(ฟรี)บทที่ 170 - กอบกู้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

(ฟรี)บทที่ 170 - กอบกู้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

◉◉◉◉◉

ชายชราที่กำลังเผชิญหน้ากับผู้ติดตามกายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็ถอยกลับมาข้างกายเทียนหลาง

ตระกูลจีสอดมือเข้ามา พวกเขาคิดไว้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเข้ามาเร็วขนาดนี้ ยังไงซะสุสานจักรพรรดิปีศาจก็ยังไม่จมลงดินไปอย่างสมบูรณ์

ครั้งนี้ที่ตระกูลจีสอดมือเข้ามา น่าจะเป็นเพราะเหตุผลที่เมื่อกี้ปราณเสวียนหวงอาละวาด พุ่งเสียดฟ้า ส่องสว่างไปทั่วเมฆา

ผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลจีปรากฏตัวขึ้นรอบทิศ ในขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมลายเมฆดารา สวมมงกุฎทองม่วงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงข้ามเทียนหลาง

ประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยากวง!

ผู้ยิ่งใหญ่อีกหนึ่งคน แรงดึงดูดของปราณเสวียนหวงมากเกินไป ถึงขั้นมีผู้ยิ่งใหญ่มาอีกหนึ่งคน แถมยังเป็นบุคคลระดับประมุขศักดิ์สิทธิ์

"ข้าจะขวางผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขาไว้ ที่เหลือ ฝากพวกเจ้าแล้ว!"

ประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยากวงพูดกับรองเจ้าสำนักยอดเขาซิงเฟิงแห่งสำนักไท่เสวียนที่กำลังรีบมาทางนั้น "ขอบคุณแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงและตระกูลจีที่ยื่นมือเข้าช่วย สำนักไท่เสวียนของข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณ!"

เจ้าสำนักยอดเขาฮว่าสีหน้ายินดีปรีดา หนึ่งเดือนก่อนโจรชั่วพวกนี้ปรากฏตัวหน้าสำนักไท่เสวียน เจ้าสำนักยอดเขาซิงเฟิง พี่ชายของเขาออกไปตรวจสอบ

ไม่นึกว่าจะเสียท่าโดนแผนชั่ว ถูกพวกเขาใช้อาวุธต้องห้ามกักขังไว้ เพื่อช่วยพี่ชาย สำนักไท่เสวียนจำต้องรับปากพวกเขา ปิดเขาชั่วคราว

ตลอดมา พวกเขาสงสัยมาตลอดว่าทำไมกลุ่มคนลึกลับพวกนี้ถึงมาปรากฏตัวหน้าสำนักไท่เสวียน ดูจากความแข็งแกร่งของพวกเขา เกรงว่ากลุ่มโจรใหญ่แห่งแดนเหนือก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา

จนกระทั่งวันนี้ ในที่สุดพวกเขาก็รู้แล้ว หน้าสำนักไท่เสวียนกลับมีปราณแม่ธาตุสรรพสิ่งอยู่!

มองกลิ่นอายปราณแม่ธาตุสรรพสิ่งที่หลงเหลืออยู่ที่ก้นสระน้ำเย็น เจ้าสำนักยอดเขาฮว่าก็ปวดใจ น่าเสียดาย สำนักไท่เสวียนพลาดวาสนาใหญ่ไปซะแล้ว

"บุก อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

ด้วยความโกรธแค้นเทียมฟ้า สำนักไท่เสวียน ตระกูลจี แดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวง สามขุมกำลังใหญ่ร่วมมือกัน สยบผู้บำเพ็ญเพียรจากแดนสวรรค์

ตราประทับทองคำขนาดใหญ่ลอยขวางฟ้า มาพร้อมแสงเมฆาสีเขียว ครอบคลุมพื้นที่พันร้อยลี้ กดทับลงมาทางเจียงเฉิน

เจียงเล่ยฟันดาบออกไปหนึ่งครั้ง เสียงดังเคร้ง ตัดตราประทับขาดเป็นสองท่อนโดยตรง

"ถอย!"

