(ฟรี)บทที่ 150 - ภารกิจเริ่มขึ้น
(ฟรี)บทที่ 150 - ภารกิจเริ่มขึ้น
(ฟรี)บทที่ 150 - ภารกิจเริ่มขึ้น
◉◉◉◉◉
สถานที่ปิดด่านของเฒ่าเทียนซือ ก็คือที่ซ่อนศพเซียนดิน ประตูสู่เก้าสิบเก้าขุนเขามังกรน้อย จากที่นี่ สามารถเข้าไปยังที่ซ่อนศพเซียนดินได้!
ไม้สายฟ้าฟาดที่เสียดแทงทะลุเมฆาตั้งตระหง่านอยู่กลางสถานที่ปิดด่าน ร่างของเฒ่าเทียนซือนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านล่าง
"มาแล้ว!"
"เฒ่าเทียนซือ!"
การตกผลึกตลอดห้าเดือน ทำให้กลิ่นอายบนร่างของเฒ่าเทียนซือยิ่งลึกล้ำยาวนาน แม้จะนั่งอยู่ตรงนั้น ก็ราวกับหลอมรวมเข้ากับวิถีหมื่นพันแห่งสวรรค์
"จะว่าไป ต้องขอบใจใบชาแห่งการรู้แจ้งของเจ้า!"
เฒ่าเทียนซือยิ้มบางๆ ตรงหน้ามีโต๊ะตัวหนึ่งปรากฏขึ้น บนโต๊ะมีชุดน้ำชา ส่งสัญญาณให้เจียงเฉินนั่งลง
เจียงเฉินก็ไม่เสแสร้ง นั่งแหมะลงไปทันที
"หลอมอาวุธสำเร็จแล้ว?"
"สำเร็จแล้วครับ!"
สำหรับเรื่องที่เฒ่าเทียนซือรู้ว่าเขาไปหลอมอาวุธที่ภูเขาเปลวเพลิง เจียงเฉินไม่แปลกใจเลยสักนิด ในมือเขามีซีหราง ไปภูเขาเปลวเพลิงย่อมต้องไปหลอมอาวุธแน่นอน
ไม่ลังเล เจียงเฉินเรียกกระจกแปดทิศของตนเองออกมาทันที
กระจกเทพแปดเหลี่ยมแปดมุมปรากฏขึ้นเหนือศีรษะเจียงเฉิน กลิ่นอายปฐพีหนาหนักห้อยระย้าลงมาทีละสาย เหนือกระจกเทพราวกับมีเสียงมังกรคำรามและหงส์ร้อง หนักอึ้งและเก่าแก่
"ไท่จี๋แปดทิศ อิงหยินโอบหยาง ซีหรางเป็นรากฐาน สะกดข่มฟ้าดิน ขจัดปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ดี ดี ดี!"
เห็นกระจกแปดทิศบนหัวเจียงเฉิน แม้แต่เฒ่าเทียนซือยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำว่าดีออกมาสามคำรวด
ซีหรางนี่คือวัสดุที่แม้แต่จักรพรรดิโบราณยังอยากได้ บัดนี้ถูกเจียงเฉินหลอมเป็นอาวุธ นี่คืออาวุธแห่งการพิสูจน์เต๋าในอนาคต
"น่าเสียดาย หากเจ้าเกิดเร็วกว่านี้สักสองสามพันปี ในอนาคตอาจจะมีโอกาสก้าวเข้าสู่ขอบเขตนั้นก็ได้!"
ต่อมา เฒ่าเทียนซือถอนหายใจ นึกถึงยุคปลายธรรมในปัจจุบัน อดเกิดความรู้สึกปลงสังเวชไม่ได้ ไม่รู้ว่าถอนหายใจให้ตัวเอง หรือถอนหายใจให้เจียงเฉินกันแน่
"ยุคปลายธรรมแล้วอย่างไร อนาคตใครจะรู้ ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเราควรมีปณิธานสูงส่งเทียมเมฆ ในทะเลดาราแห่งอนาคต จะต้องมีชื่อของข้า เจียงเฉิน เล่าขานสืบไป!"
เจียงเฉินดื่มชาจนหมดถ้วย จิตวิญญาณการต่อสู้พุ่งทะยานเสียดฟ้า เขาไม่คิดว่าตนเองเกิดผิดยุค กลับคิดว่าตอนนี้คือยุคสมัยที่ดีที่สุด
แน่นอนว่า สิ่งที่เขาเข้าใจต่างจากเฒ่าเทียนซือ เฒ่าเทียนซือพูดถึงยุคปลายธรรมของโลกมนุษย์ แต่สายตาของเขามองไปยังทะเลดารา มองไปยังยุคทองอันรุ่งโรจน์แล้ว!
