365 - ปัญหามาถึงแล้ว

365 - ปัญหามาถึงแล้ว

“มารดาเจ้าเถอะ! แค่มีคนตายในเมืองหลวงเจ้าก็คิดจะมาจับตัวผู้บัญชาการกองทหารม้าแห่งจักรวรรดิ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าคฤหาสน์กวางของเราทำงานให้ใคร?

เจ้ารู้หรือไม่ว่ากองทหารม้าแห่งจักรวรรดิเป็นของฝ่าบาท การที่เจ้าจะมาใส่ร้ายและจับตัวผู้บัญชาการของเราเจ้ากินดีหมีหรือหัวใจเสือมากันแน่?”

ก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะเข้าไปในจวนของหลิวกงกงเขาก็ได้ยินเสียงของหลิวกงกงที่แหลมเล็กกำลังตะโกนด้วยความโกรธ

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เอี้ยนลี่เฉียงพบเห็นขันทีเฒ่าคนนี้แสดงความโกรธออกมา

“กงกงได้โปรดใจเย็นก่อน เราไม่ได้จับกุมเขาโดยไม่มีเหตุผล แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ

มีผู้เสียชีวิตถึงหกคนและคนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ติดตามของเสนาบดีทั้งสิ้น ดังนั้นเราจึงต้องการคำอธิบายในเรื่องนี้…” อีกเสียงหนึ่งตอบอย่างใจเย็น

"คำอธิบาย? มีอะไรจะอธิบาย? มีคนตายในเมืองหลวงเจ้าก็คิดจะมาจับกุมผู้บัญชาการของเรา หลังจากที่พวกเราอธิบายเสร็จแล้วถ้าพรุ่งนี้มีคนตายอีกพวกเจ้าจะมาหรือไม่?

ในเมืองหลวงแห่งจักรวรรดินี้มีวันไหนบ้างที่ไม่มีคนถูกฆ่าตาย แล้วยังมีคดีมากมายที่ยังไม่ถูกแก้ หากเจ้ามีความสามารถจริงๆทำไมพวกเจ้าไม่ไปไขคดีพวกนั้น…”

“เรามีพยานและโจทก์ที่อ้างว่าผู้บัญชาการเอี้ยนของคฤหาสน์กวางเป็นฆาตกรในคดีใหญ่นี้ นอกจากนี้เป็นความจริงที่ผู้บัญชาการเอี้ยนอยู่ในเมืองหลวงเมื่อวานนี้ ดังนั้นพวกเราจึงต้องขอพาตัวผู้บัญชาการเอี้ยนไป…”

“แน่นอน ข้าจะดูว่าพวกเจ้ามีความสามารถอะไรกันแน่!” หลิวกงกงแค่นเสียงอย่างเย็นชาจากนั้นเขาจึงหันไปสั่งขันทีน้อยที่อยู่ข้างๆว่า

“ชุนน้อยเจ้าเอาหมายจับของพวกเขามาอ่านดูอย่างชัดเจน หากพวกเขาคิดจะพาตัวผู้บัญชาการเอี้ยนออกไปจากคฤหาสน์กวางแม้แต่ก้าวเดียว ก็ถือว่าพวกเขาตั้งใจเป็นศัตรูกับข้า…”

“กงกง ผู้บัญชาการเอี้ยนมาแล้ว…” หลี่น้อยหยุดที่ประตูและรายงาน

“นำผู้บังคับบัญชาเอี้ยนเข้ามา!”

เอี้ยนลี่เฉียงพยักหน้าไปทางหลี่น้อยและเดินเข้าไปในลานบ้านอย่างสงบ

หลิวกงกงนั่งอยู่ที่ที่นั่งหลักในห้อง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ชุนน้อยยืนอยู่ข้างเขา ตรวจสอบหมายจับอย่างรอบคอบ มีคนอื่นๆอีกสามคนในชุดมือปราบอยู่ในห้องด้วยเช่นกัน

ทันทีที่เอี้ยนลี่เฉียงเข้ามา สายตาของทุกคนในห้องก็เพ่งมองมาที่เขา นอกจากหลิวกงกงและชุนน้อยที่เอี้ยนลี่เฉียงเคยพบเมื่อนานมาแล้ว

