ตอนที่ 2 เจ้าตำหนักใหญ่ตวนมู่เหยียน! ความป๋าจัดหนัก! เพื่อนสนิทของท่านแม่!
ตอนที่ 2 เจ้าตำหนักใหญ่ตวนมู่เหยียน! ความป๋าจัดหนัก! เพื่อนสนิทของท่านแม่!
"แย่ละสิ เมื่อกี้เล่นใหญ่ไปหน่อย!"
"แขนเสื้อกลืนจักรวาล!"
ฉู่เทียน ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ก่อนจะใช้อิทธิฤทธิ์ด้านมิติ
เขาเปิด มิติถ้ำสวรรค์ ของตนเอง แล้วยื่นมือออกไปคว้า หอกสังหารเทพจอมมาร เล่มนั้น
ในเวลานี้ บนนิ้วทั้งห้าของ ฉู่เทียน ปรากฏอักขระนับหมื่นไหลเวียน
กลิ่นอายแห่งเต๋าลึกล้ำสุดหยั่งคาด พลังแห่งกฎเกณฑ์สั่นสะเทือนความว่างเปล่า
หากปล่อยให้ หอกสังหารเทพจอมมาร ลอยค้างอยู่ตรงนั้นต่อไป
ทั่วทั้ง เขามารศักดิ์สิทธิ์ คงถูกอานุภาพแห่งเทพนี้บดขยี้จนกลายเป็นเถ้าธุลี!
มิติถ้ำสวรรค์ คือสิ่งที่ผู้ฝึกตนทุกคนจะเปิดออกเมื่อทะลวงเข้าสู่ ขอบเขตแก่นจักรวาล
นอกจากจะเกิดการเปลี่ยนแปลงหลังการบำเพ็ญเพียรแล้ว ยังสามารถใช้เก็บสะสมสมบัติของผู้ฝึกตนได้อีกด้วย
ซึ่งปลอดภัยกว่าอุปกรณ์เก็บของจำพวก ถุงมิติ มากนัก!
ระดับการบำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็นแปดระดับ ได้แก่: ขอบเขตชีพจรปราณ, ขอบเขตฐานแก่นทองคำ, ขอบเขตแก่นจักรวาล, ขอบเขตหลอมกายเซียน, ขอบเขตลิขิตสวรรค์, ขอบเขตบรรลุวิถี, ราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ และ จักรพรรดิ
ศาสตราเทพโบราณ มิใช่อาวุธดาษดื่นทั่วไป
โดยปกติแล้ว คนธรรมดายากที่จะข่มมันลงได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเก็บมันเข้าไปใน มิติถ้ำสวรรค์ ภายในร่างกาย
แต่คงเป็นเพราะมันเป็นรางวัลจาก ระบบ ฉู่เทียน จึงจัดการกับมันได้โดยไม่มีปัญหาอะไรมากนัก
เพียงแค่เขายกมือขึ้นกวักเบาๆ ใช้อิทธิฤทธิ์มิติเข้าช่วย ก็สามารถเก็บ หอกสังหารเทพจอมมาร เข้าไปใน มิติถ้ำสวรรค์ ได้สำเร็จ
เมื่อมันลอยสงบนิ่งอยู่ใน มิติถ้ำสวรรค์ กลิ่นอาย ปราณหงเหมิง ก็ถูกเก็บงำ และกลับคืนสู่ความสงบในเวลาอันรวดเร็ว
"ถ้าไม่ใช่ของรางวัลจาก ระบบ ข้าคงไม่มีปัญญาเก็บ ศาสตราเทพโบราณ เข้า มิติถ้ำสวรรค์ ได้แน่ๆ ใช่ไหม?"
