บทที่ 9 - เรื่องราวที่เขาไท่ซานจบลง

บทที่ 9 - เรื่องราวที่เขาไท่ซานจบลง

◉◉◉◉◉

"ของวิเศษของฉ้านนน"

เสียงตะโกนของเจียงเฉินโหยหวนน่าเวทนา ราวกับทำสมบัติประจำตระกูลหาย

แต่พอได้ยินเสียงเขา อีกสามคนต่างพากันมองบน พวกเราเห็นกันหมดแล้วเว้ย แกแค่ส่งตำราหยกออกไป แถมยังไม่มีตัวหนังสือสักตัว อย่างมากก็แพงกว่าอิฐของจางหลงเซี่ยงนิดเดียวเองมั้ง

เจียงเฉินไม่สนใจ ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเสร็จ ก็รีบโคจรพลังเทพไปที่ฝ่าเท้า พุ่งตัวไปยังทิศทางของผนังหินทันที

รอไม่ได้แล้ว แสงจ้าใกล้จะหายไปแล้ว

เห็นพฤติกรรมของเจียงเฉิน อีกสามคนตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนหน้าเปลี่ยนสี ไอ้บ้า โดนหลอกแล้ว

ดังนั้นทั้งสามคนจึงรีบพุ่งตามไปที่ผนังหิน

เพียงแต่สามคนนั้นอาวุธแตกเสียหาย เลยกลัวจนไม่กล้าเข้าไปใกล้มาก ไม่เหมือนเจียงเฉินที่แค่แสดงละครตบตาเฉยๆ

พอพุ่งเข้าไปในแสงจ้า เจียงเฉินไม่ได้รีบเก็บเศษผนังหินเป็นอย่างแรก แต่รีบเก็บตำราหยกไร้อักษรเข้าทะเลทุกข์ไปก่อน

ประมาทไปหน่อย ไม่นึกว่าไอ้นี่จะเป็นของวิเศษ

พอเก็บตำราหยกเสร็จ เจียงเฉินถึงค่อยเตรียมเก็บเศษผนังหินอย่างใจเย็น

ทั้งสี่ตกลงกันแล้วว่าจะแบ่งแผนที่เท่าๆ กัน เจียงเฉินไม่ได้คิดจะอมคนเดียว เลยไม่รีบร้อน

แต่พอมองดูแผนที่บนพื้นที่แตกเป็นสี่ส่วนพอดีเป๊ะ เจียงเฉินก็ยิ้มออกมา แบบนี้จะโทษเขาไม่ได้นะ

เขาหยิบชิ้นที่ใหญ่ที่สุดบนพื้นขึ้นมาอย่างลวกๆ แล้วเก็บเข้าทะเลทุกข์ ตอนนี้เองสามคนนั้นก็มาถึง

จางหลงเซี่ยงเร็วสุด เข้ามาเห็นแผนที่บนพื้นก็หน้าบาน แตกจริงๆ ด้วย

แต่แผนที่มีทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ และหายไปแล้วหนึ่งในสาม จางหลงเซี่ยงมองเจียงเฉินแวบหนึ่ง แล้วตัดสินใจเก็บแผนที่ชิ้นที่ใหญ่รองลงมาไปทันที

โจวซิงอวิ๋นกับเสวี่ยหนี่มาถึง เห็นเศษแผนที่ก็ดีใจ แต่ไม่นานหน้าก็บูด

เพราะแผนที่บนพื้นหายไปเกินครึ่งแล้ว เหลืออยู่แค่สองในห้ากว่าๆ ส่วนแผนที่ที่เหลือหายไปไหน ก็คงโดนเจียงเฉินกับเจ้าอ้วนจางหลงเซี่ยงเก็บไปแล้วน่ะสิ

"ฮึ พวกนายสองคนออกแรงน้อยสุด มีสิทธิ์อะไรเอาแผนที่ส่วนใหญ่ไป"

เสวี่ยหนี่หยิบแผนที่ชิ้นหนึ่งบนพื้นขึ้นมา หน้าบึ้งตึงพูดใส่เจียงเฉินกับจางหลงเซี่ยง

แผนที่สองชิ้นบนพื้นขนาดพอๆ กัน เสวี่ยหนี่กับโจวซิงอวิ๋นเลยไม่ต้องแย่งกัน แต่ทั้งคู่มองเจียงเฉินกับจางหลงเซี่ยงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

สองคนนี้คนหนึ่งใช้อิฐเน่าๆ คนหนึ่งใช้ตำราหยกเน่าๆ เห็นชัดๆ ว่าไม่อยากออกแรง แต่พอผนังหินแตก คนที่พุ่งเข้ามาคนแรกก็คือพวกเขา คนเราจะหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไง

