บทที่ 44 - ปั่นหัวมันซะ

บทที่ 44 - ปั่นหัวมันซะ

◉◉◉◉◉

"ในที่สุดก็มาแล้ว!"

เจียงเฉินถอนหายใจในใจ นับตั้งแต่ภารกิจปราณแม่ธาตุสรรพสิ่งปรากฏขึ้น เขาก็เฝ้ารอเรื่องราวต่อจากนั้นมาตลอด

ไม่คิดว่าวันนี้ทางสวนสนุกจะมีภารกิจมาให้

นั่นหมายความว่า การกระทำของตัวเองในตอนนี้ ไม่ได้สร้างผลกระทบต่อเหตุและผลมากนักสินะ!

ตะวันตกตายไปสามผู้ยิ่งใหญ่ อีกหนึ่งคนไม่เป็นตายร้ายดี นี่ก็ยังไม่มีผลกระทบต่อเหตุและผลมากนัก ดูเหมือนว่าความยืดหยุ่นของสวนสนุกจะค่อนข้างสูงทีเดียว

น่าเสียดายอยู่นิดหน่อย ถ้ารู้ก่อนหน้านี้คงไม่รีบเลื่อนขั้นสู่น้ำพุเทพเร็วขนาดนี้หรอก การตบเกรียนผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลทุกข์มันสะใจจะตายไป

ถ้าเขายังอยู่ขอบเขตทะเลทุกข์ การจะเป็นที่หนึ่งเขายังมีความมั่นใจอยู่ แต่ระดับน้ำพุเทพก็งั้นๆ บางทีตัวเองอาจจะข้ามรุ่นไปท้าดวลผู้ฝึกตนขอบเขตสะพานเทพได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงเฉินก็ยิ้มพลางส่ายหัว เหลิงไปแล้ว เหลิงไปแล้ว วันหลังห้ามเป็นแบบนี้อีก

ที่นี่คือโลกเจือเทียนที่ผู้ยิ่งใหญ่ในช่วงต้นเรื่องเยอะเหมือนหมา เจ้าลัทธิเดินกันให้ว่อน ต่อให้เป็นบนโลก ผู้ฝึกตนขอบเขตฮว่าหลงก็ยังมีอยู่มาก

ดังนั้น ตัวเองควรทำตัวโลว์โปรไฟล์หน่อยดีกว่า ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อน คือซัดผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพในโลกผู้ฝึกตนหัวเซี่ยให้ร่วงให้หมด

……

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก วันงานชุมนุมโลกผู้ฝึกตนก็มาถึงในพริบตา

นอกหมู่บ้านอวี๋กง เจียงเฉินและลวี่ต้าซานยืนอยู่ด้านหลังผู้ใหญ่บ้าน เตรียมพร้อมต้อนรับเหล่าผู้ฝึกตนแห่งหัวเซี่ยอย่างเงียบสงบ

ไม่นานนัก ในยามที่ท้องฟ้าเริ่มสาง บนท้องฟ้าก็ปรากฏสายรุ้งเทพหลายสาย ความเร็วรวดเร็วปานสายฟ้า พริบตาเดียวก็มาถึงเหนือน่านฟ้าเขาอวี๋กง

นักพรตสวมชุดคลุมเต๋าสีเทากว่าสิบคนร่อนลงสู่พื้น เมื่อสายรุ้งเทพจางหายไป เจียงเฉินถึงได้เห็นชัดเจนว่า คนเหล่านี้คือนักพรตจากสำนักชวนเจิน

เพราะเจียงเฉินเห็นผู้อาวุโสสำนักชวนเจินขอบเขตฮว่าหลงคนนั้น เพียงแต่คนนำทีมไม่ใช่เขาเท่านั้นเอง

และเจียงเฉินยังเห็นคนคุ้นเคยคนหนึ่งในหมู่นักพรตสำนักชวนเจินด้วย

โจวซิงอวิ๋น!

คนผู้นี้เมื่อตอนอยู่ที่ยอดเขาอวี้หวงแห่งไท่ซาน คือผู้ฝึกตนคนแรกที่พุ่งเข้าหาแท่นบูชาห้าสี แถมพลังฝีมือยังแข็งแกร่งมาก เป็นหนึ่งในสี่ยอดฝีมือในวันนั้น

ในตอนนี้ โจวซิงอวิ๋นก็สังเกตเห็นเจียงเฉินเช่นกัน แต่ทั้งสองต่างหันหน้าหนีอย่างแนบเนียน

เรื่องที่พวกเขาไปไท่ซาน ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี ไม่อย่างนั้นจะอธิบายแหล่งที่มาของข้อมูลไม่ได้

ส่วนเรื่องพูดถึงสวนสนุกแห่งการต่อสู้ นั่นมันพวกเบื่อโลกอยากหาเรื่องตาย!

