ตอนที่ 23 ศิษย์พี่ใหญ่ฉางคง... หลิงเอ๋อมีนามว่าจิ้งซู

ตอนที่ 23 ศิษย์พี่ใหญ่ฉางคง... หลิงเอ๋อมีนามว่าจิ้งซู

ผู้ที่กล้าเรียกมหาปราชญ์อวี้หลงว่า 'ท่านอาจารย์อาหก' ได้... ในนิกายทะเลเมฆานี้ มีนับหัวได้เลย!

อวี้หลงทำหน้าตาย เหมือนรู้อยู่แล้วว่า 'แขก' คนนี้จะมา

“ศิษย์พี่ฉางคงของเจ้ามาแล้ว... เฟิงเอ๋อ ไปเชิญเขาเข้ามา! แล้วชงชามาให้กาหนึ่ง!”

เย่เฟิงเดินออกมาหน้าบ้าน เจอหนุ่มหล่อระเบิดระเบ้อในชุดสีม่วง ผมเรียบกริบ... หน้าเป๊ะปัง... ราศีจับวิบวับ!

หล่อแบบ 'พระเอกซีรีส์จีนโบราณ' คิ้วกระบี่ ตาคม จมูกโด่งสันเป็นคม ไม่ได้หล่อหวานๆ แบบไอดอลยุคนี้... แต่หล่อเข้ม แมนๆ คุยกันครับ!

เย่เฟิงเดาได้ทันที พ่อหนุ่มหน้าหยกคนนี้... ต้องเป็น 'ตู๋กูฉางคง' ศิษย์เอกเจ้าสำนัก คู่ปรับของ 'ฟู่จิงหง' แน่นอน! (อวิ๋นซวงเอ๋อเคยเมาท์ให้ฟัง)

“ศิษย์พี่ฉางคง!” เย่เฟิงรีบคารวะ

“ศิษย์น้องเย่... ไม่เจอกันนาน โตขึ้นเยอะเลยนะ! หล่อขึ้นกว่าตอนเด็กเยอะ!”

ตู๋กูฉางคงยิ้มละมุน อบอุ่นดั่งไมโครเวฟ... เป็นมิตรดั่งพี่ชายข้างบ้าน

เย่เฟิงเกาหัวแก้เขิน “ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้วขอรับ... เทียบกับท่านแล้ว ข้าก็แค่แสงหิ่งห้อยข้างดวงจันทร์!”

'แหม... ปากหวานก้นเปรี้ยวรึเปล่านะพ่อรูปหล่อ?'

ทักทายพอเป็นพิธี เย่เฟิงก็พาแขกไปห้องอาจารย์ ส่วนตัวเอง... หนีไปชงชาในครัว

ในครัว... เจอหวงหลิงเอ๋อกำลังจัดของ “ศิษย์พี่ใหญ่... ใครมาเหรอเจ้าคะ?”

“ศิษย์เอกเจ้าสำนัก... 'ตู๋กูฉางคง' เอาชาดีๆ ที่หออสูรวิญญาณเพิ่งมาส่งไปเสิร์ฟนะ อาจารย์สั่งมา”

“ได้เจ้าค่ะ น้ำเดือดพอดี”

ไม่นาน... หวงหลิงเอ๋อก็ยกถาดน้ำชาเข้าไป ตู๋กูฉางคงเห็นปุ๊บ... ตาเป็นประกายปั๊บ

“นี่คงเป็นศิษย์น้องหลิงเอ๋อสินะ... รากฐานกระดูกเยี่ยมยอด! พรสวรรค์ระดับแรร์ไอเทม! นิกายเราจะได้มียอดหญิงเพิ่มอีกคนแล้ว!”

อวี้หลงหัวเราะชอบใจ “แน่นอน! ดูซะบ้างลูกใคร! อีก 20 ปี... หลิงเอ๋อข้าต้องเป็นเทพธิดาอันดับหนึ่งในยุทธภพชัวร์ป้าบ!”

