ตอนที่ 20 พ่อลูกกันจริงหรือ? ตรวจเชื้อแล้วหรือยัง?

ตอนที่ 20 พ่อลูกกันจริงหรือ? ตรวจเชื้อแล้วหรือยัง?

เย่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชายชราลึกลับผู้นี้... ให้ไก่ย่างกินทุกวัน สอนวิชาเทพให้ ดูแลดีกว่าอาจารย์ (คนเก่า) ที่ไม่เอาถ่านซะอีก คงไม่คิดร้ายกับเขาหรอกมั้ง?

“แต่ว่า...” เย่เฟิงลังเล

“ไม่ต้องแต่! วางใจเถอะ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของข้า” เสียงชายชราดังในหัว

เย่เฟิงคิดครู่หนึ่ง... สุดท้ายก็เลือกที่จะเชื่อ

เขาลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น “เฮ้อ... ก็ได้ขอรับ ศิษย์พี่สวี ศิษย์พี่หลิน ข้าไปกับพวกท่านก็ได้”

หลินอี้ยิ้ม “ดีมาก... ไปกันเถอะ”

เย่เฟิงเดินออกจากห้องขัง มายืนหน้าห้องฝั่งตรงข้าม ชะโงกหน้ามองเข้าไปในความมืด

อยากจะเห็นหน้า 'อาจารย์ลับ' สักครั้ง แต่ข้างในมืดสนิท... มองไม่เห็นอะไรเลย

'ผู้อาวุโส... ข้าไปแล้วนะ อย่าหลอกข้าล่ะ!'

ไม่มีเสียงตอบรับ...

เย่เฟิงเดินตามสองหนุ่มออกจากคุกหินด้วยความสงสัยเต็มอก

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู... แสงแดดจ้า! ท้องฟ้าสีครามสดใส! อากาศบริสุทธิ์! วิวภูเขาลอยฟ้าสุดอลังการ!

เย่เฟิงสูดหายใจลึก... ความหดหู่หายวับไปกับตา เขากางแขนออกกว้าง ราวกับจะโอบกอดโลกทั้งใบ!

“วู้วววว! ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระแล้วโว้ยยย! ต่อให้หนทางข้างหน้าจะมีขวากหนาม... ข้าก็จะลุย! จะปีนไปให้ถึงจุดสูงสุด! ข้าคือผู้กำหนดชะตา! ทั่วหล้าต้องสยบแทบเท้าข้า!”

เสียงตะโกนห้าวหาญดังก้อง แต่ภาพที่เห็นคือ... ขอทานน้อย หัวยุ่ง หน้ามอม เสื้อผ้าขาดวิ่น ยืนแหกปากโวยวายใส่ท้องฟ้าเหมือนคนบ้า!

หลินอี้กับสวีไคมองหน้ากัน 'ไอ้นี่... สมองคงกระทบกระเทือนหนักจริงๆ' 'ตายแล้วฟื้น... สติสตังไปหมดละ'

หลินอี้กระแอม “ศิษย์น้องเย่... อย่าเพิ่งเพ้อเจ้อ ท่านอาจารย์อาอวี้หลงรออยู่ที่โถงด้านหน้า”

“อืม... ไปเดี๋ยวนี้แหละ... เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ...”

เย่เฟิงชะงัก “ท่านอาจารย์อาอวี้หลง? ชื่อคุ้นๆ แฮะ... ท่านอาจารย์? อาจารย์ข้ากลับมาแล้วเหรอ!?”

“ใช่... ท่านเพิ่งกลับมาวันนี้” หลินอี้ยิ้ม

ปิ๊ง! เย่เฟิงถึงบางอ้อ! มิน่าล่ะ... ถึงโดนปล่อยตัวกะทันหัน! ที่แท้ 'อาจารย์เฒ่าลามก' ของเขากลับมาแล้วนี่เอง!

ความดีใจพุ่งปรี๊ด! ที่ผ่านมา... เขาคิดสารพัดแผนหนีตาย เพราะนึกว่าอาจารย์ม่องเท่งไปแล้ว ต้องสู้ชีวิตลำพังในดงเสือสิงห์กระทิงแรด

แต่ตอนนี้... แบ็คอัพใหญ่กลับมาแล้ว! รอดแล้วตู!

แต่... ความกังวลเล็กๆ ก็ผุดขึ้นมา 'อาจารย์เลี้ยงเจ้าของร่างเดิมมากับมือ... จะดูออกไหมว่าข้าเป็นตัวปลอม?'

