ตอนที่ 70 ความลับแตก?! เสี่ยวหมาน... นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?
ตอนที่ 70 ความลับแตก?! เสี่ยวหมาน... นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?
ตอนที่ 70 ความลับแตก?! เสี่ยวหมาน... นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?
เมื่อได้ฟังทฤษฎีสมคบคิดของท่านอาเย่ฝูโหยว เย่เฟิงก็ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกโบว์
...จากรากฐานสู่เหินนภา ในเวลาแค่เดือนสองเดือน? นี่มันสูตรโกงเกมชัดๆ! ขนาดอัจฉริยะพันปีอย่างอวิ๋นซวงเอ๋อ ยังต้องกราบ!
เย่เฟิงแย้งในใจ “ท่านอา... บางทีนางอาจจะบรรลุธรรมแบบปุบปับ? แบบว่านั่งสมาธิแล้วปิ๊งแว๊บขึ้นมาเงี้ย?”
“ปิ๊งแว๊บกะผีสิ! ต่อให้บรรลุธรรม พลังบำเพ็ญมันก็ไม่พุ่งพรวดพราดขนาดนี้หรอก! เว้นแต่จะมี 'แบ็ค' ดี หรือไม่ก็...”
“ไม่ก็อะไร?”
“ได้รับ 'วาสนา' ก้อนโต! เช่นพวกของวิเศษ... แก่นอสูร... หรือ 'เห็ดทิพย์พันปี' อะไรเทือกนั้น!”
“เดี๋ยวนะ...” เย่เฟิงตาโตเท่าไข่ห่าน
“เห็ดทิพย์พันปี? ท่านอา... ไอ้ช้างที่ข้าเคยโม้ให้เจ๊โหรวฟัง... มันน่าจะเกี่ยวกับสมุนไพรที่ข้าจิ๊กมาคราวนั้น!”
“แล้วช้างตัวนั้น... เสี่ยวหมานเป็นคนเลี้ยง!”
“จังหวะนรกแตก! ช่วงที่นางเวลอัปก็ดันตรงกับช่วงที่ของหายพอดี!”
“หรือว่า... นางแอบจกสมุนไพรของข้าไปกิน?!”
“มีความเป็นไปได้สูง” เย่ฝูโหยววิเคราะห์เสียงเรียบ
“ม่ายยยย! ไม่จริง! ข้าอุตส่าห์เสี่ยงตายไปขโมยมา! จะมาเสร็จนังหนูนี่ได้ไง?! ไม่ยอม! ข้าต้องไปเคลียร์!”
เย่เฟิงดีดตัวลุกจากเตียง เตรียมจะไปคาดคั้นเอาความจริง
...ในเมื่อข้าไม่ได้ให้เจ๊โหรว แปลว่าข้าต้องซ่อนของไว้ที่ไหนสักแห่ง!
...สุสานช้าง! ใช่แน่ๆ! ตอนขุดหลุมฝังศพเจ้าช้างโง่นั่น ข้าต้องแอบยัดของกลางลงไปด้วยชัวร์!
นี่กะว่ารอเสี่ยวหมานหายดี จะชวนไปขุดสมบัติที่สวนอสูร
ถ้าเจอของ... แล้วข้ากินเข้าไป... รับรองเวลพุ่งกระฉูด ทะลุเพดานบินแน่นอน!
แต่ถ้า... เสี่ยวหมานชิงตัดหน้ากินไปแล้ว...
...จบเห่! ขาดทุนย่อยยับ!
“อย่าเพิ่งไปถามนาง!” เย่ฝูโหยวรีบเบรก
“ทำไมเล่า? ถ้ามันเป็นอย่างที่คิด... ข้าอาจจะยังพอทวงคืนได้บ้างนะ! เผื่อนางกินไม่หมด!”
“เจ้าคิดตื้นเขินเกินไป!” เสียงท่านอาเคร่งเครียด
“ลองคิดมุมกลับ... ถ้าการที่เจ้าโดนทำร้ายคราวนั้น เกี่ยวกับสมุนไพรพวกนี้... และเสี่ยวหมานก็กินมันเข้าไป...”
“คนที่ทำร้ายเจ้า... อาจจะเป็นนางก็ได้! หรืออย่างน้อย... นางก็อาจมีเอี่ยว!”
เย่เฟิงชะงักกึก เย็นวาบไปทั้งตัว
...เชี่ย! ลืมคิดมุมนี้ไปเลย!
