บทที่ 35 - เคล็ดวิชาค้นมังกร (ตอนจบ)

บทที่ 35 - เคล็ดวิชาค้นมังกร (ตอนจบ)

◉◉◉◉◉

"อะแฮ่ม ท่านผู้ใหญ่บ้าน คือว่า ผมคิดว่าท่านน่าจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแล้วล่ะ!"

เจียงเฉินรีบกระแอมไอ จะอธิบาย แต่ผู้ใหญ่บ้านไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย

"ข้ารู้ว่าเจ้าผูกพันกับเขามังกรพยัคฆ์ วางใจเถอะ ข้าไม่ทำอะไรหรอก!"

"ไม่ใช่ครับ ฟังผมก่อน..."

"พอแล้ว วันข้างหน้าเจ้าจะรู้เองว่าใครกันแน่ที่หวังดีกับเจ้าจริงๆ!"

ผู้ใหญ่บ้านทำหน้าขรึม ไม่อยากฟังคำแก้ตัวแทนสำนักเขามังกรพยัคฆ์จากปากเจียงเฉิน

"ลูกในไส้ยังไงก็สู้ลูกเลี้ยงไม่ได้จริงๆ!"

ผู้ใหญ่บ้านเห็นเจียงเฉินรีบร้อนจะ "แก้ตัว" แทนสำนักเขามังกรพยัคฆ์ ก็พูดอย่างน้อยใจนิดๆ

เจียงเฉินกลอกตา อะไรของลุงเนี่ย มโนไปเองคนเดียวทั้งนั้น พอเถอะ

"สำนักเขามังกรพยัคฆ์ไม่รู้เรื่องที่ผมเป็นกายาราชันย์มนุษย์!"

สุดท้าย เจียงเฉินตัดสินใจเข้าประเด็น ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวก็โดนผู้ใหญ่บ้านขัดอีก

"หือ จริงรึ!"

ได้ยินคำนี้ ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งงอนตุ๊บป่องอยู่ข้างๆ ก็หูผึ่ง จ้องเจียงเฉินตาแป๋ว เหมือนเด็กๆ

เอาล่ะ ภาพลักษณ์ผู้ใหญ่บ้านผู้หลุดพ้น ได้พังทลายลงในใจเจียงเฉินโดยสมบูรณ์

"กายาราชันย์มนุษย์ของผมเพิ่งจะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์เมื่อไม่นานมานี้เอง ดังนั้นสำนักเขามังกรพยัคฆ์ไม่รู้เรื่องครับ!"

เจียงเฉินยืนยันกับผู้ใหญ่บ้าน

ใครจะรู้ วินาทีต่อมาผู้ใหญ่บ้านก็ยื่นมือมาคว้า เจียงเฉินหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกลวดลายเต๋าในมือผู้ใหญ่บ้านตรึงไว้

มือใหญ่ทาบลงบนไหล่เจียงเฉิน จากนั้นกระแสจิตสายหนึ่งก็พุ่งเข้าไปสำรวจในร่างเจียงเฉิน

นอกจากทะเลทุกข์ ส่วนอื่นโดนผู้ใหญ่บ้านสแกนจนพรุน

"ไม่มีรอยประทับจริงๆ เขามังกรพยัคฆ์ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นกายาราชันย์มนุษย์จริงๆ ด้วย?"

พอไม่พบรอยประทับที่นักพรตเขามังกรพยัคฆ์ทิ้งไว้ในร่างเจียงเฉิน ผู้ใหญ่บ้านก็พูดด้วยความตื่นเต้น

งั้นก็แปลว่า เขาเป็นคนแรกที่พบว่าเจียงเฉินเป็นกายาพิเศษ

ส่วนสาเหตุที่สำนักเขามังกรพยัคฆ์ไม่พบว่ากายาของเจียงเฉินตื่นขึ้น เป็นเพราะความพิเศษของกายาราชันย์มนุษย์

นอกจากจะเข้าไปตรวจสอบในทะเลทุกข์ของกายาราชันย์มนุษย์ ไม่อย่างนั้น ก็ไม่มีทางรู้ว่าเป็นกายาพิเศษ

ไม่เหมือนกายาอื่น เวลาไปไหนมาไหนมีนิมิตติดตัว เหมือนราชันย์เทพ

กายาราชันย์มนุษย์ ตามชื่อเลย ก็คือราชันย์แห่งเผ่ามนุษย์ มีลักษณะเหมือนเผ่ามนุษย์ มนุษย์ในหมู่หมื่นเผ่าพันธุ์นั้นธรรมดามาก