สมองเย่เฟิงหมุนติ้วๆ 'ต้องเนียน... ต้องตอแหลให้เนียนที่สุด!'

'ความจำเสื่อม!' ใช่แล้ว... มุกนี้แหละเวิร์คสุด! โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้ความทรงจำเดิมมา... แกล้งโง่ได้เต็มที่!

“ไปๆๆ! รีบไปหาท่านอาจารย์กัน!” เย่เฟิงเร่งยิกๆ

หลินอี้เบรกเอี๊ยด “ช้าก่อน... สภาพเจ้าตอนนี้... ดูไม่ได้เลย ขืนเข้าไปทั้งแบบนี้ ขายขี้หน้าแย่ เปลี่ยนชุด ล้างหน้าล้างตาหน่อยเถอะ”

เย่เฟิงก้มมองตัวเอง... 'เออว่ะ... สภาพดูไม่ได้จริงๆ'

“แต่ข้าไม่มีชุดเปลี่ยนอ่ะ”

หลินอี้ยิ้ม หยิบชุดสีเขียวออกมาจากถุงมิติ “ข้ามีสำรอง... เอาไปใส่ก่อน”

เย่เฟิงรับมาอย่างงงๆ 'ใจดีจังแฮะ... คบได้ๆ' (หารู้ไม่ว่ามันกำลังวางแผนเชือดเอ็งอยู่!)

...

ณ โถงหลักหอวินัย

มหาปราชญ์อวี้หลงกำลังโม้เรื่องลูกสาวน้ำลายแตกฟอง แถมยังยุให้อวี้เฉินจื่อหาเมียเด็กบ้าง “รีบหาซะ... ก่อนที่ส่วนสำคัญจะเหี่ยวจนใช้งานไม่ได้!”

อวี้เฉินจื่อกัดฟันกรอด 'ไอ้เฒ่าลามก! ข้า 400 ปีแล้วนะเว้ย! จะให้ไปเตะปี๊บแข่งกับเอ็งได้ไง!'

ทันใดนั้น... เสียงตะโกนแสบแก้วหูก็ดังมาแต่ไกล

“ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์อยู่ไหน! ลูกศิษย์สุดที่รักมาแล้ว!”

เย่เฟิง (ในลุคใหม่สะอาดสะอ้าน) วิ่งถลาเข้ามาในโถง กวาดตามองไปรอบๆ... คนเพียบ! 'คนไหนอาจารย์ตูวะเนี่ย?'

โชคดีที่ชายชราอ้วนเตี้ยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “เจ้าเด็กเหลือขอ! 3 ปีที่ข้าไม่อยู่... เจ้าไปทำวีรกรรมอะไรมาบ้างห๊ะ!”

'โอเค... ชัดเลย! ตาแก่ตัวกระเปี๊ยกนี่แหละอาจารย์ข้า!'

เย่เฟิงพุ่งเข้าใส่ทันที กระโดดกอดคอ (เกือบหัก) “ท่านอาจารย์! ฮืออออ! ข้าคิดถึงท่านแทบขาดใจ! 3 ปีนี้ท่านหายหัวไปไหนมา!”

อวี้หลงงงเป็นไก่ตาแตก 'ศิษย์ข้า... มันขี้อ้อนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?'

แต่พอมองดูศิษย์รักที่ผอมโซ ดูโตขึ้นแต่แววตายังซื่อ (บื้อ) เหมือนเดิม ความผูกพันก็เอ่อล้น... น้ำตาซึม 'โถ... พ่อคุณ คงลำบากแย่สินะ'

“เฟิงเอ๋อ... ไม่ต้องร้อง อาจารย์กลับมาแล้ว! ใครหน้าไหนก็รังแกเจ้าไม่ได้อีก!”

เย่เฟิงซึ้งใจน้ำตาไหลพราก (ส่วนหนึ่งคือการแสดง อีกส่วนคือโล่งใจจริงๆ) 'รอดแล้ว... มีคนคุ้มกะลาหัวแล้ว!' 'ชีวิตดราม่าของข้าจบลงสักที! ต่อไปนี้คือยุคทอง!'