เสี่ยวหมานดูใสซื่อไร้เดียงสา... แต่ใครจะไปรู้? หน้าเนื้อใจเสือมีถมไป!
“แล้วข้าควรทำไง?”
“ตอนนี้เจ้ายังกากเกินไป! รีบปั๊มเวลให้เก่งกว่านี้ก่อน ฝึก 'เก้ารูปแบบเหินกระบี่' ให้คล่อง แล้วค่อยไปถามนางก็ยังไม่สาย!”
เย่เฟิงพยักหน้าหงึกหงัก
...รู้สึกเหมือนชักศึกเข้าบ้านยังไงชอบกล
แต่ลึกๆ เขาก็ยังเชื่อใจเสี่ยวหมาน... เด็กสาวตาใสแป๋วขนาดนั้น จะเป็นนักแสดงรางวัลออสการ์เชียวเรอะ?
เย่เฟิงนั่งลงบนเตียง พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่าน
ฤทธิ์ยาเริ่มหมด ความปวดเริ่มถามหาอีกรอบ
...โอ๊ย! ระบมไปทั้งตัว! นั่งสมาธิฮีลตัวเองดีกว่า!
...
รุ่งเช้า
ก๊อกๆๆ!
หวงหลิงเอ๋อเดินเข้ามา “ศิษย์พี่... เป็นไงบ้างเจ้าคะ? มาทายาเร็ว”
“ไม่ต้องแล้วจ้ะ น้องหลิงเอ๋อ พี่ฮีลตัวเองทั้งคืน ตอนนี้เหลือแค่รอยช้ำเขียวม่วงเป็นศิลปะบนเรือนร่าง... ไม่เจ็บเท่าไหร่”
“ช่วยพี่เก็บของหน่อย... เอาพวกหม้อไหกะละมังไปด้วยนะ ไปอยู่สุสานสามเดือน อาหารการกินต้องพึ่งตัวเอง หอวินัยคงไม่ใจดีส่งข้าวกล่องเดลิเวอรี่ให้หรอก”
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เก็บเสื้อผ้าใส่ห่อผ้าให้แล้วด้วย”
...
ข่าวเรื่อง "เย่เฟิงโดนเนรเทศ" แพร่สะพัดไปทั่วยอดดาราโรยเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง!
ศิษย์นิกายทะเลเมฆาต่างพากันโห่ร้องยินดี
“สวรรค์มีตา! ฟ้ามีใจ! ไอ้ตัวแสบโดนเช็กบิลแล้ว!”
“สะใจโว้ย! สมน้ำหน้า! ให้มันไปนอนกอดหลุมศพให้เข็ด!”
ถ้าไม่ติดกฎห้ามจุดประทัด... ป่านนี้คงมีงานฉลองยิ่งใหญ่กว่าตรุษจีน!
ใครใช้ให้เอ็งทำตัวเกรียนมาตั้งแต่เด็กจนโตล่ะวะ?!
...
เรือนไผ่หมึก
ท่านปราชญ์อวี้อิงนั่งทานข้าวเช้าเงียบๆ กับศิษย์สาวๆ บรรยากาศมาคุตามสไตล์สำนักแม่ชี
ทันใดนั้น... เสียงเฮฮาปาร์ตี้ดังแว่วมาจากข้างนอก
ท่านปราชญ์อวี้อิงขมวดคิ้ว “วันนี้วันอะไร? ทำไมเอิกเกริกกันจัง?”
จินเหอรายงาน “น่าจะเรื่องเย่เฟิงเจ้าค่ะ”
“เย่เฟิง?”
อวิ๋นซวงเอ๋อเงยหน้าขึ้นทันที
จินเหอเล่าวีรกรรมล่าสุดของเย่เฟิงให้ฟังอย่างออกรส... ตั้งแต่ทวงหนี้ ยึดร้าน จนถึงโดนสามเจ๊ใหญ่รุมสกรัม
ท่านปราชญ์อวี้อิงและอวิ๋นซวงเอ๋อฟังจนจบด้วยสีหน้า... อิหยังวะ?
“สรุปคือ... มันโดนส่งไปเฝ้าสุสานสามเดือน?”
“เจ้าค่ะ! ศิษย์ทั้งสำนักเลยดีใจจนเนื้อเต้น!”
