ตอนที่ 4 ศิษย์พี่! ฟังข้าแถ... เอ้ย! อธิบายก่อน!

ตอนที่ 4 ศิษย์พี่! ฟังข้าแถ... เอ้ย! อธิบายก่อน!

เย่เฟิงเดินเลี่ยงเข้าไปในป่าทึบทางทิศเหนือ อาศัยกิ่งไม้ใบหญ้าหนาทึบช่วยบดบังสายตา ส่วนอวิ๋นซวงเอ๋อร์ก็ยังระแวดระวังนางจึงหยิบเสื้อผ้าเดินเลี่ยงไปหลังโขดหินใหญ่ริมหน้าผาเพื่อสวมใส่

ไม่นานนัก เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดังแว่วออกมา "เย่เฟิง ออกมาได้แล้ว"

เย่เฟิงที่กำลังซ่อนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ในพุ่มไม้ (เพราะกลัวพี่เสือจะกลับมาขอซ่อม) พอได้ยินเสียงเรียกสวรรค์ประทาน ก็รีบพุ่งตัวออกมาวิ่งต้อยๆ กลับไปที่ริมสระน้ำทันที

อวิ๋นซวงเอ๋อร์นั่งอยู่บนขอบสระ กำลังใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกชื้น ท่วงท่าดูนุ่มนวลสง่างาม ยามเมื่อแสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าด้านข้าง งดงามราวกับภาพฝัน ทำเอาหัวใจดวงน้อยของชายโสดสามสิบปีอย่างเย่เฟิงกระตุกวูบวาบอีกครั้ง

'นางฟ้าชัดๆ... สวยวัวตายควายล้มแบบนี้ หาในโลกเดิมไม่ได้แน่ๆ'

อวิ๋นซวงเอ๋อร์เอ่ยถามโดยไม่หันมามอง "เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ หรือ?"

เย่เฟิงพยักหน้าหงึกหงักรัวๆ "ขอรับ ลืมเกลี้ยงเลยขอรับ"

นางแค่นเสียง "เฮอะ! ก็สมควรแล้ว ตอนที่มี ท่านอาจารย์อาอวี้หลง คอยให้ท้าย เจ้าก็ทำตัวเหลวไหล คบแต่เพื่อนเลว วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องเดือดร้อนชาวบ้าน พออาจารย์อาหายตัวไปสามปี เจ้าก็ยังไม่รู้จักโต ตกอยู่ในสภาพนี้ก็ไม่แปลกหรอก"

'อาจารย์อาอวี้หลง?' เย่เฟิงหูผึ่งทันที ได้คีย์เวิร์ดสำคัญมาอีกแล้ว ดูเหมือนเจ้าของร่างเดิมจะมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับคนๆ นี้... หรือจะเป็นอาจารย์ของข้า?

เขาแสร้งถามเสียงซื่อ "แม่นาง... เอ่อ ท่านมีนามว่ากระไรหรือ?"

"อวิ๋นซวงเอ๋อร์ ศิษย์ลำดับที่เจ็ดแห่งนิกายทะเลเมฆา ศิษย์ในสังกัดท่านปราชญ์อวี้อิง"

"อ้อ... ที่แท้ก็แม่นางอวิ๋น... เอ้ย! ศิษย์พี่ซวงเอ๋อร์!" เย่เฟิงรีบเปลี่ยนสรรพนามเอาตัวรอด "แล้ว... ข้ามีอาจารย์หรือไม่ขอรับ?"

"อาจารย์ของเจ้าก็คือท่านอาจารย์อาอวี้หลงไง จะใครซะอีก?"

'บิงโก! เดาถูกเป๊ะ' เย่เฟิงลอบยิ้มในใจ

"ศิษย์พี่ซวงเอ๋อร์... คือว่าหลังจากข้าคลานขึ้นมาจากหลุม ความจำมันก็เลือนรางไปหมด ท่านพอจะช่วยเล่าเรื่องราวให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่? จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ"

อวิ๋นซวงเอ๋อร์หันมามองหน้าเย่เฟิง ในความทรงจำของนาง 'เย่เฟิง' คือตัวปัญหาอันดับหนึ่ง เป็นคนกะล่อน ปลิ้นปล้อน เห็นแก่ตัว และน่ารังเกียจที่สุดในนิกาย แต่วันนี้... แววตาของมันดูใสซื่อ (ปนโง่) ผิดปกติ แถมวาจาก็นอบน้อมพิกล

'หรือการตายแล้วฟื้นจะทำให้คนกลับตัวได้?'

นางจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้เขาฟัง แต่ก่อนเล่า นางยังไม่วายจ้องจับผิด "ข้าจะบอกให้ก็ได้... แต่ข้าถามย้ำอีกครั้ง คืนนี้เจ้าไม่เห็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?"