ถ้าถามว่าใครโกรธสุด แน่นอนต้องเป็นเสวี่ยหนี่ ในสายตาเธอ ความดีความชอบที่ผนังหินแตกครั้งนี้ควรเป็นของเธอมากที่สุด

ปิ่นปักผมของเธอเป็นอาวุธที่ผู้ใหญ่ให้มา ใช้ได้ในขอบเขตน้ำพุชีวิต ครั้งนี้แตกละเอียดไปเลย ทำเอาเธอปวดใจจะตาย

แต่ถ้าได้แผนที่มา ก็ยังถือว่าคุ้มค่า ที่ทำให้เธอโกรธคือ ตัวเองออกแรงเยอะสุด แต่กลับทำเพื่อคนอื่น สองตัวนี้มันหน้าไม่อาย ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโกรธ

"โธ่ น้องเสวี่ยหนี่ พูดแบบนี้ป๋าอ้วนไม่ปลื้มเลยนะ อะไรคือเธอออกแรงเยอะสุด ทุกคนช่วยกันโจมตีไม่ใช่เหรอ พวกเราก็ออกแรงคนละหนึ่งในสี่ไง"

ได้ยินคำพูดของเสวี่ยหนี่ จางหลงเซี่ยงถึงกับเถียงคอเป็นเอ็น

"ถุย ใครเป็นน้องแก ไอ้เจ้าอ้วนตายซาก แกนั่นแหละหน้าด้านที่สุด ใช้มาได้อิฐเน่าๆ"

ได้ยินคำพูดของจางหลงเซี่ยง เสวี่ยหนี่นัยน์ตาลุกเป็นไฟ ด่ากราดทันที

เจียงเฉินแอบขำอยู่ข้างๆ เขาพอใจมากที่มีจางหลงเซี่ยงช่วยดึงความสนใจไป

ทว่า ผู้หญิงที่กำลังโมโหนั้นไม่มีเหตุผล พอด่าจางหลงเซี่ยงเสร็จ เสวี่ยหนี่ก็หันกระบอกปืนมาทางเจียงเฉิน

"หัวเราะอะไร แกไอ้นักพรตเหม็นเน่าก็ไม่ใช่คนดี จงใจเบี่ยงเบนความสนใจพวกเรา ชดใช้แผนที่มาซะ"

ท่าทางโกรธเกรี้ยวของเสวี่ยหนี่ก็ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ใบหน้าสวยๆ แดงก่ำเหมือนแอปเปิ้ลสุก น่าเข้าไปกัดสักคำ

"สหายเต๋าเสวี่ยหนี่ คุณเริ่มจะไม่มีเหตุผลแล้วนะ ที่คุณได้แผนที่ไป ก็เพราะผมกับสหายเต๋าจางหลงเซี่ยงใจดีเหลือไว้ให้ชิ้นหนึ่ง ไม่อย่างนั้น คุณคงได้กินแห้วแน่"

เจียงเฉินยิ้มหน้าตายพูดกับเสวี่ยหนี่ แถมยังลากเจ้าอ้วนจางหลงเซี่ยงลงเรือลำเดียวกันด้วย

ของถึงมือเขาแล้วมีหรือจะคืน อีกอย่างผนังหินนี่พูดกันตามตรงเขาก็เป็นคนตีแตกนะ พวกคุณสามคนน่ะเกาะใบบุญท่านนักพรตอย่างผมต่างหาก

"แก ไอ้บ้าเอ๊ย"

เสวี่ยหนี่โกรธจนควันออกหู เถียงสู้เจียงเฉินไม่ได้ ก็เลยลงไม้ลงมือซะเลย

ลวดลายเทพสิบหกเส้นพุ่งขึ้นฟ้า กลายสภาพเป็นหอกยาวสิบกว่าเล่มกลางอากาศ แสงสีทองวูบวาบ ปลายหอกเย็นเฉียบเล็งไปที่เจียงเฉิน

"คืนแผนที่มา"

"ไม่คืน"

ตูม

หอกยาวสีทองสิบกว่าเล่มพุ่งตกลงมาทันที ราวกับอาวุธเทพจากสวรรค์ ส่งเสียงหวีดหวิวพุ่งเข้าใส่หน้า

เจียงเฉินยิ้มบางๆ ทะเลทุกข์เริ่มปั่นป่วน ลวดลายเทพพุ่งออกมาจากทะเลทุกข์ เหมือนโซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วน บานสะพรั่งอยู่เบื้องหลังเจียงเฉิน

"รัด"

