385 - สนทนาส่วนตัว

385 - สนทนาส่วนตัว

เหตุผลที่ให้ไว้นั้นงดงามเกินไปเอี้ยนลี่เฉียง อดไม่ได้ที่จะสรรเสริญในสติปัญญาของหลิวกุ่ยหยวน

“เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแผนการระยะยาวพันปีของนิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ข้าจึงไม่มีเหตุผลใดๆที่จะปฏิเสธคำขอของเจ้า!” ลู่ชิวหมิงเยว่ พยักหน้าและหันไปมองเอี้ยนลี่เฉียง

“ลี่เฉียงยาที่กลั่นในหุบเขาต้านเหยา จะถูกส่งไปยังสถานที่มากมาย อาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่กำลังตกอยู่ในอันตราย ยาในหุบเขาต้านเยามีความสำคัญอย่างยิ่ง

ทักษะการวาดของเจ้านั้นยอดเยี่ยมมากและแทบจะไม่เคยเห็นที่ไหนเลย 'ตำราสมุนไพร' เป็นสมบัติล้ำค่าของนิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ เจ้าต้องทำให้ดีที่สุด ตราบใดที่'ตำราสมุนไพร' เสร็จสมบูรณ์นิกายจะมอบรางวัลให้กับเจ้าอย่างแน่นอน!”

“เข้าใจแล้ว อาจารย์โปรดวางใจ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อช่วยผู้อาวุโสหลิวในการทำให้ 'ตำราสมุนไพร' ให้สมบูรณ์แบบ!” เอี้ยนลี่เฉียงแสดงความเคารพก่อนจะถามว่า

“ข้ามีเรื่องต้องขอร้องอาจารย์!”

“บอกมาได้เลย!”

“ครั้งนี้ ข้าโชคดีที่ได้มีส่วนช่วยเหลือนิกาย พวกผู้พิทักษ์ซีไห่ ที่มากับข้าตลอดจนศิษย์ภายนอกสองคนคือกู่เจ๋อซวนและจ้าวฮุ่ยเผิงก็มีส่วนร่วมเช่นกัน ข้าไม่กล้ารับความชอบทั้งหมดไว้ด้วยตัวคนเดียว!”

“ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้าพูด นิกายกระบี่ศักสิทธิ์จะไม่มีวันทำร้ายผู้ที่ได้สร้างคุณงามความดีแก่นิกาย สำหรับขบวนคุ้มกันของผู้พิทักษ์ซีไห่ผู้อาวุโสลู่จะจัดการเอง

ส่วนการแสดงออกของศิษย์ภายนอกสองคนนั้นกู่เจ๋อซวน และ จ้าวฮุ่ยเผิงก็น่าทึ่งเช่นกัน เราจะอนุญาตให้พวกเขากลายเป็นศิษย์ภายในและฝึกฝนเพื่อเป็นอนาคตของนิกายต่อไป…”

ด้วยประโยคจากลู่ชิวหมิงเยว่ ทั้งกู่เจ๋อซวนและจ้าวฮุ่ยเผิงก็สามารถกลายเป็นศิษย์ภายในของนิกายกระบี่ศักสิทธิ์ได้ทันที

เมื่อการสอบถามของผู้อาวุโสกำลังสิ้นสุดลง หลิวกุ่ยหยวนก็รีบพูดกับเอี้ยนลี่เฉียงว่า

"หุบเขาตี้จ้างครอบครองอาณาเขตกว้างใหญ่และมีการป้องกันที่เข้มงวด มีดินแดนต้องห้ามมากมายดังนั้นหากมีเวลาว่างเจ้าควรไปพบข้าที่หุบเขาตี้จ้าง

ในวันนี้ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นเพื่อให้เจ้าคุ้นเคยกับพื้นที่ในตอนนี้ หลังจากนั้นเราสามารถพูดคุยเรื่องเวลาและรายละเอียดเพื่อทำ 'ตำราสมุนไพร' ด้วยกัน…”

“หากผู้อาวุโสหลิวกล่าวเช่นนี้ ลี่เฉียงก็จงเดินทางไปหุบเขาตี้จ้างในวันนี้เลย!” ลู่ชิวหมิงเยว่ขัดจังหวะ

“เข้าใจแล้ว ศิษย์จะติดตามผู้อาวุโสหลิวและแวะที่หุบเขาตี้จ้าง!” เอี้ยนลี่เฉียงตอบอย่างเชื่อฟัง

"ดี!"