"แน่นอนขอรับ!" เย่เฟิงตอบเสียงหนักแน่น แววตาใสแจ๋ว "ข้ากำลังนอนหลับสบายในป่า จู่ๆ ก็โดนไอ้เสือเวรนั่นไล่กวดมา โชคดีที่มาเจอศิษย์พี่ ไม่งั้นป่านนี้ข้าคงเป็นขี้เสือไปแล้ว!"

เห็นท่าทางจริงจังขึงขังของเขา อวิ๋นซวงเอ๋อร์ก็เริ่มคลายความระแวงลง "ดี... หวังว่าเจ้าจะพูดความจริง ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าโกหก ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

"ข้าน้อยมิกล้า! ข้าเย่เฟิงขอสาบานต่อฟ้าดิน หากข้าโกหกศิษย์พี่แม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ฟ้าผ่..."

ฟึ่บ! ยังไม่ทันสาบานจบ เจ้านกกระเรียนเซียนก็บินกลับมาร่อนลงข้างกายอวิ๋นซวงเอ๋อร์พอดี เย่เฟิงเลยถือโอกาสกลืนคำสาบานลงคอไป (รอดตัวไปที เกือบงานเข้าแล้วไหมล่ะตู!)

จากนั้น อวิ๋นซวงเอ๋อร์ก็เลกเชอร์วิชา 'โลกเซียน 101' ให้เขาฟัง

ที่นี่คือทวีปเสินโจว โลกของผู้บำเพ็ญเพียร ระดับพลังมี 10 ขั้น (จำยากชิบหาย เอาเป็นว่าเยอะละกัน) ยอดเขาที่เห็นคือยอดดาราโรย เป็นที่ตั้งของนิกายทะเลเมฆา สำนักใหญ่อันดับต้นๆ ของโลก

เย่เฟิงคือศิษย์รุ่นที่ 27 อายุ 16 ปี (วัยกำลังห้าว) อาจารย์ของเขาคือปรมาจารย์อวี้หลง (หรือไอ้เฒ่าหัวงูตามคำนิยามของคนในสำนัก) ที่หนีไปเที่ยวแล้วหายสาบสูญไป 3 ปี พออาจารย์ไม่อยู่ สถานะของเย่เฟิงก็ตกต่ำลงจากศิษย์สายใน กลายเป็นแค่ เด็กเฝ้าสวนสมุนไพร

เย่เฟิงสรุปข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว

1 อาจารย์หาย

2 งานห่วย (ภารโรงสวนยา)

3 มีพลังยุทธ์ (ระดับร้อยชีพจร ขั้น 3... ฟังดูไม่เลวแฮะ)

"ศิษย์พี่ซวงเอ๋อร์ ที่ท่านบอกว่าข้าถูกฆ่าหมกป่า... ท่านพอจะรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?"

อวิ๋นซวงเอ๋อร์เลิกคิ้ว "ข้าจะไปรู้ได้ยังไง? ชื่อเสียงเจ้าน่ะเน่าเฟะพอๆ กับอาจารย์เจ้า ทั้งต้มตุ๋น ลักขโมย ลวนลามศิษย์น้องหญิง... ศัตรูเจ้ามีเป็นกองทัพ ใครหน้าไหนจะมา 'ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์' ฆ่าเจ้าทิ้ง มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ!"

"ห๊ะ? ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์?" เย่เฟิงหน้าชาดิก

'เชี่ยเอ๊ย... นี่ตูมาสิงร่างอาชญากรเรอะ? นึกว่าเป็นพระเอกสายดราม่าโดนกลั่นแกล้ง ที่ไหนได้... เป็นตัวร้ายเกรดต่ำที่ใครๆ ก็อยากกระทืบนี่หว่า!'

บรรลัยแล้วครับท่านผู้ชม... ข้า ผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ (คิดเอาเอง) ทะลุมิติมาเพื่อเป็นกระสอบทรายให้ชาวบ้านระบายอารมณ์ชัดๆ!

เห็นเย่เฟิงนั่งหน้ามึน อวิ๋นซวงเอ๋อร์ก็นึกว่าเขากำลังสำนึกผิด เลยไม่ได้พูดซ้ำเติม ฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสาง แสงสีขาวจับขอบฟ้า

"สว่างแล้ว ข้าต้องกลับสำนัก เจ้ามีแผนยังไง?"

เย่เฟิงได้สติ รีบเกาะขาทองคำทันที "ศิษย์พี่ซวงเอ๋อร์... ท่านช่วยพาข้าเหาะกลับขึ้นเขาไปด้วยได้หรือไม่ขอรับ? ขาข้าเจ็บ เดินไม่ไหว..."

