ตอนที่ 5 เนตรซ้อนสแกน! เฟ้นหาศิษย์อัจฉริยะ!

เขามารศักดิ์สิทธิ์ คือหนึ่งในขุมอำนาจระดับสูงสุดแห่ง เขตกู่หลัวโจว โลกเหยียนหวง

ทั่วทั้งกู่หลัวโจว มีเพียง นิกายเต้าเหมี่ยว และ นิกายเสวียนโยว เท่านั้นที่พอจะตีเสมอได้

นอกจากนี้ใน ดินแดนต้าซู เขามารศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นที่ยอมรับในฐานะหนึ่งในเก้าสุดยอดสำนัก โดยจัดอยู่ในอันดับที่หก!

งานมหกรรมรับศิษย์ที่จัดขึ้นทุกสามปี นับเป็นวาระแห่งชาติของเขามารศักดิ์สิทธิ์

และเป็นเหตุการณ์ใหญ่ระดับเขตกู่หลัวโจว!

แม้แต่ปุถุชนคนธรรมดาก็ยังคุ้นหูกับชื่อของ "เขามารศักดิ์สิทธิ์" เป็นอย่างดี

พวกเขาได้ยินชื่อเสียงเรียงนามนี้จากปากของผู้อาวุโสในครอบครัวมาตั้งแต่จำความได้

ชื่อเสียงของเขามารศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้เลวร้ายไปกว่าพวกสำนักฝ่ายธรรมะจอมปลอมเหล่านั้น

ไม่เคยมีข่าวว่าพวกเขาไปรังแกชาวบ้าน หรือสร้างความเดือดร้อนให้ใคร ที่แตกต่างกันคงมีเพียงปรัชญาการฝึกตนเท่านั้น!

ด้วยเหตุนี้ แม้เขตกู่หลัวโจวจะกว้างใหญ่ไพศาล มีพื้นที่ครอบคลุมนับพันล้านลี้

แต่ก็ยังมีผู้คนนับล้านยอมออกเดินทางรอนแรมเพื่อมาร่วมงานมหกรรมรับศิษย์ในครั้งนี้

บางคนถึงกับต้องออกเดินทางล่วงหน้าถึงสามปี ฝ่าฟันอุปสรรคข้ามค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติหลายต่อหลายครั้ง กว่าจะมาถึงหน้าประตูเขามารศักดิ์สิทธิ์ได้!

ฉู่เทียนรับตำแหน่งเจ้าตำหนักมาสามสิบปี เข้าร่วมงานรับศิษย์มาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบหน

ทว่าทุกครั้ง เขาเพียงแค่มานั่งกินแรง ทำตัวกลมกลืนไปกับฝูงชน ไม่เคยรับศิษย์จริงๆ จังๆ สักที

ต่อให้มีคนมุ่งมั่นเดินทางมาเพราะชื่อเสียงความอัจฉริยะของเขา เขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น

แต่ทว่าครั้งนี้... ฉู่เทียนตัดสินใจแล้วว่าจะเฟ้นหาผู้สืบทอดที่เหมาะสมให้กับ ตำหนักสราญรมย์

เจ้าตำหนักสราญรมย์ทุกรุ่นล้วนเป็นอัจฉริยะระดับปีศาจ

มาถึงรุ่นของเขา จะให้เสียชื่อไม่ได้เด็ดขาด!

ทว่า...

หกวันให้หลัง งานมหกรรมรับศิษย์ก็เริ่มขึ้นตามกำหนดการ ผู้คนนับล้านหลั่งไหลเข้าสู่เขามารศักดิ์สิทธิ์ งานเฉลิมฉลองดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม!

แต่จนกระทั่งงานเลิกรา ฉู่เทียนก็ยังไม่พบผู้สืบทอดที่ถูกใจ

บางทีอาจเป็นเพราะตัวเขาเอง "ยอดเยี่ยม" เกินไป อัจฉริยะทั่วไปจึงดูจืดจางในสายตาเขา

อัจฉริยะระดับ "ทั่วไป" ในนิยามของฉู่เทียนนั้น... ในวันงานรับศิษย์ กลับเป็นต้นเหตุให้ เจ้าตำหนักวัฏสงสาร และ เจ้าตำหนักจันทรา ตบตีแย่งชิงกันแทบเป็นแทบตาย!

บทสรุปสุดท้าย เจ้าตำหนักจันทราชนะไปอย่างเฉียดฉิว

และได้รับศิษย์ระดับ "ทั่วไป" ผู้นั้นเข้าสู่ตำหนักจันทราด้วยความปิติยินดี

.....