ลู่ชิวหมิงเยว่พยักหน้าและเหลือบมองผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในห้องโถงใหญ่

“การประชุมจบลงแค่นี้ วันนี้ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความร่วมมือ!”

“เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว!”

ผู้อาวุโสทั้งหมดยืนขึ้นและโค้งคำนับลู่ชิวหมิงเยว่ ลู่ชิวหมิงเยว่ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมและเดินออกไปทางด้านหลังของห้องโถงใหญ่ทันที

"ไปกันเถอะ!"

หลิวกุ่ยหยวนมองไปที่เอี้ยนลี่เฉียงและมุ่งหน้าไปยังบริเวณด้านนอกของห้องโถงอย่างรวดเร็ว เอี้ยนลี่เฉียงรีบวิ่งตามหลิวกุ้ยหยวนจากด้านหลัง

“ผู้อาวุโสหลิวรอสักครู่…”

เอี้ยนลี่เฉียงมองเห็นผู้อาวุโสอู๋ซึ่งสวมชุดคลุมสีน้ำเงินหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวกุ้ยหยวน

“ผู้อาวุโสอู๋ท่านมีเรื่องอะไรหรือ”

"ข้าต้องขอโทษที่ทำให้ผู้อาวุโสหลิวเสียเวลาแต่ข้าต้องการสนทนากับเอี้ยนลี่เฉียงสักเล็กน้อย!”

ผู้อาวุโสอู๋ยิ้มและหันมองไปทางเอี้ยนลี่เฉียง ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความสง่างามเป็นพิเศษขณะที่นางพูดต่อ

“ข้าชอบภาพวาดที่เจ้าวาดให้ผู้อาวุโสหลินเป็นอย่างมาก หากเจ้ามีเวลาว่างช่วยแวะมาที่เขาเทียนยี่และวาดรูปให้ข้าได้หรือไม่หวังว่าคงไม่สร้างความลำบากแก่เจ้า!”

“แน่นอน ลี่เฉียงจะไม่ทำให้ผู้อาวุโสผิดหวัง…”

เอี้ยนลี่เฉียงสังเกตการแสดงออกของผู้อาวุโสอู๋และรู้ทันทีว่านางต้องการอะไร

ไม่ว่าสถานะของนางในนิกายกระบี่ศักสิทธิ์จะสูงเพียงใดหรือการฝึกฝนของนางจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่นางก็เป็นสตรีคนหนึ่ง

นางต้องการรักษาภาพอันงดงามในช่วงเยาว์วัยของตัวเองไว้เพราะอีกไม่กี่ปีนางคงกลายเป็นหญิงชราแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผู้หญิงคนใดจะต้านทานได้

“อย่าลืม หากเจ้ามีเวลาก็แวะมาที่เขาเทียนม่านเช่นกัน…” ผู้อาวุโสคลู่ก็ยิ้มและทักทายเอี้ยนลี่เฉียงเมื่อนางเดินผ่านเขาไป

……

หุบเขาต้านเหยาที่นิกายกระบี่ศักสิทธิ์กล่าวถึงตั้งอยู่ในหุบเขาตี้จ้าง สวนสมุนไพรทั้งหมดของนิกายกระบี่ศักสิทธิ์อยู่ในหุบเขานี้ และยังมีถ้ำจิตวิญญาณที่ใช้ในการฝึกฝนอีกมากมาย

ในแง่หนึ่งหุบเขาตี้จ้างถือเป็นโรงงานเภสัชกรรมแบบบูรณาการของนิกาย สำหรับนิกายขนาดใหญ่เช่นนิกายกระบี่ศักสิทธิ์ เม็ดยาที่หลากหลายเป็นหนึ่งในทรัพยากรที่สำคัญที่สุดในการสร้างรายได้ของนิกาย

หลิวกุ่ยหยวนเป็นผู้ดูแลหุบเขาตี้จ้างของนิกายกระบี่ศักสิทธิ์ หุบเขามีบุคลากรทางการแพทย์มากกว่าสามพันคน ทุกๆคนที่อยู่ที่นี่ต้องรับฟังคำสั่งของเขา

