ตอนที่ 60 บริษัททวงหนี้สี่อันธพาล ...ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ!

ตอนที่ 60 บริษัททวงหนี้สี่อันธพาล ...ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ!

เย่เฟิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

เจ้าของร่างเดิม... กว้างขวางขนาดนี้เลยเหรอวะ? รู้จัก 'เยวี่ยอิ๋นหลิง' ด้วย?

สามเทพธิดาแห่งทะเลเมฆา... ตัวท็อปของรุ่น อวิ๋นซวงเอ๋อ เหมียวเสี่ยวโหรว เยวี่ยอิ๋นหลิง เขารู้จักครบทุกคน! แถมดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ผิวเผินซะด้วย...

แต่ไอ้ประโยคที่ว่า... 'แพ้จนเหลือแต่กางเกงในเน่าๆ' มันหมายความว่าไงวะ?

เย่เฟิงหันขวับไปมองสามสมุน "เฮ้ย... เรื่องจริงดิ?"

ฟางถง เปินเหลย ฉีเหยา พยักหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหมือนคนท้องผูก

เย่เฟิงถอนหายใจเฮือก "ศิษย์พี่เยวี่ย... อดีตมันผ่านไปแล้ว อย่ารื้อฟื้นให้เจ็บกระดองใจเลย พวกข้ามีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะจ๊ะ"

"เดี๋ยวดิ! จะรีบไปไหน? ได้ข่าวว่าเจ้าหนูอย่างเจ้า... นอกจากจะปากดีลวนลามอวิ๋นซวงเอ๋อแล้ว ยังใจกล้า 'ลงไม้ลงมือ' กับนางด้วยไม่ใช่เหรอ? ร้ายไม่เบานะเรา!"

เย่เฟิงสะดุ้งโหยง หันขวับไปจ้องสามสมุนตาเขียวปั๊ด

สามหน่อรีบหลบสายตา เลิ่กลั่กสุดขีด สุดท้ายฟางถงทนกดดันไม่ไหว สารภาพเสียงอ่อย "หัวหน้า... อย่ามองงั้นดิ! ข้าว่าต้องเป็นไอ้ 'หลิวอิ๋นสุ่ย' แน่ๆ ที่ปล่อยข่าว!"

เย่เฟิงหน้าซีดเผือด ฉิบหายแล้ว! เรื่องนี้รู้ถึงหูชาวบ้าน... อีกไม่นานต้องถึงหูอวิ๋นซวงเอ๋อชัวร์! ขืนนางรู้ว่าเขาเอาเรื่อง 'คืนนั้น' ไปเม้าท์มอย... หัวหลุดจากบ่าแน่!

ปากพาซวยแท้ๆ! ช่วงนี้ต้องหลบหน้าแม่นางภูเขาน้ำแข็งนั่นสักพัก!

เย่เฟิงรีบแก้ตัวลิ้นพันกัน "ศิษย์พี่เยวี่ย! ข่าวลือมั่วซั่ว! เชื่อไม่ได้! ข้าเย่เฟิง... สุภาพชนคนดีศรีสังคม! จะไปทำเรื่องบัดสีแบบนั้นได้ไง!"

เยวี่ยอิ๋นหลิงพ่นควันปุ๋ยๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "โธ่... อย่ามาแอ๊บ! เขาลือกันให้แซ่ดทั้งสำนักแล้ว แถมยังมีคนบอกว่า... ผิวพรรณอวิ๋นซวงเอ๋อ นุ่มลื่นกว่าที่ตาเห็นซะอีก..."

"ศิษย์พี่! หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! ข่าวลือฆ่าคนได้นะเว้ย! พวกเอ็งสามตัว... ยืนบื้อทำซากอะไร! โกยสิวะ!"

เย่เฟิงใส่เกียร์หมา วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ทิ้งให้เยวี่ยอิ๋นหลิงหัวเราะชอบใจอยู่ข้างหลัง

...

ออกมาจากบ่อน ฉีเหยาก็บ่นหิวจนไส้กิ่ว แต่สภาพตอนนี้... เงินแดงเดียวก็ไม่มี อย่าว่าแต่ภัตตาคารเลย... ซาลาเปาลูกละอีแปะยังซื้อไม่ได้

ทางรอดเดียวคือ... 'ร้านบะหมี่หน้าเนื้อ' ของลุงฉิน ร้านเพิงหมาแหงนตรงข้ามบ่อน แหล่งกบดานของสี่อันธพาลเวลา 'หมดตูด'

"ลุงฉิน! บะหมี่เนื้อชามใหญ่ สี่ที่! ...แปะโป้งไว้ก่อนนะ!" ฟางถงตะโกนสั่งอย่างคุ้นเคย

