แม้แต่ Soul 7 ที่ยากที่สุดในเกมโซลซีรี่ย์ แต่ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก็สามารถเคลียร์มันมาได้ด้วยยุทธวิธีและเทคนิคต่างๆ

แต่ตอนนี้เข้าไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะเจ้าสัตว์ตัวนี้ได้ เขาไม่สามารถยอมรับความรู้สึกแบบนี้ได้

คงเป็นเพราะฉันเก่งไม่พอสินะ มาสู้กันอีกครั้งเถอะก๋วยเตี๋ยวเนื้อคิดในใจและวิ่งลงจากภูเขาอีกครั้ง

สองชั่วโมงต่อมา

“เดอะ เฮล!!” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อยืนอยู่หน้าโถงฟื้นคืนชีพ เขาเริ่มครุ่งคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

ทำไม?

ทำไมมันถึงยากได้ถึงขนาดนี้

ฉันรู้วิธีเอาชนะมัน

เขาฝึกฝนการหลบหลีกหลายต่อหลายครั้งและมีทักษะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ทำไมเมื่อเริ่มการต่อสู้มันถึงจบลงด้วยความตายของเขาทุกครั้ง

“เจ้าสัตว์หน้าโง่เอ้ย แกบังคับให้ฉันทำแบบนี้นะ” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อสูดลมหายใจเข้า

ถ้าฉันสู้กับแกตัวต่อตัวไม่ได้

งั้นฉันก็ขอใช้วิธีที่มันสกปรกหน่อยแล้วกัน

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อวิ่งหันกลับเข้าไปในโถงนิกาย เพื้อค้นหาบางสิ่งบางอย่าง

“หืม นี่คือหม้อปรุงยาเหรอ?” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อพบหม้อบางอย่างขนาดใหญ่ที่มีสภาพชำรุด ด้านในมีก้อนกลมสีดำขนาดเท่ากำมือของเด็ก

“ขอเก็บเอาไปลองหน่อยแล้วกันนะ” พร้อมกับเอามือหยิบใส่กระเป๋า ละเริ่มขนหาสิ่งอีกครั้ง

เขาได้ค้นหาจนมาถึงโกดังไม้ ที่เก็บพลั่วและอุปกรณ์เก่าๆหลายชนิด

“เจ้าอูฐโง่ ยังไงแกก็แค่สัตว์ ถ้าฉันขุดหลุมกับดักแล้วแกตกลงไป ก็ก็จะกลายเป็นแค่เนื้อที่อยู่บนเขียงที่รอวันโดนเชือด” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อคุยกับตัวเองและเริ่มหัวเราะออกมา

เขาวิ่งหลบฝูงชนกลางจตุรัส และมุ่งตรงไปที่เชิงเขา เขาหาจุดที่เหมาะสมและเริ่มขุด

ตัวละครในเกมนี้มีความอดทนมากกว่าร่างกายของมนุษย์ปกติอยู่หลายเท่าต่อให้ก๋วยเตี๋ยวเนื้อขุดหลุมอย่างต่อเนื่องมาครึ่งชั่วโมง ก็ไม่สงผลทำให้เมื่อยล้าหรือปวดหลังแต่อย่างใด

ถ้าเขาขุดแบบนี้ในชีวิตจริงคงขุดได้แค่สองถึงสามครั้งก็คงเหนื่อยแล้ว

“เยี่ยมยอด” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อชื่นชมผลงานของตัวเอง

เขายืนดูหลุมที่ตัวเองได้ขุด มันกว้างห้าเมตร ยาวสองเมตร และลึกลงไปอีกห้าเมตร แค่นี้ก็คงเพียงพอที่เจ้าสัตว์ตัวนั้นจะไม่สามารถกระโดดออกมาได้

หลังจากเขาเอาหญ้ามาคุม ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก็วิ่งออกไปหาเหยื่อของเขาทันที

“มาหาฉันสิเจ้าโง่ มาสิ เจ้าหน้าโง่เอ้ย” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเยาะเย้ยมันโดยหวังว่ามันจะวิ่งเข้ามาหากับดักของเขา

ด้วยท่าทีที่สุดแสนจะกวนประสาทของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ การยั่วยุครั้งนี้จึงสำเร็จได้อย่างง่ายดาย ดวงตาแดงก่ำของสัตว์ร้ายที่จ้องอย่างไม่กระพริบตามาที่ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ พร้อมกับพุ่งตัวเขามาอย่างบ้าคลั่ง

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อหันหลังและเริ่มวิ่งเข้าหากับดัก

เขากระโดดหลบหลุมของตัวเองไปที่อีกฝั่งของกับดัก

“มาเลย มาเลย” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อโบกมือและเยาะเย้ยมันเพิ่มขึ้น

ตุ้บ~

เสียงสัตว์ร้ายตกลงไปที่ก้นกับดักของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

ร่างที่ใหญ่โตของมันนั้นพอดีกับหลุมแคบๆที่ถูกขุดขึ้น ทำให้มันไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่น้อย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกเสร็จฉันแล้ว เจ้าโง่”

“เป็นอะไรหรออยากจะฆ่าฉันอีกล่ะสินะ”

“ฉันยืนอยู่นี่ไง มาฆ่าฉันสิ”

“ฟังนะนี่คือ พีพี(Perfect plan) ของฉันเอง”

_

ทันใดนั้นอูฐสงครามยืดลิ้นของมันออกมาและรัดรอบเท้าของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

“บ้าเอ้ย ทำไมลิ้นมันถึงยาว…..” พูดยังไม่ทันจบประโยคเขาถูกสัตว์ร้ายใช้ลิ้นลากร่างของเขาตรงเข้าไปในปากของมันทันที

เมื่อก๋วยเตี๋ยวน้อยลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองได้ตื่นในโถงฟื้นคืนชีพอีกครั้ง

“ไอบ้าเอ้ย”

เขารีบวิ่งกลับไปในจุดที่ขุดกับดักไว้

“ฉันสงสัยว่าเจ้าสัตว์ตัวนั้นจะออกมาจากหลุมได้ไหมนะ” ผ่านไปครึ่งทางของการพูดคุยอยู่คนเดียว สีหน้าของก๋วยเตี๋ยวเนื้อก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง

ติ้ง!

“ผู้เล่น ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ได้สังหารอสูรอูฐสงครามสำเร็จและเสร็จสิ้นภารกิจที่ได้รับมอบหมาย”

“รางวัล : 100 คะแนนสมทบนิกาย”