ตอนที่ 19 จับเต่าในไห! จุดหักมุมสะเทือนเลื่อนลั่น!
ตอนที่ 19 จับเต่าในไห! จุดหักมุมสะเทือนเลื่อนลั่น!
เมื่อเห็นมันเดินทอดน่องเชื่องช้าราวกับเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง
เพลิงโทสะสายหนึ่งก็ลุกโชนขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจของทุกคนทันที
ศิษย์ตำหนักอินทมิฬผู้ใจร้อนวู่วามไม่กี่คน ต่างอ้าปากตะโกนด่าทอไปยังบรรพบุรุษของเสวียนโยวจื่อ ทว่าด้วยถ้อยคำที่หยาบคายและไร้มารยาทสิ้นดี
"บัดซบเอ๊ย ถ้าท่านเจ้าตำหนักใหญ่อยู่ล่ะก็ มีหรือจะยอมให้มันมาทำกำแหงเช่นนี้"
"น่าแค้นใจนัก! เกลียดที่ตัวเองไร้ความสามารถ ไม่อาจลงมือสังหารไอ้โจรชั่วนี่ด้วยมือตัวเอง!"
ศิษย์บางคนกระทืบเท้าทุบอก ชกตัวเองด้วยความเจ็บใจที่ระดับพลังไม่เพียงพอ
ไม่อาจเข้าร่วมการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าผู้อาวุโสได้!
"เสวียนโยวจื่อ เจ้าจะทำเกินไปหน่อยแล้วกระมัง?"
เจ้าตำหนักชมจันทร์รีบรุดมาถึง ในมือกระชับ 'แส้เทพเพลิงแดง'
นี่คือศาสตราเวทระดับ ขอบเขตบรรลุวิถี ที่ทรงอานุภาพ ซึ่งนางได้รับสืบทอดมาจากอาจารย์ของนาง!
"หึหึ ไม่เจอกันนาน เจ้าตำหนักชมจันทร์ดูงดงามกว่าแต่ก่อนอีกนะเนี่ย?"
เสวียนโยวจื่อฉีกยิ้มบนใบหน้าแข็งกระด้าง สายตาโลมเลียกวาดมองเรือนร่างของเจ้าตำหนักชมจันทร์อย่างไม่วางตา
แววตาฉายความหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิด
"ไม่ทราบว่า... ตัวข้าจะมีวาสนาได้เชยชมบุปผางาม เพื่อเติมเต็มความปรารถนาในใจได้หรือไม่?"
วาจานี้เปรียบเสมือนน้ำมันราดบนกองเพลิง ทำเอาทุกคนเดือดดาล ชี้หน้าด่าทอเสวียนโยวจื่อกันระงม
"รนหาที่ตาย!"
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกวัดแกว่งกระบี่ระดับ ขอบเขตหลอมกายเซียน ฟาดฟันออกไปหนึ่งดาบด้วยความโกรธเกรี้ยว
ฉับพลัน แสงกระบี่บาดตาพาดผ่านฟ้าดิน
ประกายกระบี่ยาวหลายลี้ ปราณกระบี่หวีดหวิว แฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่อันแรงกล้า
"ลูกไม้ปาหี่"
เสวียนโยวจื่อเพียงสะบัดมือเบาๆ ปราณกระบี่นั้นก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง
จากนั้นเพียงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง
ผู้อาวุโสที่ลงมือจู่โจมก็ปลิวละลิ่วกระเด็นไปไกล กระอักเลือดคำโต ลมหายใจรโรยริน!
ช่องว่างของพลังช่างห่างชั้นกันเกินไป!
"รังแกกันเกินไปแล้ว!"
เจ้าตำหนักชมจันทร์ฟาดแส้เทพเพลิงแดงเข้าใส่เสวียนโยวจื่อ
เสวียนโยวจื่อไม่หลบไม่หลีก ยื่นมือออกไปคว้าจับตัวแส้เอาไว้หน้าตาเฉย
ไม่ว่าเจ้าตำหนักชมจันทร์จะออกแรงดึงเพียงใด ก็ไม่อาจสลัดให้หลุดได้!
"ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของพลังหรือยัง?"
เสวียนโยวจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน พลางกระตุกแส้ ลากตัวเจ้าตำหนักชมจันทร์ให้ถลาเข้ามาหาตนเอง
"เจ้าคิดว่าลำพังเจ้าคนเดียวจะเมินเฉยต่อคนทั้งเขามารศักดิ์สิทธิ์ได้งั้นรึ?"