ณ ตำหนักสราญรมย์

ฉู่เทียนยกชาที่ชงจาก หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ขึ้นจิบ กลิ่นอายแห่งเซียนอันหอมหวานอบอวลไปทั่วหัวใจ

ห้วงจิตวิญญาณพลันกระจ่างใส ร่างกายเข้าสู่สภาวะลืมเลือนตัวตน

จุดตันเถียนปั่นป่วน พลังมหาศาลไหลเวียนไปทั่วร่าง อักขระรูนวิเศษนับหมื่นปรากฏขึ้นรายล้อมรอบกายเขา

เหนือท้องฟ้าตำหนักสราญรมย์ปรากฏนิมิตมหัศจรรย์ เสียงแห่งเซียนดังกังวาน แสงเซียนสาดส่องไปทั่วสารทิศ

"ก้าวหน้าขึ้นอีกนิดหน่อย... แรงกดดันของฟ้าดินในยุคนี้รุนแรงจริงๆ ขนาดข้าจะยกระดับตัวเองยังยากขนาดนี้"

โลกในปัจจุบันดูเหมือนจะก้าวเข้าสู่ยุคเสื่อมถอยแห่งพลัง

จักรพรรดิไม่ปรากฏ ราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ไม่สำแดง ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกกดทับ

แต่มีระดับผู้นำนิกายบางคนทำนายไว้ว่า นี่คือสัญญาณเตือนก่อนรุ่งอรุณแห่งยุคทอง ความสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ

เมื่อใดที่การกดทับของกฎสวรรค์คลายตัวลง และวิถีแห่งเต๋าฟื้นคืนชีพ เมื่อนั้นยุคทองอันรุ่งโรจน์จะมาถึง

"ท่านเจ้าตำหนักใหญ่ ข้าจะขอลงเขาไปสักพัก ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับเมื่อไหร่"

สำหรับเขามารศักดิ์สิทธิ์ เจ้าตำหนักทุกคนล้วนเป็นเสาหลักสำคัญ

ก่อนจะออกเดินทาง จำเป็นต้องแจ้งให้เจ้าตำหนักใหญ่ตวนมู่เหยียนรับทราบ

"ระวังตัวด้วยนะฉู่เทียน... ช่วงนี้ดินแดนต้าซูไม่ค่อยสงบเท่าไหร่..."

"สามวันก่อน ขุมอำนาจระดับสองแห่งหนึ่งในกู่หลัวโจว ถูกปีศาจลึกลับถล่มจนราบคาบ เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก หากเจออันตรายให้รีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมาที่สำนักทันที!"

เสียงของเจ้าตำหนักใหญ่ตอบกลับมา

"รับทราบ!"

ฉู่เทียนพยักหน้า นี่แหละเหตุผลที่เขาชอบเขามารศักดิ์สิทธิ์

ที่นี่มีความสามัคคี พึ่งพาได้ แม้จะดูเหมือนเก็บตัวเงียบเชียบ ปฏิบัติตัวเป็นสาย Safe แต่หากศิษย์ในสำนักมีภัย พวกเขาก็ไม่เคยหดหัว

เขามารศักดิ์สิทธิ์คือที่พึ่งพิงของทุกคน!

ทำให้ศิษย์ทุกคนยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ!

ฉู่เทียนจ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า... แคว่ก!

มิติเบื้องหน้าถูกฉีกกระชากออกเป็นช่องว่าง เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดของห้วงมิติ

เขาไม่ชอบให้ใครล่วงรู้ร่องรอยการเดินทาง ดังนั้นการเดินทางผ่านห้วงมิติจึงปลอดภัยที่สุด

ทว่า... โดยปกติแล้วผู้ฝึกตนระดับ ขอบเขตลิขิตสวรรค์ ยากที่จะคงอยู่ในห้วงมิติได้นาน

ภายในห้วงมิติมีพลังกัดกร่อนที่น่าสะพรึงกลัว แม้แต่ระดับราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ หากอยู่นานเกินไปก็อาจหลงทิศและเผชิญอันตรายถึงชีวิตได้

ด้วยระดับพลังขอบเขตลิขิตสวรรค์ สามารถทนอยู่ในห้วงมิติได้ต่อเนื่องสูงสุดเพียงสิบสองชั่วยาม (24 ชั่วโมง) เท่านั้น

สามวันต่อมา

ณ ท้องฟ้าเหนือ ทุ่งร้างฝังเทพ อันกว้างใหญ่

ห้วงมิติแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับใยแมงมุม ชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งก้าวเดินออกมา

ชายหนุ่มชุดขาวรูปงามเหนือโลก กลิ่นอายสูงส่งหลุดพ้น ยืนตระหง่านอยู่บนฟ้า ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเขา

ฉู่เทียนก้มมองทุ่งร้างฝังเทพเบื้องล่าง

กลิ่นอายดุร้ายแห่งยุคบรรพกาลพัดกระหน่ำเข้าใส่ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากอดีตกาล

หลังจากเดินทางในห้วงมิติมาสามวัน ฉู่เทียนจึงออกมาสูดอากาศภายนอกบ้าง เพราะเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

การลงเขาครั้งนี้ เขาไม่มีแผนการที่แน่นอน

ตั้งใจว่าจะตระเวนไปตามเมืองใหญ่ๆ ในกู่หลัวโจว เพื่อเฟ้นหาว่าที่ลูกศิษย์

ทุ่งร้างฝังเทพ เต็มไปด้วยสัตว์อสูรดุร้ายและอันตรายรอบด้าน

เหล่าอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่จำนวนมากนิยมมาฝึกฝนหาประสบการณ์ที่นี่

ฉู่เทียนเปิดใช้งาน 'เนตรซ้อน' ที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบ กวาดสายตาสแกนไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้อยู่ในทุ่งร้าง คิ้วกระบี่ของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย...