เห็นเจียงเฉินเลือดลมพลุ่งพล่าน มีปณิธานสูงส่งในใจ เฒ่าเทียนซืออดไม่ได้ที่จะพยักหน้า คนหนุ่มสาว ก็ควรมีความคิดแบบนี้
"ตอนนี้ข้าได้ตัดวิถีแล้ว ฝ่ายตะวันตกไม่กล้าบุกรุกจีนของเราตามอำเภอใจ อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ข้าจะสอนเจ้าด้วยตัวเอง รีบแข็งแกร่งขึ้นเถอะ คิดจะโลดแล่นในทะเลดารา ไม่มีฝีมือไม่ได้!"
เฒ่าเทียนซือกวักมือ กาน้ำชาข้างกายเจียงเฉินก็รินชาเติมให้เจียงเฉินโดยอัตโนมัติ
"เฒ่าเทียนซือ ศิษย์มีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ ขอถือวิสาสะถามหน่อยครับ!"
"ว่ามาเถอะ!"
"ผมอยากรู้ว่า ถ้าท่านผู้เฒ่าทำลายด่านล้มเหลว จีนของเราจะเป็นอย่างไร?"
เจียงเฉินถามคำถามที่กดทับอยู่ในใจมานาน ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เห็นยอดฝีมือตะวันตกอาละวาดที่นอกเขาคุนหลุน เจียงเฉินก็มีความคิดนี้
สามเกาะเซียนโพ้นทะเลวางตัวเป็นกลาง แม่ทัพผู้เฝ้าด่านหานกู่มีภารกิจติดตัว หากเฒ่าเทียนซือทำลายด่านล้มเหลว เช่นนั้นแผ่นดินจีนอันกว้างใหญ่ ยังจะมีใครสามารถหยุดยั้งเทพแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ที่บ้าคลั่ง พระสันตะปาปาที่น่ากลัวได้!
ได้ยินคำถามของเจียงเฉิน เฒ่าเทียนซือตกอยู่ในความครุ่นคิด น้ำชาถ้วยแล้วถ้วยเล่าถูกดื่มลงท้อง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้กล่าวเนิบๆ ว่า
"ประเทศจีน ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าเห็น สามเกาะเซียนโพ้นทะเล หากจีนต้องเผชิญวิกฤตความเป็นความตายจริงๆ พวกเขาจะต้องลงมือแน่นอน!"
"นี่ยังไม่ถือว่าอันตรายพออีกเหรอครับ เทพหกปีกฆ่ามาถึงหน้าเขาหลงหู่แล้ว!"
"ยังไม่พอ!"
"ไอ้หนู คนเราไม่เหมือนกัน มีคนคอยปกป้องจีนอย่างเงียบๆ ก็มีคนที่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างเย็นชา ไม่อยากโดนรังแก ก็ต้องทำตัวเองให้แข็งแกร่ง และอีกอย่าง..."
เฒ่าเทียนซือพูดได้ครึ่งเดียว จู่ๆ ก็หยุดไป นี่กลับกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเจียงเฉินขึ้นมา
"และอีกอย่างอะไรครับ?"
เห็นท่าทีอยากรู้อยากเห็นของเจียงเฉิน เฒ่าเทียนซือยิ้มบางๆ จากนั้นหยิบเข็มทิศอันหนึ่งออกมา
เห็นของสิ่งนี้ รูม่านตาของเจียงเฉินหดเกร็งลง เขาจำได้แม่นเลยว่า เจ้าสิ่งนี้แหละที่บีบให้พระสันตะปาปาถอยกลับไป!
ตอนนั้นบนของสิ่งนี้แผ่กลิ่นอายจักรพรรดิจางๆ ออกมา หรือว่านี่คืออาวุธระดับกึ่งจักรพรรดิ?
"อย่าคิดเพ้อเจ้อ เจ้านี่ก็แค่เครื่องระบุตำแหน่งเท่านั้นแหละ ไม่มีอานุภาพอะไรหรอก!"
เฒ่าเทียนซือมองปราดเดียวก็รู้ว่าเจียงเฉินคิดอะไรอยู่ เอ่ยปากตัดความคิดของเขา
เจียงเฉินผิดหวัง นึกว่าเป็นอาวุธระดับกึ่งจักรพรรดิซะอีก ถ้าเป็นจริง งั้นก็เป็นอาวุธมหาประลัยแล้ว จะจัดการพระสันตะปาปา ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยาก!
เสียดายจัง... เดี๋ยวนะ เครื่องระบุตำแหน่ง?
ระบุตำแหน่งใคร หรือบอกว่าระบุตำแหน่งให้ใคร?
หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือของโลกมนุษย์ที่จากไปในยุคบรรพกาล!