แม้สวนสนุกแห่งการต่อสู้จะไม่เคยบอกว่าการเปิดเผยเรื่องของมันจะมีผลอะไร แต่ในฐานะคอนิยาย พล็อตแบบนี้เขารู้ดี

ไม่แน่อาจจะถูกลบตัวตน เหมือนกับตอนที่เขาเปลี่ยนชะตากรรมของผู้แข็งแกร่งครั้งก่อน ถ้าไม่มีรางวัลพิเศษกายาราชันย์มนุษย์ เกรงว่าเจียงเฉินคงตายอยู่ที่หมู่บ้านอวี๋กงไปแล้ว

และต่อให้ไม่มีบทลงโทษ การเปิดเผยเรื่องสวนสนุกแห่งการต่อสู้ ไม่แน่อาจจะถูกจับไปผ่าวิจัย ไม่มีใครโง่ขนาดนั้นหรอก!

สำนักชวนเจินอยู่ใกล้เทือกเขาไท่หางที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงมาถึงก่อนใคร

ผ่านไปไม่นาน ที่ขอบฟ้าก็ปรากฏกลุ่มเงาร่างเหาะเหินเดินอากาศมา เมื่อมองเห็นชุดคลุมเต๋าที่คุ้นเคย เจียงเฉินก็ยิ้ม ขุมกำลังที่สองที่มาถึงกลับเป็นเขาหลงหู่

นักพรตเขาหลงหู่กลุ่มใหญ่ดูมีจำนวนมาก ในฐานะสำนักบรรพชนฝ่ายเต๋าที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ เขาหลงหู่ถือว่าเป็นผู้นำแห่งนิกายเต๋า

คณะเดินทางมีประมาณสามสิบกว่าคน คนนำทีมคือผู้อาวุโสสูงสุดที่เจียงเฉินไม่เคยเห็นหน้า อยู่ในขอบเขตผู้ยิ่งใหญ่

ด้านหลังของเขายังมีผู้อาวุโสขอบเขตฮว่าหลงอีกหลายคน นักพรตกุยอวิ๋นก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

ในตอนนี้เมื่อเห็นเจียงเฉิน นักพรตกุยอวิ๋นยังกระพริบตาให้เขา ดูไม่ค่อยสำรวมสมวัยเท่าไหร่

เทียนซือน้อยจางชิงหยางยืนอยู่หน้าสุดของเหล่าศิษย์ แม้ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาจะไม่ใช่สูงที่สุด แต่ในหมู่ศิษย์ ทุกคนต่างเคารพยำเกรงเขา

ยกเว้นเจียงเฉิน!

จางชิงหยางเห็นเจียงเฉินยืนอยู่หลังผู้ใหญ่บ้าน คิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ศิษย์น้องเจียง ไม่นึกว่าเจ้าจะมาถึงหมู่บ้านอวี๋กงก่อนแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็กลับเข้าแถวเถอะ!"

ได้ยินคำพูดนี้ เจียงเฉินฉีกยิ้มกว้าง กะแล้วเชียวว่ายังขี้เก็กเหมือนเดิม มีแววจะเป็นพวกนักต้มตุ๋นมาแต่เกิด

แต่เขาก็รู้ว่าจางชิงหยางไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่ขัดตาที่เขาไม่ใส่ชุดนักพรต ไม่เคารพธรรมเนียมเท่านั้น

"ข้าว่านะตาจาง อย่าเครียดนักสิ ยิ้มหน่อยน่า!"

เจียงเฉินเดินออกจากด้านหลังผู้ใหญ่บ้านตรงไปยังกลุ่มนักพรตเขาหลงหู่อย่างอารมณ์ดี

จางชิงหยางหน้าดำคร่ำเครียด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

เรียกที่เขาหลงหู่ก็แล้วไปเถอะ แต่นี่มันงานชุมนุมโลกผู้ฝึกตน อีกเดี๋ยวอัจฉริยะมารวมตัวกัน เจ้าเรียกข้าตาจางคำนึงสองคำ คนอื่นจะมองยังไง เทียนซือน้อยอย่างข้าไม่ต้องรักษาหน้าตาหรือไง?

"นี่ก็ศิษย์เขาหลงหู่ของเราด้วยรึ?"