เสียงเบาๆ ดังขึ้น โซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์พุ่งขึ้นไป พันรัดหอกยาวเหล่านั้น ลวดลายเทพปะทะกัน สายตาของเจียงเฉินและเสวี่ยหนี่ก็ปะทะกันเช่นกัน

"สหายเต๋าเสวี่ยหนี่ ทำไปทำไมกัน"

เจียงเฉินบังคับลวดลายเทพไปสกัดกั้นหอกยาวของเสวี่ยหนี่ พลางพูดกับเธอ

เวลานี้ เจียงเฉินดูราวกับราชันเทพผู้กุมโซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์ โซ่ตรวนนับสิบเส้นยืดขยายจากด้านหลังของเขาไปสู่ความว่างเปล่า

ส่วนเสวี่ยหนี่ดูเหมือนเทพธิดาสงคราม ดวงตาพ่นไฟ บังคับหอกยาวราวกับจะแทงเจียงเฉินให้พรุน

อีกด้านหนึ่ง จางหลงเซี่ยงก็กำลังประจันหน้ากับโจวซิงอวิ๋น เพียงแต่ทั้งคู่ไม่ได้ลงมือ กลับคอยระวังกันและกัน พลางสังเกตเจียงเฉินกับเสวี่ยหนี่

"แม่หญิงคนนี้ห้าวเป้งชะมัด"

จางหลงเซี่ยงอดบ่นไม่ได้

"ไอ้อ้วนตายซาก อยากตายเหรอ"

ใครจะไปรู้ว่าเสวี่ยหนี่ที่กำลังดวลกับเจียงเฉินยังมีอารมณ์มาหาเรื่องจางหลงเซี่ยง ดวงตาคู่โตที่เต็มไปด้วยความโกรธ ถ้าไม่ใช่เพราะมือไม่ว่าง เสวี่ยหนี่คงเข้าไปสั่งสอนเจ้าอ้วนนี้แน่

"จบกันเถอะ"

ตอนนั้นเอง เจียงเฉินก็หมดความอดทน ขืนรอต่อไป ผู้ยิ่งใหญ่มากันจริงๆ แน่

ตูม

ทะเลทุกข์พลิกคว่ำ เจียงเฉินที่บังคับลวดลายเทพสิบหกเส้นอยู่แล้ว จู่ๆ ก็มีลวดลายเทพสีทองอีกสามเส้นพุ่งออกมาจากร่างกาย

พุ่งออกมาแล้วกลายเป็นเถาวัลย์ที่คล่องแคล่ว พุ่งเข้าใส่เสวี่ยหนี่

"สิบเก้าเส้น"

จางหลงเซี่ยงกับโจวซิงอวิ๋นตกตะลึง ที่แท้คนที่ซ่อนเขี้ยวเล็บลึกที่สุดคือหมอนี่ ควบแน่นลวดลายเทพได้ถึงสิบเก้าเส้นแล้ว

เสวี่ยหนี่ก็หน้าเปลี่ยนสี พอจะเรียกศัสตราเทพกลับมาช่วยป้องกัน แต่หอกยาวของเธอกลับถูกเจียงเฉินพันธนาการไว้หมดแล้ว

"อ๊ะ"

เสียงอุทานดังขึ้น เสวี่ยหนี่ถูกลวดลายเทพของเจียงเฉินมัดไว้แน่น

"ปล่อยฉันนะ"

เสวี่ยหนี่ดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไร้ผล ลวดลายเทพยิ่งรัดยิ่งแน่น จนส่วนเว้าส่วนโค้งบางแห่งของเธอถูกบีบจนนูนเด่นขึ้นมาหลายเท่า

เห็นสภาพของเสวี่ยหนี่ เจียงเฉินอยากจะพูดสักประโยคว่า ร้องไปเถอะ ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก

แต่คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ วันหน้ายังต้องร่วมมือกัน อย่าให้เสียน้ำใจกันเลย

"เรื่องราวที่เขาไท่ซานจบลงแล้ว ไว้เจอกันใหม่เมื่อมีวาสนา"

เจียงเฉินประสานมือคารวะทั้งสามคน จากนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดออกจากรอยแยกทันที ไม่นานนัก ลวดลายเทพบนตัวเสวี่ยหนี่ก็เริ่มสลายไป

"ฮึ"

มองทิศทางที่เจียงเฉินจากไป เสวี่ยหนี่แค่นเสียงเย็น แล้วหันหลังเดินจากไปเช่นกัน

บนยอดเขาอวี้หวง ร่างคนค่อยๆ ทยอยจากไป ขณะเดียวกันก็มีคนจำนวนมากมุ่งหน้ามายังเขาไท่ซานจากทั่วทุกสารทิศ

[จบแล้ว]