คิดถึงตรงนี้ เจียงเฉินตาโตทันที เชี่ยเอ๊ย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ของสิ่งนี้อาจจะมีค่ามากกว่าอาวุธระดับกึ่งจักรพรรดิเสียอีก
ยอดฝีมือโลกมนุษย์ที่จากไปในยุคบรรพกาล มีใครบ้าง!
เล่าจื๊อ, พระพุทธเจ้าศากยมุนี, จักรพรรดิเหลือง, จักรพรรดิเหยียน, กวงเฉิงจื่อ...
แค่ระดับกึ่งจักรพรรดิก็มีห้าท่านแล้ว นี่ยังไม่นับระดับมหาปราชญ์ ระดับนักบุญอีกนะ!
ชั่วพริบตา ในสายตาเจียงเฉิน มูลค่าของสิ่งนี้พุ่งสูงขึ้นถึงระดับอาวุธยุทธศาสตร์ทันที
แม้เรื่องเล็กน้อยจะไม่กล้ารบกวนท่านเทพเหล่านี้ แต่ถ้าวันหน้าตัวเองไปล่วงเกินระดับมหาปราชญ์ กึ่งจักรพรรดิเข้า เราก็มีแบ็คเหมือนกันนะ!
ร่วมเป็นสายเลือดโลกมนุษย์ ท่านเทพเหล่านี้คงไม่นิ่งดูดายหรอกมั้ง!
"รีบเติบโตเถอะ รอเจ้าถึงระดับเดียวกับข้า ต่อให้เรียกยอดฝีมือยุคบรรพกาลกลับมาสักหน่อย ก็คุ้มค่า กายาราชันย์มนุษย์คนหนึ่ง เพียงพอให้พวกเขากลับมาสักเที่ยวแล้ว!"
เฒ่าเทียนซือยิ้มบางๆ เก็บเข็มทิศ เกี่ยวกับร่องรอยที่แน่ชัดของยอดฝีมือยุคบรรพกาลเหล่านั้น เขาเองก็ไม่รู้
แต่เขารู้ความลับบางอย่าง ยอดฝีมือเหล่านี้ออกไปจากโลกนอกจากเพื่อหลีกหนียุคปลายธรรมแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือเพื่อปกป้องโลก เพราะพวกเขามีศัตรู!
ดังนั้น หากไม่ถึงคราวเป็นตาย เขาจะไม่ใช้เข็มทิศอันนี้
แต่ทว่า หากเจียงเฉินเติบโตขึ้นมา กายาราชันย์มนุษย์ที่หลายหมื่นปีจะปรากฏสักคน และยังเป็นกายาราชันย์มนุษย์ที่เกิดและโตในโลกมนุษย์ เพียงพอให้ยอดฝีมือเหล่านี้กลับมาสักครั้งแล้ว!
หนึ่งปีต่อมา เจียงเฉินได้รับการสั่งสอนจากเฒ่าเทียนซือ วิชาสายฟ้าของเขาใช้ได้อย่างช่ำชองยิ่งขึ้น อาศัยเพียงวิชาสายฟ้า เขาก็นับเป็นอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมแล้ว
แน่นอน เจียงเฉินไม่ลืมที่จะใช้โอกาสเข้าสู่โลกคู่ขนานสองครั้งนั้น
น่าเสียดาย สองครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ระดับพลังของเขาทะลวงสู่ขอบเขตตำหนักเต๋า แต่ยังคงหยุดอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตฝั่งตรงข้าม
ณ สถานที่ปิดด่าน แววตาอันร้อนแรงคู่หนึ่งพุ่งเสียดฟ้า เลือดลมดั่งมังกร ภายในร่างกายมีเสียงฟ้าคำราม เสียงกระดูกสั่นสะเทือนดังกราว
ยืดเส้นยืดสายร่างกาย เจียงเฉินลุกขึ้นจากที่เดิม
ได้เวลาเตรียมตัว ไปยังกลุ่มดาวเป่ยโต่วแล้ว!
ทันใดนั้นเอง...
"ภารกิจการรบ—รากฐานเสวียนหวง ปราณแม่ธาตุสรรพสิ่ง จะเปิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือน โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!"
เสียงของสวนสนุกที่ห่างหายไปนานดังขึ้นข้างหู มุมปากของเจียงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย
"ในที่สุดก็มาแล้ว!"
ในขณะเดียวกัน ผู้ฝึกตนในสวนสนุกแทบทุกคนที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามภารกิจการรบต่างก็ได้รับการแจ้งเตือนจากสวนสนุก
แต่ละคนถูไม้ถูมือ กระตือรือร้น กลุ่มดาวเป่ยโต่วที่ใฝ่ฝันมานาน มาอยู่โลกมนุษย์หกปีแล้ว ในที่สุดก็จะได้ไปยลโฉมแล้วสินะ!
[จบแล้ว]