สองศิษย์อาจารย์กอดกันกลม ดราม่าจนคนทั้งโถงมองบน

พอหอมปากหอมคอ อวี้หลงก็ดึงลูกสาวมาแนะนำ “เฟิงเอ๋อ... นี่คือ 'หวงหลิงเอ๋อ' ลูกสาวข้า ต่อไปนางคือ 'ศิษย์น้อง' ของเจ้า”

หวงหลิงเอ๋อคารวะสวยงาม “หลิงเอ๋อ... คารวะศิษย์พี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

เย่เฟิงชะงัก “เดี๋ยวๆๆ... ท่านอาจารย์... ท่านจะบอกว่า แม่นางน้อยน่ารักตะมุตะมิคนนี้... คือลูกสาวท่าน!?”

“ใช่!” อวี้หลงยืดอกภูมิใจ

“ลูกแท้ๆ!?” เย่เฟิงทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“แท้แน่นอน! ตรวจสอบแล้ว!”

“เอ่อ...” เย่เฟิงเกาหัวแกรกๆ มองสลับไปมาระหว่างพ่อลูก

ลูกสาว: สวยหยาดเยฟ้า! ผิวขาว หุ่นดี หน้าเป๊ะเวอร์! พ่อ: อ้วน เตี้ย ดำ มะขามข้อเดียว! หน้าตาเหมือนโจรห้าร้อย!

'นี่มัน... พ่อลูกกันจริงเหรอวะ?' 'แน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกชู้?' 'หรือตอนท่านไม่อยู่... ลุงหวังข้างบ้านแอบมาตีท้ายครัว?'

เย่เฟิงคิดในใจดังๆ (ทางสายตา) แต่อวี้หลงไม่สน ลากลูกสาวเดินเชิดหน้าออกไป “กลับบ้านเราเถอะลูก!”

เย่เฟิงรีบคารวะอวี้เฉินจื่อกับคนอื่นๆ ตามมารยาท แล้ววิ่งตูดแป้นตามอาจารย์ไป

หลินอี้กับสวีไคถอนหายใจเฮือก 'รอดตัวไป... มันความจำเสื่อมจริงๆ' 'แต่ปล่อยไว้ไม่ได้... ความลับเยอะเกินไป' 'ต้องหาโอกาสเชือดทิ้ง!'

...

ระหว่างทางกลับบ้านบนยอดดาราโรย

อวี้หลงเปิดประเด็น “เจ้าเด็กเวร! ได้ข่าวว่าไปขโมยของหลวงในสวนยาเรอะ? นิสัยเสีย!”

เย่เฟิงส่ายหน้าดิก “ข้าจำไม่ได้... แต่น่าจะเป็นการเข้าใจผิดขอรับ”

“เข้าใจผิดบ้าบออะไร!” อวี้หลงด่าเปิง “ข้าสอนเอ็งมากับมือ! บอกแล้วไงว่า 'จะเป็นโจร ต้องเป็นจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่!' ไปขโมยเล็กขโมยน้อยแบบนั้น... เสียสถาบันหมด! ข้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

เย่เฟิงกุมขมับ 'อ้อ... ที่แท้เจ้าของร่างเดิมมันเลวได้โล่ เพราะมีอาจารย์แบบนี้นี่เอง!' 'สอนศิษย์ให้เป็นโจรเนี่ยนะ? เจริญพร!'

“ท่านอาจารย์... ข้าไม่ได้เรียกร้องความยุติธรรมเรื่องขโมย แต่เรื่องที่ข้าโดน 'ฆ่าปิดปาก' ต่างหาก!”

“หลังจากของหาย... ข้าก็โดนลอบทำร้าย! เอาไปฝังทั้งเป็นที่สุสานไร้ญาติ! โชคดีข้าดวงแข็ง ปีนหลุมขึ้นมาได้!”

“อะไรนะ!?” อวี้หลงหยุดกึก หน้าตาขี้เล่นหายวับ กลายเป็นเคร่งขรึม รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

“ใครทำร้ายเจ้า!?”

เย่เฟิงส่ายหน้าเศร้าๆ “ข้า... นึกไม่ออก ตื่นมาความจำก็หายเกลี้ยง... จำอะไรไม่ได้เลย”

แววตาอวี้หลงไหววูบ จ้องมองเย่เฟิงด้วยสายตาประหลาด ราวกับเห็นความลับบางอย่างซ่อนอยู่ในตัวศิษย์รัก

เขาตัดบททันที “ที่นี่คนเยอะ... กลับไปคุยกันที่บ้าน!”