เจียงเสวี่ยโบกมือแช่แข็งภูเขา เปลี่ยนผู้บำเพ็ญเพียรสามขุมกำลังใหญ่ระหว่างทางให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง เจียงเล่ยระเบิดพลัง คนจำนวนหนึ่งแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา

ไม่ใช่แค่พวกเขา หอหมื่นโลกและผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่มีฝีมือ ต่างพากันงัดวิชาความสามารถทั้งหมดออกมา หนีออกจากสนามรบ

ตำหนักเซียนทองแดงพาปราณแม่ธาตุสรรพสิ่งหนีไปแล้ว พวกเขายังจะอยู่ต่อทำไม สู้ตายกับสามขุมกำลังใหญ่เหรอ?

ไม่คุ้มค่า เป้าหมายของพวกเขาก็แค่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จเท่านั้น!

ยังดี ระดับสูงหอหมื่นโลกไม่ได้โง่ ไม่ได้หนีกระเจิงไปทั้งหมดตั้งแต่แรก ทิ้งครึ่งก้าวผู้ยิ่งใหญ่และผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตมังกรทะยานไว้ระวังหลัง ไม่อย่างนั้น เผชิญหน้ากับการร่วมมือของสามขุมกำลังใหญ่ ผู้บำเพ็ญเพียรจากแดนสวรรค์คงต้องเผชิญกับการฆ่าล้างบาง

กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลหัวเราะลั่น ไม่สนใจพวกนี้เลยสักนิด ผู้ติดตามสวมชุดเกราะเก่าๆ ด้านหลังเขาจู่ๆ ก็แทงหอกเข้ามาฆ่าเจียงเฉิน

"เจ้าเองสินะที่เจอข้า ส่งสมบัติลับบนตัวเจ้ามา จะไว้ชีวิต!"

หอกยาวแหวกอากาศมา ราวกับมังกรฟ้า ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน เหมือนมีเทพมารนับหมื่นคำรามต่ำๆ อยู่ข้างหู

"แม่งเอ๊ย ไอ้บ้า!"

เจียงเฉินที่กำลังหนี หลบหลีกการไล่ล่าของสามขุมกำลังใหญ่สบถในใจ ไม่คิดว่ากายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลจะมาลงมือกับเขาในเวลานี้

ความจริงคิดให้ดี เจียงเฉินก็เข้าใจเขาได้ ข้ามีครึ่งก้าวผู้ยิ่งใหญ่คุ้มครอง กลัวอะไร สู้ฉวยโอกาสจัดการไอ้เด็กที่ทำให้ข้าเสียโอกาสนี้ทิ้งซะดีกว่า!

แต่ว่า เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ พอเรื่องเกิดกับตัวเอง เขาก็โกรธสุดขีด คนดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ แต่คนถูกดูนี่สิแค้นจนกระอักเลือด

"เจียงเล่ย หักหอกมันให้ข้า ข้าจะดูซิว่ามันจะซ่าได้อีกไหม!"

ภูเขาเทพจำลองลูกหนึ่งถูกเจียงเฉินเรียกออกมา พริบตาเดียวก็กลายเป็นขุนเขาบดบังฟ้าดิน

เจียงเล่ยรับช่วงต่อการควบคุมจากเจียงเฉิน พาอาวุธบรรพชนเขาอวี๋กง กดทับลงไปทางกายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลและผู้ติดตามของเขา

เวร!

สัมผัสถึงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากอาวุธบรรพชน กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลพาผู้ติดตามหนีไปเลย จะสู้ยังไงเนี่ย!

ถ้าข้างกายเขามีผู้ยิ่งใหญ่สักคน ยังพอจะลองดูได้ แต่ผู้ติดตามเขามีแค่ระดับพลังครึ่งก้าวผู้ยิ่งใหญ่ เผชิญหน้ากับเจียงเล่ยมังกรทะยานขั้นแปดที่ถืออาวุธระดับนักบุญ ไม่ได้เปรียบเลย

เกิดถูกสามขุมกำลังใหญ่พัวพันเข้า จะได้ไม่คุ้มเสีย!

มองกายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลที่หนีไป เจียงเฉินชูนิ้วกลางให้เขา ไหนว่าแน่ไง เข้ามาสิ!

แน่นอน เขาก็ไม่ได้ลังเลเลยสักนิด พาเจียงเล่ย เจียงเสวี่ย และปีศาจใหญ่สองตน หนีออกจากสนามรบทันที

จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีทหารไล่ตามมา อ้อมไปรอบหนึ่ง ทั้งห้าคนก็กลับมาถึงสำนักเสวียนหยวน

"ท่านราชบุตรเขย ท่านกลับมาแล้ว!"