อวิ๋นซวงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่! ท่านนางฟ้าใจดีที่สุดในโลก! รอข้าแป๊บเดียว..."

ท่ามกลางสายตางุนงงของอวิ๋นซวงเอ๋อร์ เย่เฟิงรีบวิ่งจู๊ดไปที่ลำธารรื้อก้อนหินออก แล้วดึงเสื้อผ้าเปียกโชกที่แช่น้ำไว้เมื่อคืนขึ้นมา

"ขอข้าใส่เสื้อแป๊บเดียวขอรับ เดี๋ยวโป๊..."

วินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกดุจขั้วโลกเหนือ!

เย่เฟิงรู้สึกถึงรังสีสังหารที่ทิ่มแทงแผ่นหลังจนขนลุกซู่ เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง...

เห็นอวิ๋นซวงเอ๋อร์ยืนกำหมัดแน่น ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้

"เสื้อผ้าของเจ้า... ทำไมถึงไปแช่อยู่ในน้ำ?" เสียงของนางกดต่ำจนน่ากลัว "เจ้าบอกว่า... เจ้าเพิ่งหนีเสือมาถึงที่นี่ไม่ใช่เหรอ? แล้วเสื้อผ้าพวกนี้... มันไปแช่อยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?!!"

ฉิบ-หาย-แล้ว!

เย่เฟิงหน้าซีดเผือก ถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเอง "อะ... เอ่อนะ... คือว่า... ศิษย์พี่ ฟังข้าแก้ตัว... เอ้ย! ฟังข้าอธิบายก่อน! ข้า... ข้าไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ นะ! สาบานได้! ข้าไม่ได้แอบดูท่านอาบน้ำ..."

ในใจเย่เฟิงกรีดร้องลั่น 'ไอ้โง่เย่เฟิง! ไอ้ควายล้วนๆ ไม่มีวัวผสม! มึงจะไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาโชว์ทำซากอะไรตอนนี้วะ! นี่มันหลักฐานมัดตัวชัดๆ ว่ามึงมาถึงตั้งนานแล้ว!'

ตูม!

ไม่รอคำแก้ตัว เงาร่างสีขาวพุ่งเข้าประชิดตัว เย่เฟิงรู้สึกเหมือนถูกรถสิบล้อชนเข้าที่ท้อง ตัวลอยละลิ่วปลิวไปไกลเจ็ดแปดเมตร

อั่ก! เขาร่วงกระแทกพื้นดังพลั่ก กระอักเลือดออกมาคำโต

"เคร้ง!" เสียงกระบี่ออกจากฝักใสกังวานดุจเสียงมัจจุราช

"ไอ้คนถ่อย! ไอ้โรคจิต! เจ้ากล้าแอบดูข้า... ข้าจะฆ่าเจ้า!!"

ปลายกระบี่สีขาวเปล่งแสงเจิดจ้าพุ่งตรงมาที่คอหอย เย่เฟิงตาเหลือก ตัวแข็งทื่อ สติหลุดกระเจิง

'ตายแน่! เกมโอเวอร์! จบกันชีวิตที่สองของตู!'

ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดขั้นสุดยอด (หรือความขี้ขลาดก็ไม่ทราบ) เขาตาเหลือกกลับ คอพับคออ่อน... แกล้งตายแม่งเลย!

ปลายกระบี่หยุดกึก ห่างจากลำคอเขาไปแค่สองนิ้ว อวิ๋นซวงเอ๋อร์ยืนหอบหายใจด้วยความโกรธ ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

นางฉลาดเป็นกรด แค่เห็นเสื้อผ้าก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้หมดแล้ว 'ไอ้ลามกนี่... มันแอบดูข้า! มันเห็นหมดแล้ว! ร่างกายบริสุทธิ์ของข้า... ถูกสายตาโสโครกของมันลูบไล้ไปหมดแล้ว!'

นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด อยากจะแทงกระบี่ลงไปให้มันตายคาที่ แต่พอมองร่างที่นอนแน่นิ่ง (แกล้งตาย) ของเย่เฟิง นางก็ชะงัก

ฆ่าศิษย์ร่วมสำนัก... โทษหนักหนาสาหัส อีกอย่าง เจ้านี่ก็เพิ่งรอดตายมาจากหลุมศพ...

นางลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็กระทืบเท้าอย่างขัดใจ

"เย่เฟิง! เจ้าจำไว้! หนี้แค้นครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่!"

พูดจบนางก็เก็บกระบี่ กระโดดขึ้นหลังนกกระเรียน แล้วบินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและกลิ่นหอมจางๆ