"เห็นเขามารศักดิ์สิทธิ์ไร้คนมีฝีมือหรืออย่างไร!"
เหล่าผู้อาวุโสจำนวนมากร่วมมือกันร่ายมหาเวทอันทรงพลัง พลังกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เสวียนโยวจื่อราวกับฟ้าถล่ม
ต่อให้เสวียนโยวจื่อมีขอบเขตพลังสูงส่งเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรับมือกับเจ้าตำหนักชมจันทร์ไปพร้อมๆ กับ...
แบ่งสมาธิมารับมือการโจมตีประสานของยอดฝีมือระดับหลอมกายเซียนกว่าสี่สิบคน!
เห็นดังนั้น เขาจึงรีบปล่อยมือจากแส้ ทำให้เจ้าตำหนักชมจันทร์หลุดรอดออกมาได้
จากนั้นเขากระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปเบื้องหน้า ระเบิดกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทั่วร่าง
ชักนำกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ผ่าสายฟ้าสวรรค์ลงมาทำลายเวทของเหล่าผู้อาวุโสจนแตกกระจายในพริบตา!
"อั่ก!"
ผู้อาวุโสที่มีระดับพลังต่ำกว่าถูกแรงสะท้อนกลับจนกระอักเลือดออกมาทันที
แต่ไม่มีใครถอยหนี ทุกคนยังคงจ้องมองเสวียนโยวจื่อเขม็งอย่างไม่ลดละ
พวกเขาตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะอยู่หรือตายพร้อมกับสำนัก!
"อยากรู้ไหมว่าทำไมพวกเจ้าถึงทะลวงผ่าน ขอบเขตลิขิตสวรรค์ ไม่ได้?"
เสวียนโยวจื่อกวาดตามองทุกคน
"ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ไม่พอ แต่เป็นเพราะพวกเจ้ามันโง่เขลา!"
"ไม่รู้แจ้งว่าขอบเขตลิขิตสวรรค์คือสิ่งใด!"
"ตอนนี้ ข้าจะแสดงให้เห็นเองว่า... อะไรคือขอบเขตลิขิตสวรรค์!"
เขายกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ ทันใดนั้นเมฆดำทมึนก็ม้วนตัวปกคลุมเหนือเขามารศักดิ์สิทธิ์
กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินส่งเสียงคำรามกึกก้อง ขานรับการเรียกหาของเขา
พริบตาเดียว ลมฟ้าอากาศแปรปรวน พายุคลั่งโหมกระหน่ำ!
ผู้หยั่งรู้ลิขิตสวรรค์ ทุกอิริยาบถล้วนสามารถบัญชาการกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!
ยิ่งไปกว่านั้น เสวียนโยวจื่อคือยอดฝีมือ ขอบเขตลิขิตสวรรค์ ขั้นเก้า!
พลังแห่งฟ้าดินที่เขาสามารถควบคุมได้นั้น เหนือล้ำกว่าเจ้าตำหนักชมจันทร์ที่อยู่เพียงขอบเขตลิขิตสวรรค์ ขั้นสอง อย่างเทียบกันไม่ติด!
เวลานี้ เสวียนโยวจื่อดูราวกับยักษ์ปักหลั่นที่มองลงมายังเหล่ามดปลวก ใบหน้าเย็นชาเอ่ยว่า
"ทีนี้เห็นความแตกต่างหรือยัง?"
"ในเมื่อเจ้าตำหนักใหญ่และนักพรตเจินหลิงไม่อยู่ ที่นี่ก็ไม่มีใครเป็นคู่มือข้าได้!"
ภายใต้แรงกดดันอันน่าเกรงขาม ทุกคนต่างรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขาทับถม
กลิ่นอายแห่งขอบเขตลิขิตสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวของเสวียนโยวจื่อ กำลังสะกดข่มพลังของพวกเขาเอาไว้!
"บัดซบ!"
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ต่างกัดฟันกรอด แต่กลับทำอะไรไม่ได้
เจ้าตำหนักชมจันทร์กำแส้เทพเพลิงแดงแน่น
ใบหน้างดงามฉายแววเคร่งเครียดถึงขีดสุด ความแข็งแกร่งของเสวียนโยวจื่อนั้นมหาศาลเกินไป!
ต่อให้นางระเบิดพลังที่ซ่อนไว้ออกมา ก็ทำได้เพียงแค่ยื้อเวลา แต่ไม่มีทางเอาชนะเขาได้เลย!