หวงหลิงเอ๋อเขินม้วน “คารวะศิษย์พี่ฉางคงเจ้าค่ะ” แล้วรีบถอยฉากออกไป

อวี้หลงบ่นอุบ “ไอ้เด็กนี่... ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวขี้อาย ไม่รู้จักรถน้ำชาให้แขก!”

ว่าแล้วแกก็จะรินเอง แต่ตู๋กูฉางคงมือไวกว่า แย่งกาไปรินให้ “ไม่เป็นไรขอรับ... น้องใหม่ยังเกร็งๆ เดี๋ยวก็ชิน”

อวี้หลงรับชามาวางทิ้งไว้ (ไม่กิน) แล้วเปิดประเด็น

“ฉางคง... 3 ปีที่ข้าไม่อยู่ อาจารย์เจ้าเป็นไงบ้าง? ยังสบายดีไหม?”

“สบายดีขอรับ... ปีที่แล้วท่านอาจารย์เกิด 'ปิ๊งแว้บ' (ตระหนักรู้) เลยปิดด่านเก็บตัว หวังทะลวงขั้น 'บรรลุสวรรค์' คราวนี้น่าจะผ่านฉลุยขอรับ”

“อืม... ก็ดี ช่วงนี้พวกมารเหิมเกริม... พวกสำนักอื่นก็จ้องจะงาบเรา ถ้าพี่ใหญ่อัพเลเวลตันได้... นิกายเราก็รอดตัวไปเปลาะหนึ่ง”

ตู๋กูฉางคงยิ้มรับ “จริงสิ... ท่านอาจารย์อา เรื่องสถานะของศิษย์น้องหลิงเอ๋อ... ให้ข้าจัดการให้นะขอรับ”

“ช่วงอาจารย์เก็บตัว... ท่านมอบอำนาจคุม 'หอถ่ายทอดวิชา' ให้ข้า เรื่องลงทะเบียนศิษย์ใหม่... ง่ายเหมือนปอกกล้วย”

อวี้หลงยิ้มมุมปาก “แหม... กตัญญูจริงนะพ่อคุณ ไม่เหมือนไอ้ 'จิงหง' ข้ากลับมาครึ่งวันละ... เงาหัวยังไม่เห็น! เฮอะ!”

แววตาตู๋กูฉางคงไหววูบนิดนึง (แทบจับไม่ได้) ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน “ท่านอาจารย์อาเข้าใจผิดแล้ว... จิงหงเพิ่งลงเขาไปทำธุระเมื่อ 3 วันก่อน อีก 2-3 วันคงกลับมาขอรับ”

“เฮ้อ... เจ้าก็งี้แหละ ชอบแก้ต่างให้น้องๆ ตลอด... เป็นคนดีเกิ๊น!”

“คนเป็นพี่ใหญ่... ก็ต้องดูแลน้องๆ สิขอรับ” ตู๋กูฉางคงตอบหล่อๆ

ในใจฉางคงเริ่มระแวง 'ตาแก่นี่... แกล้งโง่หรือรู้อะไรมา?' 'จู่ๆ มาด่าจิงหงต่อหน้าข้า... จะเสี้ยมหรือจะหยั่งเชิง?'

คนทั่วโลกมองว่าอวี้หลงเป็น 'ตาแก่ตัณหากลับ' แต่ฉางคงรู้ดี... ไอ้อ้วนเตี้ยนี่แหละ 'กุนซือสมองเพชร' ผู้อยู่เบื้องหลังบัลลังก์เจ้าสำนักรุ่นปัจจุบัน! ประมาทไม่ได้เด็ดขาด!

ฉางคงรีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้ว... ชื่อทางการของศิษย์น้องหลิงเอ๋อ ท่านตั้งหรือยังขอรับ?”

อวี้หลงล้วงกระดาษยับๆ ออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้ดู

“'จิ้งซู' (静姝)”

ตู๋กูฉางคงอ่านแล้วชมเปาะ “จิ้ง = สงบ, ซู = งดงาม 'สตรีผู้สง่างามและอ่อนหวาน'... เหมาะกับศิษย์น้องหลิงเอ๋อราวกิ่งทองใบหยก! ชื่อเพราะมากขอรับ! ลึกซึ้งสุดๆ!”