[ข้อมูลเป้าหมาย]

ฉู่เทียนพยักหน้าด้วยความพอใจ

ด้วยฟังก์ชันสแกนของเนตรซ้อน ต่อไปนี้ไม่ว่าเป็นใคร เขาก็สามารถมองทะลุถึงรากเหง้าได้หมด

(ระดับพรสวรรค์แบ่งเป็น: ระดับต้น, ระดับลึกล้ำ, ระดับปฐพี, ระดับนภา, ระดับมรรคา, ระดับอริยะ, ระดับจักรพรรดิ, ระดับเทวะ)

...

ฉู่เทียนยังคงใช้เนตรซ้อนกวาดสแกนต่อไป กฎเกณฑ์แห่งเซียน-สั่นสะเทือนในทันที

เหนือท้องฟ้าทุ่งร้างฝังเทพ ปรากฏดวงตายักษ์ขนาดมหึมา ไร้ขอบเขต จ้องมองลงมาด้วยอำนาจที่กระชากวิญญาณ

"นั่นมันอะไรกัน..."

"ดวงตา! ดวงตาขนาดยักษ์ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด!"

"ใหญ่โตมโหฬารมาก! ยอดฝีมือท่านใดกำลังสอดแนมพวกเราอยู่?"

"หรือจะเป็นท่านผู้เฒ่าระดับขอบเขตลิขิตสวรรค์ในตำนาน? ได้ยินมาว่าตัวตนระดับนั้นสามารถเด็ดดาราคว้าจันทรา เพียงพิโรธก็สั่นสะเทือนฟ้าดินได้"

"ระดับขอบเขตลิขิตสวรรค์... ก็ไม่น่าจะทำได้ขนาดนี้นะ?"

เหล่าผู้ฝึกตนอิสระ ศิษย์ตระกูลใหญ่ และอัจฉริยะจากสำนักต่างๆ เงยหน้ามองดวงตายักษ์บนฟ้าด้วยความตื่นตะลึง

บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ดวงตาคู่นั้นน่าหวาดกลัวเกินไป

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองกลับ เพียงแค่เหลือบมอง หางตาก็มีเลือดไหลซึมออกมา!

นี่คือช่องว่างของระดับพลังที่ห่างชั้นกันเกินไป!

...

[ข้อมูลเป้าหมาย]

...

[ข้อมูลเป้าหมาย]

...

จริงๆ แล้วฉู่เทียนอยากจะทำตัวให้เงียบเชียบที่สุด แต่ทุ่งร้างฝังเทพนั้นกว้างใหญ่ไพศาล แทบจะพอๆ กับโลกใบเก่าของเขา

หากไม่ใช้เนตรซ้อนช่วยสแกน คงต้องเสียเวลามากโข

หลังจากสแกนไปสักพัก เขาก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

ไม่มีอัจฉริยะคนไหนเข้าตาเขาเลยสักคน

แม้บางคนจะมีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในท้องถิ่น

แต่สำหรับฉู่เทียนแล้ว คนพวกนี้ก็ยังดู "ธรรมดา" เกินไป

ไม่ต้องเอามาเทียบกับตัวเขาหรอก แค่เทียบกับท่านพ่อฉู่หยวน หรือท่านปู่ของเขา ก็ยังห่างชั้นกันหลายขุม

ฉู่เทียนเป็นคนขี้เกียจ เขาสามารถปั้นคนธรรมดาให้เป็นยอดฝีมือได้ก็จริง

แต่แบบนั้นมันเปลืองเวลาเกินไป เขาไม่อยากเหนื่อย

สู้หาอัจฉริยะสำเร็จรูปมาสักคน แล้วโยนคัมภีร์ระดับจักรพรรดิให้ไปฝึกเอง แบบนั้นทั้งประหยัดแรงและสบายใจกว่าเยอะ

"ในกู่หลัวโจว นอกจาเขามารศักดิ์สิทธิ์ ก็มีนิกายเต้าเหมี่ยวกับนิกายเสวียนโยวที่แข็งแกร่งที่สุด... ทำไมข้าไม่ลองไปหาลูกศิษย์แถวๆ หน้าบ้านพวกนั้นดูล่ะ?"

สำนักใหญ่ย่อมมีอัจฉริยะรวมตัวกันเยอะ เผื่อจะเจอคนที่ใช่บ้าง?

......