เพิ่งจะเข้าไป ในป่าข้างๆ ก็มีปีศาจน้อยสองตนกระโจนออกมา พูดด้วยความตื่นเต้น

มังกรเฒ่าและปีศาจใหญ่อีกตนงงเป็นไก่ตาแตก ราชบุตรเขย ราชบุตรเขยอะไร?

ไม่นาน หลังเขาสำนักเสวียนหยวนก็มีกลุ่มคนเหาะมา

เหยียนรูอวี้ในชุดขาวราวกับเซียนตกสวรรค์เห็นมังกรเฒ่าและปีศาจใหญ่อีกตน ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาในที่สุด

ศึกครั้งก่อน ฝ่ายพวกนางสูญเสียฐานรากไปจนหมดสิ้น ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตมังกรทะยาน เหลืออยู่ไม่กี่คน

ตอนนี้ดีแล้ว กลับยังมีชีวิตรอดมาอีกสองท่าน แถมหนึ่งในนั้นยังมีมังกรเฒ่าขอบเขตมังกรทะยานขั้นเก้าด้วย

"องค์หญิง พวกข้ากลับมาช้า!"

บารมีของเหยียนรูอวี้ในเผ่าปีศาจยังคงแข็งแกร่งมาก ต่อให้เป็นมังกรเฒ่าขอบเขตมังกรทะยานขั้นเก้า ก็ยังเคารพนางมาก

"ขอบคุณเจ้ามาก!"

เห็นปีศาจใหญ่สองตนกลับมาพร้อมเจียงเฉิน เหยียนรูอวี้ก็รู้ว่า เป็นเจียงเฉินที่ช่วยพวกเขาไว้ ไม่อย่างนั้น เผชิญหน้ากับการรุมล้อมของแดนศักดิ์สิทธิ์และตระกูลอารยะโบราณ พวกเขาไม่มีทางรอดชีวิตมาได้แน่

"คนกันเอง เกรงใจอะไรกันเล่า!"

เจียงเฉินฉีกยิ้มหน้าด้านๆ

เหยียนรูอวี้ชะงัก หัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร

รอจนทุกคนเข้าไปในหลังเขาสำนักเสวียนหยวน เจียงเฉินตามเหยียนรูอวี้มาที่ป่าท้อ มีเพียงพวกเขาสองคน

"องค์หญิงเรียกข้ามา มีอะไรจะพูดเหรอ?"

ทั้งสองเดินเล่นในป่าท้อ กลีบดอกสีชมพูร่วงหล่นผ่านกายทั้งสอง ดอกท้อบานสะพรั่ง เพิ่มบรรยากาศให้อบอวลไปด้วยความหวาน

"อีกครึ่งเดือน ข้าจะปลูกถ่ายหัวใจจักรพรรดิปีศาจให้เจ้าด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้นพวกเรา...แต่งงานกัน!"

เสียงของเหยียนรูอวี้ไพเราะมาก มีความอ่อนแอ และก็มีความเข้มแข็ง ทำให้คนอยากจะดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

เจียงเฉินซื่อสัตย์มาก เชื่อฟังสัญชาตญาณร่างกายของตัวเอง ถึงกับผีผลักดึงเอวบางของคนงามข้างกายเข้ามากอดไว้เฉยเลย

ตูม!

ต้นท้อหลายต้นหักสะบั้นตามเสียง เจียงเฉินที่มีกลีบดอกไม้เต็มหัว ไอค่อกแค่กพลางลุกขึ้นจากพื้น

หญิงแกร่งชายอ่อน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!

ดูท่าต้องตั้งใจฝึกฝนซะแล้ว แค่กอดทีเดียว ก็โดนซัดกระเด็น นี่ถ้าจะทำเรื่องที่เกินเลยกว่านี้ มิถูกหักน้องชายทิ้งรึ?

ไม่ได้การ ต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่ง กอบกู้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย!

"ขอโทษ ข้ายังไม่พร้อม!"

เหยียนรูอวี้มองเจียงเฉินแวบหนึ่ง เห็นเขาไม่เป็นไร แววตาก็มีความตื่นตระหนก ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ แล้วรีบกลับเรือนไผ่เล็กของนางไป

นึกย้อนถึงสัมผัสเมื่อครู่ ที่มือยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมกรุ่น

จึ๊ๆๆ...

[จบแล้ว]