ฉู่เทียน ครุ่นคิด
"ติ๊ง! โฮสต์เข้าใจถูกต้อง! รางวัลจากการเช็กอินเป็นกรรมสิทธิ์ของโฮสต์ นับตั้งแต่วินาทีที่ หอกสังหารเทพจอมมาร ปรากฏขึ้น มันก็ยอมรับท่านเป็นนายแล้ว ดังนั้นโฮสต์จึงควบคุมมันได้อย่างง่ายดาย"
"มิน่าล่ะ! เพราะ ศาสตราเทพโบราณ นั้น นอกจากตัวตนระดับ จักรพรรดิ ในยุคโบราณแล้ว คนอื่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกดดันมันให้เข้าไปอยู่ใน มิติถ้ำสวรรค์!"
ฉู่เทียน พยักหน้าเข้าใจ
ในขณะนั้นเอง ณ ท้องฟ้าเหนือ ตำหนักสราญรมย์ สตรีชุดน้ำเงินผู้เลอโฉมงดงามไร้ที่ติก็เหาะเข้ามา
กลิ่นอายรอบกายของนางนั้นน่าหวาดหวั่นไร้ขอบเขต!
เพียงแต่ว่า สีหน้าของนางในตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก
สตรีผู้เลอโฉมท่านนี้ก็คือ เจ้าตำหนักใหญ่ แห่ง เขามารศักดิ์สิทธิ์ ตวนมู่เหยียน!
และด้านหลังของนาง ยังมีนักพรตวัยกลางคนอีกหลายคนที่ตามมาด้วยสีหน้าอกสั่นขวัญแขวน!
พวกเขาคือเจ้าตำหนักของอีกห้าตำหนักที่เหลือแห่ง เขามารศักดิ์สิทธิ์!
เมื่อครู่นี้ ตอนที่ หอกสังหารเทพจอมมาร ปรากฏขึ้น อานุภาพแห่งเทพได้กวาดล้างไปทั่วเทือกเขา
เขามารศักดิ์สิทธิ์ เกือบจะถูกทำลายไปแล้ว!
หากไม่ใช่เพราะ เจ้าตำหนักใหญ่ ร่วมมือกับเจ้าตำหนักอีกห้าท่านลงมือทันเวลา โดยงัดเอาค่ายกลป้องกันระดับรากฐานออกมาต้านรับสุดชีวิต
เกรงว่า เขามารศักดิ์สิทธิ์ คงจะสูญสิ้นไปแล้วจริงๆ!
หากเป็นเช่นนั้น ลองจินตนาการดูเถิดว่าเหล่าศิษย์ที่มีระดับพลังอ่อนด้อย จะต้องถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษเนื้ออย่างแน่นอน!
"อะแฮ่ม... ดูเหมือนเรื่องจะบานปลายไปกันใหญ่จริงๆ แฮะ"
ฉู่เทียน ส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ โทษตัวเองที่ไม่ได้คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน
และต้องโทษที่อานุภาพของ หอกสังหารเทพจอมมาร นั้นวิปริตผิดมนุษย์มนาเกินไป!
ฉู่เทียน ต้องการจะทำให้เรื่องจบลงโดยเร็ว เขาจึงส่งกระแสจิตเข้าไปใน มิติถ้ำสวรรค์ และหา หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ออกมาห่อหนึ่ง
"เอา หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ให้พวกเขาไปดับหัวร้อนหน่อยดีกว่า"
คิดได้ดังนั้น ฉู่เทียน ก็เปิดค่ายกล แล้วเหาะออกมาจาก ตำหนักสราญรมย์ ไปยืนอยู่ต่อหน้าพวก เจ้าตำหนักใหญ่
"ฉู่เทียน เจ้าก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว!
"นี่มัน... ให้ข้าหรือ?"
มือเรียวงามดุจหยกในแขนเสื้อสีขาวราวหิมะของ เจ้าตำหนักใหญ่ สั่นเทาเล็กน้อย นางรับ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ที่ ฉู่เทียน ยื่นให้ ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
"รับไว้ไม่ได้ รับไว้ไม่ได้!"
"นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว!"