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วยาม หลิวกุ่ยหยวนและเอี้ยนลี่เฉียง ก็มาถึงหุบเขาตี้จ้างหลังจากที่ลงมาจากยอดเขาเทียนกุ่ย

ระหว่างการเดินทาง ทั้งสองคนทำเหมือนเพิ่งเจอกันครั้งแรกและแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน บทสนทนาของพวกเขาล้วนเกี่ยวกับหุบเขาตี้จ้างและ 'ตำราสมุนไพร'

หลิวกุ่ยหยวนจะพูดในขณะที่เอี้ยนลี่เฉียงฟัง ในบางครั้งหลิวกุ่ยหยวนจะถามเอี้ยนลี่เฉียง ซึ่งเอี้ยนลี่เฉียงจะตอบด้วยคำตอบที่ตรงไปตรงมาโดยไม่พยายามเกินขอบเขต

ทางเข้าหุบเขาตี้จ้างเข้าถึงได้ยากมาก มีทางเข้าทางเดียวคือเส้นทางบันไดที่มีความสูงหลายร้อยวา

มีมือกระบี่คอยคุ้มกันทั้งสองข้างของทางเข้าเช่นกัน หลิวกุ่ยหยวนพาเอี้ยนลี่เฉียงเข้าไปข้างในทันทีที่พวกเขาเดินผ่านทางเข้า

ทันใดนั้นพื้นที่ก็สว่างขึ้น สถานที่ส่วนใหญ่ในหุบเขาตี้จ้างถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ในทางกลับกันบางพื้นที่มีหมอกหนาทึบปกคลุมแต่กลับกลายเป็นสีเขียวสดใส

“บริเวณที่มีหมอกหนาทึบเป็นบริเวณน้ำพุร้อนของหุบเขา ใต้บ่อน้ำพุร้อนมีกองไฟใต้ดิน สภาพอากาศที่นั่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ซึ่งหมายความว่าเจ้าสามารถปลูกพืชพันธุ์แปลกๆเช่นมันฝรั่งไฟและโสมแก้วได้!”

หลิวกุ่ยหยวนอธิบายในขณะที่เขายังคงนำเอี้ยนลี่เฉียงไปยังถ้ำที่อยู่ใกล้เคียงทางขึ้นเขา แน่นอนว่าไม่มีใครอยู่ในถ้ำ มีรูขนาดใหญ่คล้ายกับหน้าต่างบนเพดานถ้ำซึ่งทำให้หิมะสะสมอยู่ภายใน

ที่มุมทั้งสี่ของกำแพงหินมีดอกกล้วยไม้สีม่วงเข้มและสีฟ้าอ่อนห้อยอยู่ด้านข้าง ปราณจิตวิญญาณที่นี่หนาแน่นจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า..

เมื่อพวกเขามาถึงถ้ำหลิวกุ่ยหยวนก็หยุดเดินทันทีและหันกลับมาเผชิญหน้ากับเอี้ยนลี่เฉียง เขาเผยรอยยิ้มบนใบหน้าในขณะที่เขาจ้องมองเอี้ยนลี่เฉียงอย่างลึกซึ้ง ...

“เอี้ยนลี่เฉียง คารวะอาจารย์!”

ในขณะนั้นเอี้ยนลี่เฉียงก็คุกเข่าแสดงความเคารพต่อหลิวกุ้ย ในเวลานี้เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นยินดีอย่างที่ไม่สามารถปิดบังได้

“โชคดีจริงๆที่เจ้ารอดชีวิต ดูเหมือนว่าข้าไม่ได้เลือกคนผิด ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะสามารถแยกตัวออกจากศิษย์ภายนอกจำนวนมากได้อย่างรวดเร็วในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์ของจ้าวนิกาย ด้วย นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆแต่ก็น่ายกย่องทีเดียว! มันเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้วที่เลือกเจ้าเป็นผู้พิทักษ์นิกาย!”

“ข้ามีหลายอย่างที่ข้าอยากจะบอกอาจารย์ในตอนแรก แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว ข้าไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี!” เอี้ยนลี่เฉียง หัวเราะอย่างร่าเริง

"ไม่เป็นไร เริ่มจากอันล่าสุดก่อน!”

เอี้ยนลี่เฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้า

"เหตุไฉนท่านอาจารย์ถึงต้องให้ข้ายอมรับจ้าวนิกายเป็นอาจารย์อีกคนของข้า?