"เออๆ รู้แล้ว! รอแป๊บ!" ลุงฉินตอบกลับมาอย่างรู้ทัน

ทั้งสี่นั่งลงที่โต๊ะไม้เก่าๆ ยามพลบค่ำ ผู้คนเริ่มออกมาเดินเล่น เย่เฟิงมองดูบรรยากาศคึกคักแล้วก็คิดในใจ... ทำเลทองชัดๆ... ถ้าเปิดร้านขายชานมไข่มุก น่าจะรวยเละ

"หัวหน้า... ช่วงนี้ท่านซุ่มฝึกวิชาไม่ใช่เหรอ? ไหงวันนี้โผล่มาหาพวกเราได้?" เปินเหลยถาม

"ตอนแรกกะจะมาปรึกษาหาช่องทางทำเงิน แต่ตอนนี้ไม่ต้องละ... ข้ามี 'โปรเจกต์ยักษ์' มานำเสนอ! งานนี้... พาพวกแกรวยยกแก๊ง!"

"รวย?" สามสมุนมองหน้ากัน แล้วเงียบกริบ

เย่เฟิงขมวดคิ้ว "เฮ้ย! ทำหน้าเหมือนญาติเสียทำไม? บอกว่าจะพาไปรวย... ไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอวะ?"

ฟางถงถอนหายใจ "หัวหน้า... จากสถิติที่ผ่านมา 'โปรเจกต์รวย' ของท่าน... พาพวกเรา 'ซวย' ทุกที ไม่มีข้อยกเว้น! ตอนนี้ถึงจะจนกรอบ... แต่พวกเรายังรักชีวิต ไม่อยากไปเสี่ยงตายกับท่านอีกแล้วว่ะ!"

ฉีเหยาพยักหน้า "พวกเรามันดวงจู๋... ยอมรับชะตากรรมเถอะ" เปินเหลยเสริม "เห็นด้วย!"

เย่เฟิงกุมขมับ "เอาน่า... ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม! รับประกัน! 'จับเสือมือเปล่า' ของจริง! ไม่ต้องลงทุนสักแดง... กำไรเน้นๆ!"

"ไม่ต้องลงทุน? ...น่าสนแฮะ" สามสมุนเริ่มหูผึ่ง

เย่เฟิงเลยร่ายยาวแผนการ 'ร่วมทุน' กับเหมียวเสี่ยวโหรว จบด้วยการตบกระเป๋าผ้าดังปุๆ "เอกสารครบ! ใบมอบอำนาจพร้อม! แค่ไปทวงหนี้ให้ได้... เงินล้านรออยู่! พวกเราพี่น้องกัน... แบ่งคนละครึ่ง! แฟร์ๆ!"

สามสมุนอ้าปากค้าง ปากกว้างขนาดนี้... ยัดแตงโมลงไปได้ทั้งลูก

"พวกเอ็ง... ตะลึงในความอัจฉริยะของข้าล่ะสิ?" เย่เฟิงยืดอก

"หัวหน้า! ท่านบ้าไปแล้วเรอะ!" ฉีเหยาร้องเสียงหลง "จะไปยุ่งกับขาใหญ่ในหุบเขาเนี่ยนะ!?"

ฟางถงหน้าซีด "หัวหน้า... อยากตายก็ไปคนเดียวเหอะ! ลูกหนี้แต่ละราย... ระดับ 'เจ้าพ่อเจ้าแม่' ทั้งนั้น เบื้องหลังคือผู้อาวุโสระดับบิ๊ก! ขนาดหอคลังสวรรค์ยังทวงไม่ได้... น้ำหน้าอย่างพวกเราจะไปเหลืออะไร?"

เปินเหลยรีบออกตัว "เจ้ารองพูดถูก... งานนี้ 'ตัวใครตัวมัน' นะหัวหน้า! ข้าไม่เกี่ยว!"

เย่เฟิงยักไหล่ "โธ่เอ๊ย... ปอดแหก! เราทวงในนามหอคลังสวรรค์... มีกฎหมายรองรับ! ถูกระเบียบเป๊ะ! เงินที่ได้คือกำไรล้วนๆ... ถ้าไม่ทำก็ช่าง ข้าไปหาคนอื่นทำแทนก็ได้... เสียดายแทนว่ะ"

ฟางถงลังเล "หนี้ทั้งหมดเท่าไหร่?"

"สี่ล้านตำลึง"

สามสมุนเริ่มสุมหัวกระซิบกระซาบ นิ้วมือนับยิกๆ ปากขมุบขมิบคำนวณเลข

เย่เฟิงมองบน "โว้ย! จะนับอะไรนักหนา! สี่ล้าน... หักเข้าคลังสองล้าน... ให้เหมียวเสี่ยวโหรวล้านนึง... เหลือถึงพวกเรา 'หนึ่งล้านตำลึง'!"

