บทที่ 12 - แนวคิดจัดตั้งหน่วยพยากรณ์อากาศตระกูลเจียง

บทที่ 12 - แนวคิดจัดตั้งหน่วยพยากรณ์อากาศตระกูลเจียง

◉◉◉◉◉

เจียงเฉินนั่งขัดสมาธิบนเตียงที่สวนสนุกเตรียมไว้ให้ ตัดสินใจตรวจนับของที่ได้มาจากแท่นบูชาห้าสีในครั้งนี้

อย่างแรกคือตำราหยกจำนวนหนึ่ง บันทึกเรื่องราวแปลกประหลาด หรือไม่ก็วิธีบำเพ็ญเพียร เพียงแต่เขียนด้วยอักษรจว้าน เจียงเฉินอ่านไม่ออกเลยวางไว้ข้างๆ ก่อน

ต่อมาคืออาวุธวิเศษสามชิ้น ตราประทับทองแดง ปิ่นไม้ผุๆ และเสื้อคลุมผ้าโปร่งที่ดูเก่าๆ ขาดๆ

เจียงเฉินก็ไม่รู้ว่าสามชิ้นนี้เก่งไหม เอาเป็นว่าตอนนั้นเห็นอะไรก็คว้ามาก่อน ไม่สนว่ามีประโยชน์ไหม ของพวกนี้ก็วางไว้ข้างๆ เหมือนกัน

ของที่เหลือสิคือประเด็นสำคัญ อันหนึ่งคือตำราหยกไร้อักษรกับตำราหยกอีกสองเล่มที่มาคู่กัน

อีกอันก็คือชิ้นส่วนแผนที่ผนังหินนั่น เจียงเฉินได้มาหนึ่งในสามส่วน เขาคือผู้ชนะคนสุดท้าย

น่าเสียดาย ของที่ได้มาครั้งนี้เขายังใช้ไม่ได้เลยสักอย่าง ต้องรอให้กลับไปโลกเจือเทียนเมื่อไหร่ เรียนรู้อักษรจว้านก่อน ถึงจะแกะความหมายในตำราหยกพวกนั้นได้

"ลองซื้อผู้ฝึกตนขอบเขตหลุนไห่มาสักสองคนดีไหมนะ"

หลังจากเก็บของทั้งหมด เจียงเฉินก็รู้สึกคันไม้คันมือ ของในร้านค้าสวนสนุกนี่ยั่วน้ำลายเขาจริงๆ ถือโอกาสนี้ลองของหน่อยละกัน

เจียงเฉินเลยกดซื้อมนุษย์ผู้ฝึกตนขอบเขตหลุนไห่มาสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายหญิงช่วยกันทำงาน ไม่เหนื่อย!

พอมนุษย์ผู้ฝึกตนสองคนออกมา ปรากฏว่าพวกเขามีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเองจริงๆ มีอารมณ์รักโลภโกรธหลง พอเห็นเจียงเฉินก็รีบโค้งคำนับเรียกว่านายท่าน

ดูท่าสวนสนุกจะอบรมมาดี!

เจียงเฉินซื้อหินต้นกำเนิดจากร้านค้ามาอีกหนึ่งชั่ง รวมกับผู้ฝึกตนสองคน วันนี้เขาใช้ไปทั้งหมด 30 แต้มการต่อสู้ ซื้อผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุชีวิตได้คนหนึ่งเลยนะเนี่ย

เพียงแต่สถานะของเขาในโลกเจือเทียนเป็นแค่ผู้ฝึกตนตัวจ้อยขอบเขตหลุนไห่ จู่ๆ พกคนระดับน้ำพุชีวิตกลับไป คงอธิบายยาก

แถมทรัพย์สินทั้งหมดของเจียงเฉินก็ซื้อได้แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตปี่อั้น (ฝั่งตรงข้าม) เท่านั้น ถ้าสูงกว่านี้ ระดับตำหนักเต๋าต้องใช้เป็นหมื่นแต้มแล้ว

หินต้นกำเนิดก็คือหินต้นกำเนิด พอได้สัมผัส เจียงเฉินก็รู้สึกถึงพลังชีวิตและพลังงานอันเข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ภายใน

หินต้นกำเนิดบริสุทธิ์หนึ่งชั่งก้อนไม่ใหญ่หรอก เท่าสองนิ้วมือ ถือไปไหนมาไหนสะดวก

เจียงเฉินมองดูผู้ฝึกตนขอบเขตหลุนไห่สองคนนั้น แล้วเอ่ยถามช้าๆ

"พวกเจ้าชื่ออะไร"

"นายท่าน รหัสของข้าคือ 1245!"