มือปราบทั้งสามคนในห้องที่พบกับเอี้ยนลี่เฉียงเป็นครั้งแรกต่างก็ตกตะลึงชั่วขณะ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าเอี้ยนลี่เฉียงจะอายุน้อยขนาดนั้น

ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง พวกเขาคิดว่าเอี้ยนลี่เฉียงนี้เป็นชายร่างกำยำ พวกเขาไม่คิดว่าเอี้ยนลี่เฉียงจะเป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง

“เอี้ยนลี่เฉียงคารวะกงกง…”

เอี้ยนลี่เฉียงเข้ามาในห้องและทักทายหลิวกงกงด้วยความเคารพ ราวกับว่าเขาไม่เห็นชายอีกสามคนที่เหลือ

“ลี่เฉียง นี่คือหัวหน้ามือปราบเฉินจากกรมอาญา หัวหน้ามือปราบเฉินบอกว่าเมื่อวานเจ้าฆ่าคนในเมืองหลวง นั่นเป็นความจริงหรือไม่?”

“กงกง ถึงแม้ว่าข้าจะเข้าไปในเมืองเมื่อวานนี้ข้าก็แค่รับประทานอาหารกับสหายของข้า และตลอดกระบวนการต่างก็มีพยานที่น่าเชื่อถือได้!” เอี้ยนลี่เฉียงพูดกับขันทีหลิวอย่างใจเย็น

“อย่ากังวล ผู้คนจากหน่วยทหารม้าแห่งจักรวรรดิของเราไม่ใช่ว่าใครจะรังแกก็ได้!”

หลิวกงกงพูดด้วยท่าทางดุร้าย เขาเหลือบมองไปยังชุนน้อยที่กำลังตรวจสอบหมายจับ ชุนน้อยหันกลับมาแล้วส่ายหน้าเป็นความหมายว่าไม่พบอะไรผิดปกติ

หัวหน้ามือปราบเฉินจากกรมอาญาจึงถามว่า

“หลิวกงกง ให้เรานำผู้บัญชาการเอี้ยนกลับไปเลยได้ไหม”

"ไม่ได้ ข้ายังมีคำถามที่ยังถามไม่จบ!”

หลิวกงกงชำเลืองมองหัวหน้ามือปราบเฉินคนนั้นแล้วหันไปจ้องเอี้ยนลี่เฉียงก่อนจะถามว่า

“เจ้าบอกว่าเจ้าไปทานอาหารในเมืองเมื่อคืน เจ้าอยู่กับใครและอยู่ที่ไหน”

“เมื่อคืนนี้ข้ารับประทานอาหารอยู่ที่ร้านท้องฟ้าไร้สิ้นสุดร่วมกันกับปรมาจารย์จางโหย่วหรง ผู้อาวุโสใหญ่ของห้องโถงพันวิศวกรรมนิกายภูเขาวิญญาณ

ที่อยู่ร่วมกับพวกเราก็มีผู้อาวุโสเหยาและแม่นางสือปิงปิงศิษย์หลักของนิกายภูเขาวิญญาณอีกด้วย

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จพวกเราก็แยกจากกันในช่วงเที่ยงคืนแล้วข้าก็ตรงกับมาที่คฤหาสน์กวางเลย กงกงท่านน่าจะรู้เวลาที่ข้ากลับมาดี!” เอี้ยนลี่เฉียงกล่าวอย่างใจเย็น

ผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายภูเขาวิญญาณไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียง เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเอี้ยนลี่เฉียงอยู่ที่ร้านท้องฟ้าไร้สิ้นสุดเพื่อร่วมรับประทานอาหารกับนักประดิษฐ์อันดับหนึ่งของโลก

ไม่ใช่เพียงแค่หลิวกงกงเท่านั้นที่ประหลาดใจ แม้แต่หัวหน้ามือปราบเฉินจากกรมอาญาก็ยังมีใบหน้าบิดเบี้ยวอีกด้วย มือของหัวหน้ามือปราบเฉินกำแน่นเขาหันกลับไปมองลูกน้องเหมือนจะเป็นคำถามว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้

หัวหน้ามือปราบเฉินหรี่ตาลงทันทีขณะที่เขาถาม

“เจ้ายังเด็กนักเหตุไฉนผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายภูเขาวิญญาณจึงต้องการเลี้ยงอาหารเจ้า?