ผู้อาวุโสสูงสุดเขาหลงหู่คนนำทีม ส่งกระแสจิตถามเหล่าผู้อาวุโสขอบเขตฮว่าหลงด้านหลังด้วยความสงสัย

คนเหล่านั้นต่างพากันมองไปที่นักพรตกุยอวิ๋น

ถูกสายตาจ้องมองขนาดนี้ นักพรตกุยอวิ๋นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงพูดแก้เก้อว่า

"ศิษย์ทรยศผู้นี้เป็นลูกศิษย์ข้าเอง ข้าจะสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ผู้อาวุโสสูงสุดเขาหลงหู่หัวเราะออกมาทันที ในเมื่อเป็นศิษย์ของกุยอวิ๋น ก็ไม่แปลกแล้ว เพราะศิษย์ย่อมเหมือนอาจารย์ ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันอยู่ด้วยกันไม่ได้

"ช่างเถอะ แค่เด็กรุ่นหลังหยอกล้อกันเท่านั้น!"

ผู้อาวุโสสูงสุดเขาหลงหู่ห้ามนักพรตกุยอวิ๋นที่ทำท่าขึงขัง

จากนั้น คณะของเขาหลงหู่ก็เดินตรงไปทางสำนักชวนเจินและผู้ใหญ่บ้าน

"เจียงเฉิน อยู่ข้างนอกห้ามเรียกข้าแบบนั้น!"

ในแถวของเขาหลงหู่ เจียงเฉินเดินเคียงคู่กับจางชิงหยาง จางชิงหยางส่งกระแสจิตบอกเจียงเฉินทันที

"จะให้เรียกยังไง ตาจาง ท่านปรมาจารย์จาง?"

เจียงเฉินแกล้งโง่ส่งกระแสจิตถามกลับ

"เจ้ายังจะ... ไม่สิ เจ้าเลื่อนขั้นสู่น้ำพุเทพแล้ว!"

จางชิงหยางกำลังจะโกรธ ทันใดนั้นก็พบว่า เจียงเฉินกำลังส่งกระแสจิตคุยกับเขา นี่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพขึ้นไปเท่านั้นถึงจะทำได้

"ฮี่ฮี่ เผลอแป๊บเดียวก็ทะลวงผ่านซะแล้ว!"

เจียงเฉินหัวเราะฮี่ฮี่ ใครดูก็รู้ว่าเขาภูมิใจแค่ไหน

"ก็ดี ศิษย์รุ่นนี้ ก็คงมีแค่เจ้ากับข้าที่พอจะประมือกันได้!"

ในดวงตาของจางชิงหยางฉายแววหยิ่งทะนง ส่งกระแสจิตตอบกลับเจียงเฉิน

ไม่ใช่ทุกคนที่จะเรียกเขาว่าตาจางได้ คิดจริงๆ หรือว่าเขาไม่มีอารมณ์โกรธ!

เหตุผลที่เจียงเฉินเรียกเขาว่าตาจางได้ นอกจากเจ้าหมอนี่จะหน้าหนา และมีอาจารย์ที่ชอบปกป้องศิษย์แล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือพรสวรรค์ของเจียงเฉินได้รับการยอมรับจากจางชิงหยาง

เข้าสู่ขอบเขตน้ำพุเทพภายในเวลาไม่ถึงสองปี สมควรเรียกว่าอัจฉริยะจริงๆ!

ขณะที่เจียงเฉินเตรียมจะแหย่จางชิงหยางต่อ ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบที่หลังคอ จากนั้นเขาก็ถูกหิ้วไปไว้ด้านข้าง

"เจ้าหนูทำไมถึงไปอยู่กับคนหมู่บ้านอวี๋กงได้ แล้วทำไมถึงตัดผมสั้น?"

นักพรตกุยอวิ๋นลูบหัวเกรียนๆ ของเจียงเฉินที่ทิ่มมือเล็กน้อย พลางถามเสียงขรึม

"เมื่อหลายวันก่อนเจอปีศาจสาวนางหนึ่ง บังคับให้ข้าทิ้งของไว้ดูต่างหน้า นี่ไง นางเลยเอาผมอันสลวยสวยเก๋ของข้าไป!"

"ไสหัวไปซะ เรื่องผู้ยิ่งใหญ่ตะวันตกเมื่อหลายวันก่อน มันเป็นมายังไง?"

นักพรตกุยอวิ๋นออกแรงที่ฝ่ามือเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่เจอกันหลายวันยังกล้ามาล้อเล่นกับข้า ปั่นหัวมันซะ!

แต่พอลงมือปุ๊บ นักพรตกุยอวิ๋นก็พบความผิดปกติ เพราะหัวของเจียงเฉินแข็งโป๊กเกินจินตนาการ ถ้าเขาไม่ออกแรง เกรงว่าจะทำอะไรเจ้าเด็กนี่ไม่ได้จริงๆ

"เจ้าไปกินอะไรที่หมู่บ้านอวี๋กงมา ร่างกายถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!"

นักพรตกุยอวิ๋นส่งกระแสจิตถามเจียงเฉินด้วยความตกใจ ระหว่างฝ่ามือกับหัวถึงกับเริ่มมีประกายไฟแลบออกมา

[จบแล้ว]