"นายท่าน รหัสของข้าคือ 1267!"

ผู้ฝึกตนสองคนตอบอย่างนอบน้อม

รหัส หรือว่ารหัสของพวกเขาคือลำดับที่ถูกขายออกไป?

คิดดูแล้วมีความเป็นไปได้สูงมาก!

"นับแต่นี้ไป เจ้าชื่อเจียงเฟิง (ลม) เจ้าชื่อเจียงอวี่ (ฝน) อย่ามาพูดเรื่องรหัสกับข้า จำไม่ได้!"

เจียงเฉินบอกกับผู้ฝึกตนทั้งสอง

"ขอบคุณนายท่านที่ประทานชื่อ!"

ทั้งสองดีใจมาก พวกเขาเป็นคนที่มีความรู้สึก เพียงแต่ถูกสวนสนุกควบคุม ขัดขืนไม่ได้ พอได้ชื่อของตัวเอง ย่อมดีใจเป็นธรรมดา

เจียงเฉินมองทั้งสองคน พยักหน้าอย่างพอใจ หรือจะซื้อมาอีกสักสองคนดีนะ ลม ฝน สายฟ้า สายระเบิด (เฟิง อวี่ เหลย เตี้ยน) ตั้งเป็นหน่วยพยากรณ์อากาศตระกูลเจียงไปเลย!

"พวกเจ้าบำเพ็ญเพียรได้ใช่ไหม"

"นายท่าน พวกเราบำเพ็ญเพียรได้ ตั้งแต่วินาทีที่ถือกำเนิด พวกเราก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แล้ว!"

เจียงเฟิงเอ่ยปากบอกเจียงเฉิน ฟังจากน้ำเสียง เหมือนพวกเขาก็ถูกสวนสนุกสร้างขึ้นมาเหมือนกัน

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเจ้าสองคนเอาเจ้านี่ไปฝึกซะ!"

เจียงเฉินแลกหินต้นกำเนิดมาอีกสองชั่ง ยื่นให้เจียงเฟิงกับเจียงอวี่คนละก้อน ต่อไปสองคนนี้จะเป็นแขนซ้ายขวา (ลูกสมุน) ของเขา ก็ต้องปั้นกันหน่อย

"เจียงเฟิง/เจียงอวี่ ขอบพระคุณนายท่าน!"

ทั้งสองรับหินต้นกำเนิดไปด้วยความตื่นเต้น มองเจียงเฉินด้วยสายตาซาบซึ้ง ขอบเขตหลุนไห่ได้ใช้หินต้นกำเนิดฝึกวิชา นี่มันสวัสดิการระดับสำนักใหญ่ชัดๆ ไม่นึกว่าวันนี้พวกเขาจะได้รับวาสนานี้

"เอาล่ะ พวกเจ้าฝึกอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเดินเล่นที่เมืองสวนสนุกหน่อย เดี๋ยวจะพาพวกเจ้ากลับโลกเจือเทียน"

"ขอรับ/เจ้าค่ะ!"

......

เมืองสวนสนุกอาจเป็นเพราะเพิ่งเปิด เลยดูเงียบเหงาไปหน่อย บนถนนมีคนเดินเท้าที่คอยสังเกตทุกอย่างด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเจียงเฉิน

ที่นี่เหมือนเมืองโบราณ เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์

ที่บอกว่าเหมือน เพราะที่นี่ยังมีของยุคไฮเทคให้เห็นเพียบ

สองข้างทางที่ปูด้วยหินเขียวแผ่นใหญ่ ดันมีถังขยะสีเขียววางเรียงราย ป้ายชื่อโรงน้ำชาทรงโบราณดันเป็นไฟ LED บวกกับคนเดินถนนส่วนใหญ่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นสมัยใหม่ เจียงเฉินนึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาในกองถ่ายหนังย้อนยุคซะอีก!

"มันนั่นเอง!"