"หนึ่งล้าน!?" สามสมุนตาถลน

ฉีเหยากระซิบ "เจ้ารอง... วันนี้เราเสียให้เจ๊เยวี่ยไปเท่าไหร่?" "ร้อยแปดสิบกว่าตำลึงมั้ง?" "งั้น... ถ้าหนึ่งล้าน แบ่งสี่คน... ได้คนละเท่าไหร่?"

สามคนเริ่มนับนิ้วอีกรอบ

เย่เฟิงกุมขมับแน่นกว่าเดิม อันธพาลไม่น่ากลัว... ที่น่ากลัวคืออันธพาลโง่เลข! ระดับสมองแค่นี้... มิน่าถึงเป็นเบี้ยล่างเขาตลอดชาติ!

"ไม่ต้องนับแล้วโว้ย! ได้คนละ 'สองแสนห้าหมื่น' ตำลึง!"

"หา!? สองแสนห้า!?" สามเสียงประสานกันลั่นร้าน

เย่เฟิงโบกมือ "ช่างเถอะ... พวกเอ็งไม่กล้าหนิ ข้าไปจ้างคนอื่นดีกว่า..."

ฟางถงรีบคว้าแขนหมับ "เดี๋ยวๆๆ หัวหน้า! เมื่อกี้ล้อเล่น! งานดีๆ แบบนี้... พวกเราไม่พลาดแน่นอน!"

เปินเหลยหัวเราะร่า "ข้าชอบทวงหนี้ที่สุด! ข่มขู่ คุกคาม สาดสี... งานถนัดข้าเลย!"

ฉีเหยาถามซื่อๆ "หัวหน้า... ว่าแต่ 'บริษัท' คืออะไรอะ?"

"อ๋อ... ก็ร้านรับทวงหนี้ไง เรียกให้มันดูโก้ๆ หน่อย"

ตกลงกันเสร็จสรรพ 'บริษัทบริหารสินทรัพย์สี่อันธพาล' ...ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ!

ลุงฉินยกบะหมี่มาเสิร์ฟ ยิ้มขำๆ "พวกเอ็งนี่นะ... เพ้อเจ้อกันใหญ่ ระวังตัวหน่อยเถอะ... เงินยังไม่ทันได้ จะโดนตีนตายซะก่อน"

ฟางถงยักคิ้ว "ลุงฉิน... คนละสองแสนห้านะลุง! โดนตีนนิดหน่อย... คุ้มจะตาย!"

ฉีเหยาเสริม "ลุงฉิน... ร้านลุงติดหนี้หอคลังสวรรค์ป่าว? ถ้าติด... บอกมาเลย! เดี๋ยวพวกข้าประเดิมงานแรกที่ลุงนี่แหละ!"

ลุงฉินหัวเราะ "ร้านข้าเล็กนิดเดียว จ่ายตรงเวลาตลอดเว้ย! ไม่เคยติดหนี้ใคร... มีแต่พวกเอ็งเนี่ยแหละ ที่ติดหนี้ข้า!"

ฉีเหยาหัวเราะแห้งๆ "แหม... หยวนๆ น่าลุง ความหมายข้าคือ... ถ้าลุงมีปัญหา บริษัทสี่อันธพาล... พร้อมคุ้มครอง!"

...

กินไป วางแผนไป กางบัญชีดูรายชื่อ 'เหยื่อรายแรก'

ปรึกษากันอยู่นาน สรุปว่าต้องเริ่มจาก 'อีซี่โหมด' ก่อน เลือกร้านที่แบ็คไม่แข็งมาก ยอดหนี้ไม่สูงเกินไป เพื่อ 'เชือดไก่ให้ลิงดู'

หวยมาออกที่... 'ร้านผ้าไหมเทียนอวี่' เจ้าของคือ 'เทพธิดาอวิ๋นอวี่' กับแก๊งเพื่อนสาวสูงวัย กิจการดี กำไรเดือนละ 4-5 หมื่น แต่ติดค่าเช่ามา 4 ปี... ยอดรวม 23000 ตำลึง

เหตุผลที่เลือก: เพราะแก๊งสามช่าลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า... ท่านอาอวิ๋นอวี่... คือลูกพลับที่นิ่มที่สุดในหุบเขา!

แต่ปัญหาคือ... จะทวงยังไง? สาดสี? โทรจิก? ประจาน? มุกพวกนี้ใช้กับคนธรรมดาได้ แต่กับระดับ 'เซียน'... อาจจะโดนเสกให้กลายเป็นกบก่อนได้เงิน!

งานนี้... ต้องใช้สมองอันน้อยนิด กลั่นกรองแผนการระดับเทพออกมาให้ได้!