ดังนั้น ถ้ากายาราชันย์มนุษย์ไม่แสดงอิทธิฤทธิ์ ก็เหมือนกับผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป

และเจียงเฉินที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่เปิดทะเลทุกข์แล้ว ใครจะว่างมานั่งตรวจสอบทะเลทุกข์ของเขา นอกจากจะอยากเป็นศัตรูกันจริงๆ

แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านเอง ก็ไม่ได้ตรวจสอบทะเลทุกข์ของเจียงเฉิน เพราะทะเลทุกข์คือความลับสุดยอดของผู้บำเพ็ญเพียร!

เจียงเฉินใจหายวาบ นึกว่าผู้ใหญ่บ้านจะเข้าไปตรวจทะเลทุกข์ของเขา กะจะดูว่าเป็นทะเลทุกข์ไท่จี๋ของกายาราชันย์มนุษย์หรือเปล่า

ถ้าเป็นอย่างนั้น เจียงเฉินคงหมดเปลือก ตำราหยกไร้อักษร ชุดคลุมที่กำลังบำรุงรักษา ความลับทุกอย่างคงถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน

ยังดี สุดท้ายผู้ใหญ่บ้านไม่ได้เข้าไปในทะเลทุกข์ แค่สำรวจร่างกายเท่านั้น

"แล้วหินต้นกำเนิดของเจ้าเอามาจากไหน?"

สายตาของผู้ใหญ่บ้านคมกริบขึ้นมาทันที กายาราชันย์มนุษย์ไม่มีทางตื่นขึ้นมาเฉยๆ และหินต้นกำเนิดก็ไม่ใช่ของที่ใครจะมีก็ได้

บางที การตื่นขึ้นของเจียงเฉิน อาจจะถูกผู้ไม่หวังดีจับตาดูอยู่แล้ว!

เจียงเฉินไม่ได้ปิดบัง เล่าเรื่องที่ตัวเองได้รับวาสนาบนเขาไท่ซานให้ฟัง

เหมือนกับที่อธิบายให้ท่านนักพรตคุยอวิ๋นและท่านปรมาจารย์เทียนซือฟัง เขาไม่ได้พูดเรื่องตำราหยกไร้อักษร

มรดกของฝูซีสำคัญมาก คนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี

แถมเจียงเฉินยังโยนเรื่องการตื่นขึ้นของกายาราชันย์มนุษย์ ให้เป็นผลมาจากแท่นบูชาห้าสีและโลงศพมังกรเก้าตัว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!"

ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้สงสัย เพราะเรื่องแบบนี้มีความเป็นไปได้สูงมาก

ขอบคุณเหตุการณ์เขาไท่ซานสารพัดนึกอีกครั้ง!

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเรามาเริ่มกันเถอะ!"

ไขข้อข้องใจทั้งหมดแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็กลับมามีมาดเซียนเหมือนเดิม พูดกับเจียงเฉินด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เริ่มอะไรครับ?"

"เจ้าอยากเรียนลวดลายเต๋าไม่ใช่เหรอ ที่นี่มีเคล็ดวิชาลับสุดยอดอยู่บทหนึ่ง เจ้าหาเจอ ข้าก็สอนเจ้า!"

ผู้ใหญ่บ้านมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า จ้องมองเจียงเฉิน

เห็นท่าทางของผู้ใหญ่บ้าน เจียงเฉินอดบ่นในใจไม่ได้

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่ผู้ใหญ่บ้านต้องแก้แค้นที่เมื่อกี้เขาพูดจาไม่ชัดเจนแน่ๆ

ไม่อย่างนั้น แค่เคล็ดวิชาบทเดียว ต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากขนาดนี้ด้วยเหรอ ขี้ใจน้อยชะมัด วันหลังห้ามแหย่เด็ดขาด!

เจียงเฉินเริ่มเดินหารอบสระน้ำ ใครบอกว่าเคล็ดวิชาต้องอยู่ในน้ำ บรรพชนหมู่บ้านอวี๋กงอาจจะคิดต่าง เอาไว้บนฝั่งก็ได้!

หลังจากหาอย่างละเอียด เจียงเฉินหรี่ตาลง

เคล็ดวิชาไม่อยู่บนฝั่งจริงๆ ด้วย!