อวี้หลงยืดอก “แน่นอน! ข้าเปิดพจนานุกรมจนมือหงิกกว่าจะได้ชื่อนี้มา! หลิงเอ๋อก็ชอบมากด้วย!”

“แต่ข้ากลัวซ้ำคนอื่นน่ะสิ... ศิษย์ตั้ง 3 หมื่นคน ชื่อโหลๆ แบบนี้จะมีคนใช้ไปยังวะ?”

“วางใจเถิดขอรับ! ชื่อที่ท่านตั้ง... น้องหลิงเอ๋อชอบ... มันต้องเป็นของนางคนเดียว! ต่อให้มีคนใช้แล้ว... ข้าก็จะจัดการให้มัน 'ว่าง' เอง!” (นัยยะแฝงน่ากลัวพิลึก)

“เออ... จัดการให้เรียบร้อยนะ แต่อย่าเอิกเกริกเกินไปล่ะ ข้าไม่อยากมีเรื่อง”

“รับทราบขอรับ!”

(อธิบายเสริม: นิกายนี้มี 'อักษรรุ่น' รุ่นนี้คือ 'หยวน, เจิ้ง, จิ้ง, หรง' เย่เฟิง... ชื่อทางการคือ 'เย่เจิ้งอี' อวี้หลงไม่อยากให้ลูกสาวชื่อแมนๆ อย่าง 'เจิ้ง' เลยข้ามไปใช้ 'จิ้ง' แทน)

สองคนคุยกันอีกพัก ฉางคงก็ขอตัวกลับ “พรุ่งนี้ข้าจะเอาป้ายชื่อมาให้ถึงที่เลยขอรับ”

อวี้หลงเดินไปส่งหน้าบ้าน พอลับหลังฉางคง... รอยยิ้มบนหน้าอ้วนๆ ก็หายวับ แววตาคมกริบฉายวาบขึ้นมาแทน... 'เสือซ่อนเล็บสินะ...'

...

ตัดภาพมาที่เย่เฟิง เขาเดินสำรวจห้องตัวเอง

“นี่ห้องข้าเหรอเนี่ย? ทำไมมัน... 'มินิมอล' (จนเกือบยาจก) ขนาดนี้วะ?”

พื้นอิฐเขียวเก่าๆ แตกๆ เตียงไม้ 1 โต๊ะ 1 เก้าอี้ 4 ใต้เตียงมีกระโถนฉี่... มุมห้องมีถังอาบน้ำ จบ! ไม่มีของตกแต่งหรูหราหมาเห่าใดๆ

'อาจารย์ข้าดังระดับประเทศ... แต่ห้องนอนศิษย์เอกสภาพเหมือนห้องพักคนงานก่อสร้าง!'

แต่เอาเถอะ... ผู้บำเพ็ญเพียรต้องสมถะ (มั้ง) ห้องหลินอี้ (ลูกศิษย์เจ้าสำนัก) ก็สภาพนี้เหมือนกัน

ถึงห้องจะโทรม แต่ใจเย่เฟิงฟูฟ่อง!

'รอดตายแล้วโว้ยยย!'

'มีอิสระ! มีอาจารย์แบ็คดี! แถมบรรลุขั้นเหินนภา!'

'ชีวิตดี๊ดี... ฟ้าหลังฝนชัดๆ!'

จะมีขัดใจอยู่นิดเดียว... ก็ตรง 'ลูกสาวอาจารย์' นี่แหละ!

หวงหลิงเอ๋อ... สวยก็จริง ขาขาวก็ใช่ แต่...

'นางเป็นลูกแท้ๆ... ข้าเป็นลูกเก็บมาเลี้ยง'

'นางมาปุ๊บ... ความรักของอาจารย์ต้องโดนหารครึ่งแน่!'

'ดีไม่ดี... ข้าอาจตกกระป๋อง!'

'เฮ้อ... เกิดเป็นลูกเมียน้อยมันน่าน้อยใจนัก!'