บทที่ 28 ขอบคุณที่ไม่รั้งฉันไว้

ราวกับมีสุนัขบ้ากระโจนเข้าใส่จากด้านหลัง คนขับแท็กซี่ชะเง้อคอมองด้วยความตกใจ กลับเห็นเพียงชายหนุ่มมาดผู้ดีในชุดสูทกำลังจ้องมองมาทางพวกเขา

เมื่อหลิวเยว่กลับมาถึงบ้าน เธอบอกกับผู้เป็นพ่อว่าไม่อยากไปทำงานที่บริษัทของคุณลุงอีกแล้ว

"เยว่เยว่ อย่างอแงสิลูก กิจการของที่บ้านไม่ช้าก็เร็วลูกต้องเป็นคนดูแล บริษัทของคุณลุงอยู่ที่ตึกไฮฟู่เชียวนะ ที่นั่นเป็นศูนย์รวมของเหล่าชนชั้นนำ ลูกไปเรียนรูงานไว้เถอะ"

เขายังไม่รู้ว่าบริษัทของพี่ชายภรรยาถูกไล่ออกจากตึกไฮฟู่แล้ว

"คุณพ่อคะ บริษัทของคุณลุงถูกตึกไฮฟู่ระงับการต่อสัญญาเช่าค่ะ"

"อะไรนะ?"

พ่อของหลิวเยว่ลุกพรวดด้วยความตกใจ พี่เขยของเขาคนนี้ภูมิใจนักหนาที่ได้ตั้งบริษัทอยู่ในตึกไฮฟู่ และมักจะถือตัวว่าตนเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอ

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายก็ช่วยหาลูกค้ามาให้ธุรกิจของครอบครัวเขาด้วย เขาจึงย่อมอยากให้พี่เขยดำเนินธุรกิจไปได้ด้วยดี

"เกิดอะไรขึ้น? เล่ารายละเอียดมาซิ"

สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "ลูกกำลังจะบอกว่าลูกไปล่วงเกินเจ้าของตึกไฮฟู่มา แล้วเขายังบอกให้ลูกติดต่อเพื่อนร่วมรุ่นที่ชื่อหมิงเยว่อย่างนั้นหรือ?"

หลิวเยว่พยักหน้าอย่างยากลำบาก

"งั้นลูกก็ติดต่อหมิงเยว่ซะ"

เธอเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยความตื่นตะลึง ไม่คิดเลยว่าพ่อจะสั่งให้เธอติดต่อหมิงเยว่ด้วยอีกคน

"คุณพ่อ—"

เธอร้องออกมาอย่างสุดกลั้น หมิงเยว่ไม่เหมือนคนอื่น เธอไม่อยากติดต่อหมิงเยว่เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะการทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้

แต่ทั้งพ่อที่รักเธอและคุณลุงที่เคยใจดีต่างบีบคั้นเธอ พวกเขาไม่เคารพความต้องการของเธอเลย

"เยว่เยว่ เมื่อก่อนพ่อตามใจลูกทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้ลูกต้องฟังพ่อ"

สีหน้าของเขาจริงจังและเคร่งขรึม

"คุณพ่อจะไปรู้อะไรคะ? เมื่อก่อนหมิงเยว่เคยทำงานที่บริษัทเราแล้วก็โดนไล่ออก พ่อคิดว่าโทรไปหาแล้วเธอจะยอมช่วยเหรอคะ? ถ้าเธอมีเส้นสายจริงๆ สิ่งแรกที่เธอจะทำก็คือขยี้พวกเราต่างหาก"

หลิวเยว่พูดด้วยความอัดอั้นตันใจ

พ่อของหลิวเยว่คาดไม่ถึงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังเช่นนี้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าบริษัทเคยมีพนักงานตัวเล็กๆ ชื่อหมิงเยว่ และถูกลูกสาวของเขาเองไล่ออกไป

เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดีชั่วขณะ

เมื่อรู้ว่าพึ่งพาลูกสาวไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดที่จะให้ลูกเป็นคนติดต่อ

ทว่า จู่ๆ พี่เขยก็โทรมาเร่งรัดอย่างร้อนรน นานทีปีหนพี่เขยจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เขาจึงต้องพยายามช่วยอย่างเต็มที่

เขาสั่งให้ฝ่ายบุคคลนำแฟ้มประวัติพนักงานเก่ามาตรวจสอบ จนกระทั่งพบข้อมูลของหมิงเยว่

ในช่องข้อมูลผู้ปกครองระบุว่าเป็นแรงงานทั่วไป และที่อยู่ภูมิลำเนาก็อยู่ในชนบท เขาดูไม่ออกเลยว่าเธอมีอะไรพิเศษ

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณหมิงเยว่ไหมครับ"

หมิงเยว่รู้ทันทีว่าเป็นสายจากบริษัทที่เธอเคยทำงาน ซึ่งก็คือบริษัทของครอบครัวหลิวเยว่นั่นเอง

"มีธุระอะไรคะ?"