เจ้าตำหนักใหญ่ ตวนมู่เหยียน ร้องปฏิเสธพัลวัน ปากบอกปัด แต่สองมือกลับกำ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ไว้แน่น แล้วพยายามยัดเข้าอกเสื้อตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย
"เจ้าตำหนักใหญ่! สมบัติล้ำค่าระดับนี้ ต้องแบ่งปันให้ทุกคนสิ ท่านจะมาฮุบไว้คนเดียวได้อย่างไร?"
เจ้าตำหนักจันทรา แห่ง ยอดเขาไท่อิน เข้าใจดีว่าของสิ่งนี้ต้องแบ่งกัน
พอเห็น เจ้าตำหนักใหญ่ คิดจะงุบงิบไว้คนเดียว ก็โกรธจนควันออกหู ตวาดลั่น
เจ้าตำหนักท่านอื่นๆ ก็เริ่มเปิดศึกฝีปาก รุมประณาม เจ้าตำหนักใหญ่ ว่าไม่ควรครอบครองของวิเศษแห่งฟ้าดินเช่นนี้ไว้เพียงผู้เดียว!
ใบหน้างดงามของ เจ้าตำหนักใหญ่ ตวนมู่เหยียน แดงก่ำด้วยความโมโห ไอ้พวกบัดซบพวกนี้ไม่มีความเห็นอกเห็นใจสตรีบ้างเลย
แต่นางก็รู้ดี ไม่ใช่ว่าพวกเขาไร้น้ำใจ แต่เป็นเพราะ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร นี้มันเย้ายวนใจเกินต้านทานต่างหาก!
"เจ้าตำหนักใหญ่ ท่านศิษย์ลุงศิษย์ป้าทั้งหลาย มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะขอรับ! ก็แค่ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ห่อเดียว ไม่เห็นต้องผิดใจกันเลย..."
ฉู่เทียน ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ พยายามไกล่เกลี่ยด้วยความหวังดี
"ต้องผิดใจสิ! นั่นมัน หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ในตำนานเชียวนะ!!"
เมื่อได้ยินคำพูดของ ฉู่เทียน เจ้าตำหนักอีกห้าท่านยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ แทบจะตะโกนใส่หน้าเขา
น้ำยาที่สกัดจาก หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร เพียงแค่จิบเดียว ก็สามารถนำพาผู้ฝึกตนเข้าสู่สภาวะรู้แจ้งได้!
ต่อให้ติดขัดคอขวดในการบำเพ็ญเพียรมานานหลายสิบปี ก็จะเกิดปัญญาญาณบรรลุแจ้งในพริบตา!
ระดับพลังย่อมเพิ่มพูนขึ้นตามธรรมชาติ!
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ ฉู่เทียน มอบของวิเศษหายากระดับโลกเช่นนี้ให้พวกเขา
ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ซึ้งถึงคุณค่าของมันดี!
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ ฉู่เทียน ถือกำเนิด ก็เกิดนิมิตสะเทือนเลื่อนลั่น จอมมารประทานพร!
ไม่ต้องเดาก็รู้ ของที่ ฉู่เทียน ครอบครอง จะเป็นของธรรมดาไปได้อย่างไร?!
สมบัติล้ำค่าขนาดนี้ เจ้าตำหนักทั้งห้าแห่ง เขามารศักดิ์สิทธิ์ จะยอมให้ เจ้าตำหนักใหญ่ ตวนมู่เหยียน ฮุบไปคนเดียวได้อย่างไร
ไม่มีทาง!
เมื่อเห็นเหล่าศิษย์ลุงศิษย์ป้ากับ เจ้าตำหนักใหญ่ ตวนมู่เหยียน ทะเลาะกันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของ ฉู่เทียน ก็เป็นประกาย
เขาตัดสินใจจะโชว์ป๋าอีกสักรอบ ยังไงของในคลังเขาก็มีเยอะจนใช้ไม่หมดอยู่แล้ว!