ขณะที่เจียงเฉินกำลังเดินดูนั่นดูนี่ด้วยความสนใจ ข้างหลังเขาก็มีชายสองคนหน้าตาบึ้งตึง

ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวของเจียงเฉินย่อมรู้ตัวว่าถูกจับจ้อง พอหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นคนคุ้นเคย

สองคนนั้นคือคนที่รุมโจมตีเขาบนแท่นบูชาห้าสี มีกันสามคน โดนเจียงเฉินฆ่าไปคนหนึ่ง แถมตำราหยกไร้อักษรของเขาก็ค้นเจอจากศพคนนั้นด้วย

"ทำไม ยังอยากจะแก้แค้นอีกหรือไง"

เห็นสีหน้าเคียดแค้นของทั้งสอง เจียงเฉินแสยะยิ้มเย็น

กับคนที่เขาฆ่าไป เจียงเฉินไม่ได้รู้สึกผิดเลย ผู้ฆ่าย่อมถูกฆ่า ในเมื่อมาโลกเจือเทียน ก็ต้องเตรียมใจที่จะเหยียบย่ำซากศพขึ้นไปอยู่แล้ว

อีกอย่าง ถ้าเขาไม่ฆ่าคนคนนั้น เขาก็คงไม่ได้ตำราหยกไร้อักษร และคงไม่ได้ทำให้แผนที่บนผนังหินแตกออก

หนึ่งดื่มหนึ่งกิน ล้วนเป็นเหตุผล ตำราหยกเล่มนี้ ดวงชะตาของสามคนนี้รับไว้ไม่ไหวหรอก!

"ฉันรู้จักแก นักพรตเขาหลงหู่ อย่าเพิ่งได้ใจไป วันพระไม่ได้มีหนเดียว!"

ชายที่ดูเป็นลูกพี่ในสองคนนั้น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังไร้ที่สิ้นสุด

เขารู้ว่าตำราหยกไร้อักษรนั่นเป็นของวิเศษ เพราะตอนพวกเขาเข้าไป ตำราหยกก็เปล่งแสงวิญญาณออกมาเหมือนอาวุธบรรพชนชิ้นอื่นที่มีแสงเทพคุ้มครอง

แต่ไม่รู้ทำไม แสงวิญญาณบนตำราหยกจู่ๆ ก็หายไป สามคนนั้นตาไว รีบเก็บตำราหยกไว้

ความจริงตอนนั้นน้องสองคนของเขาก็เริ่มถอดใจอยากหนีแล้ว แต่เขาไม่อยากหนี เพราะสามคนร่วมมือกัน แม้แต่ไอ้หนุ่มขี้โรคสำนักชวนเจินนั่นก็ยังพอสู้ไหว พลังแกร่งขนาดนี้จะหนีทำไม

ผลสุดท้าย ก็เกิดโศกนาฏกรรม ดันไปแหย่เจียงเฉินเข้า โดนฆ่าสวนกลับไปคนหนึ่ง ซวยซ้ำซวยซ้อนดันเป็นเจ้ารองที่ถือสมบัติไว้ทั้งหมด เรื่องนี้ทำให้เขาแค้นใจมาตลอด

"ฉันชื่อเจียงเฉิน ศิษย์รุ่นที่สามเขาหลงหู่ แล้วพวกแกล่ะ อย่าให้ถึงเวลาตายแล้วไม่มีใครรู้ชื่อแซ่!"

ถึงจะเป็นศัตรู แต่เจียงเฉินก็ยังยิ้มตาหยีถามสองคนนั้น

ที่นี่คือเมืองสวนสนุก ห้ามต่อสู้ เขาเลยไม่คิดจะจัดการสองคนนี้ แน่นอนถ้าอยู่บนโลกมันก็อีกเรื่องหนึ่ง

"ฮึ นั่งไม่เปลี่ยนชื่อยืนไม่เปลี่ยนแซ่ เป่ากั๋วโซ่ว!"

"ซ่งเป่าเหริน!"

สองพี่น้องแค่นเสียง บอกชื่อตัวเองออกมา พวกเขาไม่กลัวเจียงเฉินจะตามหาตัวเจอในโลกหรอก เขาหลงหู่แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้มีอิทธิพลล้นฟ้าขนาดนั้น

และพวกเขาก็มั่นใจว่าในอนาคตจะจัดการเจียงเฉิน แก้แค้นให้น้องสามได้ เพราะหลังจากสู้กับเจียงเฉิน พวกเขาก็ไปเจอวาสนาอื่นมา

ตอนนี้อ่อนแอกว่าเจียงเฉินไม่เป็นไร ขอบเขตหลุนไห่เพิ่งเริ่มต้น วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล!

[จบแล้ว]