เอาล่ะ ความคิดของบรรพบุรุษยังค่อนข้างหัวโบราณสินะ!

ดังนั้น เจียงเฉินจึงมายืนริมฝั่งสังเกตน้ำตกเก้าสาย และหินยักษ์รูปมังกรตรงกลาง เพราะความเป็นไปได้ของพวกมันสูงที่สุด

ดูไปดูมา เจียงเฉินก็หรี่ตาลง เพราะยิ่งดู เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าการจัดวางนี้มันคุ้นตาพิกล

นี่มันโลงศพมังกรเก้าตัวชัดๆ!

ถ้ามองน้ำตกเก้าสายเป็นมังกรเทพเก้าตัวที่ทะยานขึ้นฟ้า งั้นหินยักษ์รูปมังกรนั่นก็คือโลงศพทองแดงยักษ์

บรรพชนหมู่บ้านอวี๋กงต้องเคยเห็นโลงศพมังกรเก้าตัวแน่ๆ ไม่แน่อาจจะเป็นคนยุคโบราณ

เห็นเจียงเฉินเริ่มจับจุดได้ ผู้ใหญ่บ้านก็พยักหน้า

สมกับเป็นกายาราชันย์มนุษย์ หาเบาะแสได้เร็วขนาดนี้ เมื่อก่อนเขาใช้เวลาตั้งสามวันกว่าจะพบพลังมังกรของน้ำตกเก้าสายนี้

"ฮ่าๆ ข้า..."

ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะเบาๆ ในเมื่อเจียงเฉินพบพลังมังกรแล้ว ก็แสดงว่าเขามีพรสวรรค์ที่จะสืบทอดเคล็ดวิชานี้จริงๆ

แต่ผู้ใหญ่บ้านยังพูดไม่ทันจบ เจียงเฉินก็กระโดดลงไปในสระน้ำเย็นเฉียบ

ซี๊ด!

ลงไปในน้ำ เจียงเฉินสูดปากด้วยความหนาว น้ำตกที่ตกลงมาจากฟ้านี่ แรงใช่ย่อย ทำเอาผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทะเลทุกข์อย่างเขาเกือบรับไม่ไหว

ถ้าเป็นคนธรรมดา ลงมาคงหนาวจนไตวายไปแล้ว

พลังเทพโคจรไปทั่วร่าง ขับไล่ความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามา เจียงเฉินว่ายตรงไปยังหินยักษ์รูปมังกร

หินยักษ์รูปมังกรตรงกับโลงศพทองแดงยักษ์ของโลงศพมังกรเก้าตัว ในนั้นต้องมีของดีแน่ เคล็ดวิชาที่ผู้ใหญ่บ้านพูดถึงน่าจะอยู่ในนั้น

ตอนที่เจียงเฉินว่ายไปใกล้หินยักษ์รูปมังกร ผู้ใหญ่บ้านบนฝั่งส่ายหัว เจ้าเด็กนี่ เข้าใจความหมายของเขาผิดแล้ว

เคล็ดวิชาที่เขาบอก คือทดสอบว่าเขาเหมาะที่จะสืบทอดหรือไม่ ไม่ได้บอกให้ไปหาซะหน่อย!

หินยักษ์รูปมังกรก้อนนี้ เขาสำรวจมานับครั้งไม่ถ้วน ถ้ามีของดีจริง จะเหลือถึงมือเจียงเฉินเหรอ?

แต่ทว่า วินาทีต่อมา เรื่องที่ทำให้ผู้ใหญ่บ้านตาถลนก็เกิดขึ้น

เจียงเฉินที่เพิ่งว่ายไปแตะโดนหินยักษ์รูปมังกร ยังไม่ทันได้หา หินยักษ์รูปมังกรก้อนนั้นก็เริ่มเปล่งแสงเอง

จากนั้นเสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง หินยักษ์รูปมังกรคายม้วนเหล็กออกมาม้วนหนึ่ง บนนั้นสลักรูปภูเขาแม่น้ำนับไม่ถ้วน ราวกับมีมังกรเทพนับไม่ถ้วนกำลังจะทะยานขึ้นฟ้า

มังกรหมื่นตัวทะยานพร้อมกัน!

และที่ด้านหน้าของม้วนเหล็ก มีอักษรสามตัวเขียนไว้—เคล็ดวิชาค้นมังกร!

[จบแล้ว]