หมิงเยว่นั่งอยู่บนโซฟา โดยมีหวังเชี่ยนนั่งอยู่ตรงข้าม

"ฉันคิดว่าไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณค่ะ รบกวนฝากบอกประธานอู๋ด้วยว่า ตึกไฮฟู่ยกเลิกสัญญาตามข้อตกลงปกติ กรุณาอย่ามารบกวนกันอีก"

พ่อของหลิวเยว่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแข็งข้อขนาดนี้

"หมิงเยว่ สาเหตุหลักที่ผมติดต่อมาครั้งนี้ก็คือเรื่องที่เยว่เยว่บีบให้คุณลาออก เรื่องนั้นเป็นการตัดสินใจโดยพลการของแกคนเดียว บริษัทของเรายังต้องการคนเก่งๆ อย่างคุณมากนะ คุณพอจะมีเวลาไหม? พวกเราอยากจะขอเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการขอโทษ"

หมิงเยว่เลิกคิ้วขึ้น เธอเปิดลำโพงโทรศัพท์ ทำให้หวังเชี่ยนได้ยินบทสนทนานั้นด้วย

"ผู้จัดการใหญ่หลิว พูดกันตามตรงนะคะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกคุณ แล้วก็ต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่ไม่รั้งฉันไว้ ตอนนี้ฉันมีความสุขดีมากค่ะ"

พูดจบ หมิงเยว่ก็วางสายและบล็อกเบอร์ทันที

เมื่อพ่อของหลิวเยว่โทรกลับไปอีกครั้ง สัญญาณก็แจ้งว่าสายไม่ว่าง และเป็นเช่นนี้ติดต่อกันหลายครั้ง

"เอาเบอร์มาให้ฉัน"

ลุงของหลิวเยว่คว้าโทรศัพท์ไปกดโทรออกเอง

สัญญาณติดแล้ว

หน้าของพ่อหลิวเยว่ดำคล้ำ... เธอเลือกบล็อกแค่เบอร์เขา

หมิงเยว่มองเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา แล้วกดบล็อกทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล

"บ้าเอ๊ย!"

ลุงของหลิวเยว่ปาโทรศัพท์ทิ้งอย่างระบายอารมณ์ ภาพลักษณ์ผู้ดีที่เคยมีพังทลายลงอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อของหลิวเยว่เห็นพี่เขยสติแตกจนไม่รักษาภาพพจน์ขนาดนี้

ในขณะที่ฝั่งนั้นกำลังจะเป็นบ้า ทางด้านหมิงเยว่กลับกำลังมีความสุข

หวังเชี่ยนตกตะลึงเมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวมีอพาร์ตเมนต์อยู่ที่ 'อิมพีเรียลแมนเนอร์' ร้องโวยวายว่าจะต้องมาฉลองขึ้นบ้านใหม่ให้ได้

"ติ๊งต่อง—"

จางเหิงเดินทางมาถึงแล้ว

ไม่นานนักเสียงออดก็ดังขึ้นอีกครั้ง เชฟส่วนตัวที่หมิงเยว่จ้างไว้มาถึงแล้ว อันที่จริงช่วงนี้ทักษะการทำอาหารของเธอพัฒนาขึ้นจนถึงระดับกลางแล้ว

แต่เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เลี้ยงต้อนรับเพื่อนฝูง จ้างเชฟส่วนตัวมาดูแลย่อมดีกว่า ได้ยินมาว่าเชฟเจ้านี้ฝีมือดีทีเดียว

"กรี๊ดดด— ฉันสงสัยว่าตัวเองต้องฝันไปแน่ๆ เพื่อนรักของฉันรวยจริงๆ ด้วย!"

หวังเชี่ยนถ่ายรูปเมนูปูจักรพรรดิ, เนื้ออกอบเกลือ, ซุปเยื่อไผ่เห็ดป่าตุ๋นกระบอกไม้ไผ่, ปลาแมนดารินเปรี้ยวหวาน และอาหารเลิศรสอื่นๆ อีกมากมาย

โต๊ะอาหารของบ้านหมิงเยว่ค่อนข้างยาว เวลานั่งกินคนเดียวจะรู้สึกว่างเปล่าไปบ้าง แต่วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยจานอาหาร ของหวาน และเครื่องดื่ม เรียงรายจนแน่นขนัด

【เพื่อนรักรวยมาก มารับความเฮง ขอตัวกินก่อนนะ】

หวังเชี่ยนโพสต์รูปอาหารหน้าตาน่าทานลงโซเชียลแบบเก้าช่อง และอ่านคอมเมนต์ในไทม์ไลน์อย่างมีความสุข

-- "มารับความเฮง"

-- "+1"

-- "ตื่นมาก็เชียร์เพื่อนรัก ทำไมเธอยังไม่รวยอีกนะ?"

-- "มีอะไรให้น่าอิจฉา ก็แค่อาหารมื้อเดียว"

-- "เฮ้ อย่าโชว์โง่ได้ไหม? นั่นมันเชฟส่วนตัวจากอวี้ซ่าน รู้ไหมว่าแพงขนาดไหน?"

-- "อิจฉาจนร้องไห้แล้ว"