“สมควรแล้ว” ท่านปราชญ์อวี้อิงพึมพำเบาๆ
...แต่ในใจลึกๆ ทุกคนต่างรู้ดีว่ามีความผูกพันบางอย่าง เย่เฟิงเคยมาวิ่งเล่นที่นี่ตั้งสามปี ผูกพันเหมือนน้องชายจอมดื้อ
...
เรือนเฟิงหลิง
ยามตกอับ ถึงจะเห็นมิตรแท้!
แต่คนที่มาส่งเย่เฟิง... มีแค่ "แก๊งสามช่า" เท่านั้น!
ทั้งสามคน ในสภาพน่วมไม่ต่างกันโผเข้ากอดขาเย่เฟิง ร้องไห้โฮ
“ลูกพี่!!! ฮืออออ! สวรรค์ไม่ยุติธรรม! ทำไมท่านต้องรับกรรมคนเดียว!”
“พวกเราอยากไปรับโทษแทนใจจะขาด! แต่กฎสำนักมันค้ำคอ! ฮือออ!”
เย่เฟิงมองดูการแสดงละครน้ำเน่าแล้วเบะปาก
...ร้องไห้หนักมาก แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด!
“พอๆ! เลิกดราม่า! ถ้าอยากร่วมทุกข์ร่วมสุขจริงๆ... ไป! ไปหอวินัยกับข้า! เดี๋ยวข้าบอกท่านอาสี่ให้ส่งพวกเอ็งไปทัวร์นรกด้วยกัน! จะได้ไม่เหงา!”
กริบ... เสียงร้องไห้เงียบกริบทันที
ฟางถงดีดตัวผึง “เฮ้ย! ลูกพี่! พูดจาหมาๆ! ท่านโดนคนเดียวก็พอแล้ว จะลากพวกเราไปซวยด้วยทำไม?!”
จูกัดเปินเหลยเสริม “เมื่อคืนข้าโดนตีนไปสิบแปดที! หมัดอีกสามสิบ! หน้าบวมเป็นลูกนิมิตแล้วเนี่ย! ยังไม่พอใจอีกเรอะ?!”
ฉีเหยาลูบหัวล้านเลี่ยน “ผมข้าโดนดึงจนจะหมดหัวแล้ว! ยังจะให้ไปติดคุกอีก? ใจร้าย!”
เย่เฟิงหัวเราะหึๆ “เออๆ ข้าผิดเอง! พอใจยัง? สามเดือนนี้ฝากซื้อหนมไปเยี่ยมด้วยล่ะ!”
“สุสานเป็นเขตหวงห้ามโว้ย! ไปไม่ได้! ทนๆ เอาหน่อยน่า แค่สามเดือนเอง แป๊บเดียว!”
เย่เฟิงส่ายหัวอย่างระอา
หันไปลาอาจารย์อ้วน
“เฟิงเอ๋อ... ไปเถอะ! ถือโอกาสไปสงบจิตสงบใจ ฝึกวิชาด้วย อย่าให้เสียเวลาเปล่า!”
“รับทราบครับจารย์! ลาละครับ!”
เย่เฟิงแบกห่อผ้าใบยักษ์ คว้ากระบี่ม่วงคราม ทะยานขึ้นฟ้าอย่างเท่ระเบิด
แต่พอขึ้นไปสูงๆ...
ข้างล่างเต็มไปด้วยฝูงชน!
เย่เฟิงนึกว่าแฟนคลับมาส่ง... ที่ไหนได้!
“ไปดีเถอะนะพ่อคุณ! อย่ากลับมาเร็วล่ะ!”
“กรรมตามสนอง! สะใจโว้ย!”
...เชี่ย! มาเยาะเย้ยกูนี่หว่า!
เย่เฟิงหน้าจ๋อยสนิท
ทันใดนั้น... สายตาเหลือบไปเห็น "เหมียวเสี่ยวโหรว"
นางแอบอยู่หลังหลินอี้ โผล่หน้ามาแวบๆ แววตารู้สึกผิดสุดๆ
...ถึงนางจะชอบรีดไถ แต่เนื้อแท้ก็ไม่ใช่คนเลวร้าย นางคงรู้สึกผิดที่เย่เฟิงต้องมารับเคราะห์แทน
เย่เฟิงยิ้มมุมปาก
...อย่างน้อยก็ยังมีคนเห็นใจตูบ้างวะ!