แต่ทว่า!
สายตาของเจ้าตำหนักชมจันทร์พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งทางทิศตำหนักสราญรมย์ ฉู่เทียนพุ่งทะยานมาดุจลูกธนู
เขาหยุดลงข้างกายนาง ยืนเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เสวียนโยวจื่อ เคยได้ยินคำว่า 'จับเต่าในไห' ไหม?"
เมื่อเห็นฉู่เทียนปรากฏตัว และยืนเคียงข้างเจ้าตำหนักชมจันทร์
ศิษย์บางคนก็เดาฐานะของเขาได้ทันที!
"นั่นเจ้าตำหนักสราญรมย์!"
"ใช่แล้ว เป็นเขาจริงๆ ปกติหาตัวจับยากมาก ตอนนี้สำนักมีภัย เขามาช่วยแล้วจริงๆ ด้วย!"
"หล่อเหลาองอาจ สมเป็นบุตรสวรรค์!"
ศิษย์จำนวนมากจ้องมองฉู่เทียนด้วยความปิติยินดี
หลายคนไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน ส่วนใหญ่ก็แค่เคยเห็นผ่านตาแวบๆ
พอเห็นเขามาช่วย ก็ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่!
ได้ยินเจ้าตำหนักใหญ่เคยบอกว่า ท่านเจ้าตำหนักสราญรมย์ผู้นี้ถนัดเรื่องการทำตัวโลว์โปรไฟล์ที่สุด ไม่รู้จริงหรือเท็จ...
"โห?"
เสวียนโยวจื่อหันมามองฉู่เทียน พิจารณาดูแคลน
"เจ้าน่ะรึ คือเจ้าตำหนักสราญรมย์ผู้ลึกลับที่ไปมาไร้ร่องรอย?"
แม้แต่เขาก็ยังเคยได้ยินชื่อเสียงว่าเขามารศักดิ์สิทธิ์มีเจ้าตำหนักสราญรมย์ที่ลึกลับอยู่คนหนึ่ง
ฉู่เทียนไม่สนใจเขา หันไปกล่าวกับเหล่าผู้อาวุโส
"เชิญผู้อาวุโสทุกท่านถอยออกไปก่อนเถิด ระวังเลือดจะกระเด็นเปื้อนตัวเอาได้"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เสวียนโยวจื่อหัวเราะลั่น สีหน้าเย้ยหยัน
"ไอ้ที่เจ้าเรียกว่าจับเต่าในไห คงไม่ได้หมายถึงข้าหรอกกระมัง?"
ฉู่เทียนยิ้มมุมปาก
"หวังว่าอีกเดี๋ยวเจ้าจะยังหัวเราะออกนะ"
สิ้นเสียง เขาเพียงกระดิกนิ้วเบาๆ
ฉับพลัน! เจ็ดตำหนักใหญ่แห่งเขามารศักดิ์สิทธิ์ก็เริ่มสั่นสะเทือน ระเบิดคลื่นพลังอันรุนแรงออกมาในพริบตา
กลิ่นอายอันเวิ้งว้างไพศาลปะทุขึ้น ม่านพลังรูปถ้วยคว่ำปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า ครอบคลุมทั่วทั้งขุนเขา!
"สำหรับ 'ค่ายกลพิทักษ์สำนัก' ผู้อาวุโสคงไม่แปลกใจกระมัง? คิดว่านิกายเสวียนโยวก็คงจะมีเหมือนกัน"
เวลานั้นเอง เจ้าตำหนักชมจันทร์ที่สีหน้าเคร่งเครียดมาตลอดพลันเผยรอยยิ้มออกมา
การแสดงเมื่อกี้เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่
เหล่าผู้อาวุโสเองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน เก็บอาวุธ เอาเมือไพล่หลัง เตรียมยืนดูละครฉากเด็ด
ทางด้านผู้ดูแลเซินที่นอนเจ็บอยู่ ก็ลุกขึ้นยืนโงนเงน พลางลูบท้องป้อยๆ
ยิงฟันแสยะยิ้มใส่เสวียนโยวจื่อ
ทั้งหมดนั่น... เป็นแค่การแสดง!
"เชี่ย!"
เหล่าลูกศิษย์ที่ถูกปิดหูปิดตามาตลอด ถึงกับตาถลนด้วยความงุนงง
สีหน้าของเสวียนโยวจื่อพลันเย็นเยียบลง มืดมนราวกับก้นบึ้งมหาสมุทรทันที!