ลองคิดดูสิว่าการเช็กอินมาหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าปี มันหมายความว่ายังไง!
"ของพวกนี้ก็แค่ของไม่มีราคาค่างวดอะไร ท่าน เจ้าตำหนักใหญ่ และท่านศิษย์ลุงศิษย์ป้าทั้งหลาย อย่าได้บาดหมางกันเลยขอรับ..."
"รับไป คนละหนึ่งจิน!"
ฉู่เทียน เดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งหกคน หยุดการทะเลาะวิวาท แล้วยิ้มออกมาอย่างใจเย็น
เมื่อกี้ห่อที่ให้ เจ้าตำหนักใหญ่ ก็หนักประมาณหนึ่งจิน คราวนี้ให้เท่ากันหมด จะได้ไม่มีใครน้อยใจ
เห็นเพียง ฉู่เทียน ส่งกระแสจิตเข้าไปใน มิติถ้ำสวรรค์ แล้วห่อสมุนไพรขนาดเท่าฝ่ามือห้าห่อก็ปรากฏขึ้นในมือ
ห่อสมุนไพรแผ่กลิ่นอายแห่งเต๋า และส่งกลิ่นหอมของ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ตลบอบอวล
ฉู่เทียน แจกจ่ายให้คนละห่อ
ในเวลานี้ เจ้าตำหนักทั้งห้าจ้องมอง หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร ในมือ
ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง มือไม้สั่นเทาไปหมด
จะใจป้ำเกินไปแล้วมั้ง...?!
นี่ไม่ใช่หญ้าข้างทางนะเว้ย เฮ้ย แจกกันคนละห่อเลยเหรอ?
"ขอบใจมากนะศิษย์หลาน ฉู่เทียน..."
ตวนมู่เหยียน เก็บ หญ้าหทัยศักดิ์สิทธิ์บรรพชนมาร เข้า มิติถ้ำสวรรค์ แล้วเหาะมายืนข้างกาย ฉู่เทียน
ดวงตาคู่สวยของนางจ้องมอง ฉู่เทียน พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนและน้ำเสียงนุ่มนวล
สายตาชื่นชมระคนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างถูก ฉู่เทียน จับสังเกตได้ แต่เขาก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและหลบเลี่ยงอย่างแนบเนียน
ฉู่เทียน รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เพิ่งจะเคยส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาเป็นครั้งแรก!
และเขายิ่งรู้ดีว่า เจ้าตำหนักใหญ่ ผู้เลอโฉมท่านนี้ มีชื่อเสียงโด่งดังขจรขจายไปทั่ว แคว้นกู่หลัว หรือแม้แต่ ดินแดนต้าซู
แต่ทว่า..... ยังไงซะท่านเจ้าสำนักคนสวยคนนี้ก็นับเป็นคนรุ่นแม่ของเขา
แถมยังเป็นเพื่อนสนิทในห้องหอของมารดาเขาอีกต่างหาก!
ทุกครั้งที่ถูกดวงตาคู่สวยที่แฝงนัยของ ตวนมู่เหยียน จ้องมอง ฉู่เทียน จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
นั่นมันเพื่อนซี้แม่นะเว้ย!
ถึงแม้ ตวนมู่เหยียน จะงดงามหยาดเยิ้ม ล่มเมืองล่มแคว้น ยิ่งกว่า เจ้าตำหนักชมจันทร์ สวีเยี่ยนหง เสียอีก!
ดูภายนอกก็เหมือนสาวน้อยอายุราวยี่สิบปี แต่ ฉู่เทียน ก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดี
ถ้าเกิดท่านแม่ตามหาวาสนาจนพบ แล้วทะลวงด่านกลับมา
ถ้ารู้ว่าลูกชายตัวเองไปกิ๊กกั๊กกับเพื่อนสนิทนาง จะเกิดอะไรขึ้น?
แค่คิด ฉู่เทียน ก็ใจคอไม่ดีแล้ว…