เอี้ยนลี่เฉียงหันกลับมาและจ้องไปที่หัวหน้ามือปราบเฉินพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“สิ่งที่เจ้าควรสนใจเรื่องที่ข้าอยู่กับใครและอยู่ที่ไหนเมื่อคืนนี้ สำหรับเรื่องอื่นๆเช่น เหตุใดนิกายภูเขาวิญญาณต้องการเลี้ยงอาหารข้า หรือข้ามีความสัมพันธ์แบบใดกับปรมาจารย์จางนั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะยุ่งเกี่ยวได้!”

“เจ้า…”

สีหน้าของหัวหน้ามือปราบเฉินบิดเบี้ยวไปในทันที…

เมื่อเห็นว่าเอี้ยนลี่เฉียงแสดงท่าทีเช่นนี้ หลิวกงกงก็ชมเอี้ยนลี่เฉียงเป็นอย่างมาก

เด็กน้อยคนนี้รู้ว่าเขาควรจะเข้าร่วมกับฝ่ายใด ในขณะเดียวกันเขาก็แสดงความแข็งแกร่งไม่อ่อนแอออกมาเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าศัตรู

ถ้าเอี้ยนลี่เฉียงแสดงความอ่อนแอออกมาหลังจากที่ได้เห็นตัวตนของอีกฝ่าย แล้วเขาจะรับบทบาทสำคัญในอนาคตได้อย่างไร?

ยิ่งเอี้ยนลี่เฉียงแสดงความแข็งกร้าวออกมามากเท่าไหร่ หลิวกงกงยิ่งมีความต้องการที่จะช่วยเหลือเขามากขึ้นเท่านั้น

หลิวกงกงมองไปที่เอี้ยนลี่เฉียงและถามว่า

"ปรมาจารย์จางแห่งนิกายภูเขาวิญญาณยังคงอยู่ในเมืองหลวงหรือไม่?"

“ก่อนที่เราจะออกจากร้านอาหารท้องฟ้าไร้สิ้นสุดเมื่อคืนนี้ ปรมาจารย์จางบอกว่าเขาจะอยู่ในเมืองหลวงอีกสักระยะหนึ่ง ตอนนี้เขาน่าจะอยู่ที่สาขาของนิกายภูเขาวิญญาณ

กงกงไม่ต้องเป็นห่วงในเรื่องนี้ ข้าเชื่อว่าปรมาจารย์จางและคนอื่นๆจะต้องยินดีเป็นพยานให้ข้าอย่างแน่นอน !”

“ลี่เฉียงไม่ต้องกังวล วันนี้พวกเราจะไปที่กรมอาญาด้วยกัน! พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถฟ้องร้องคนอื่นได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือ

มาดูกันเถอะหากว่าถ้าเจ้าไม่ผิดจริงแล้ว คนที่กล้าฟ้องร้องเจ้าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกหรือไม่?“เมื่อพูดเช่นนี้หลิวกงกงก็ยืนขึ้น”ลี่เฉียง เจ้ามากับข้าพวกเราจะนั่งรถม้าไปที่กรมอาญาเอง…”

“หลิวกงกง…เรื่องนี้ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งผู้บัญชาการเอี้ยนเป็นผู้ต้องหาตามหมายจับ เขาจะต้องถูกนำตัวไปโดยพวกเราเท่านั้น!”

“เจ้าสามารถขึ้นมาเป็นหัวหน้ามือปราบด้วยการยัดเงินมาหรือไม่? เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเอี้ยนลี่เฉียงเป็นนายทหารคนหนึ่ง

ในฐานะผู้บัญชาการกองทหารม้าของจักรวรรดิฮั่นเมื่อข้ายังไม่ได้ถูกตัดสินว่าเป็นผู้กระทำผิดพวกเจ้าจะสามารถจับกุมข้าเหมือนนักโทษได้อย่างไร?”

“ฮ่าฮ่า ลี่เฉียง พูดได้ดี บางคนเคยชินกับการเป็นหมาของคนอื่น ดังนั้นพวกเขาจึงลืมหลักการความเป็นมนุษย์ไปแล้ว!”

หลิวกงกงหันกลับมาและชำเลืองมองไปทางหัวหน้ามือปราบเฉินก่อนจะดึงเอี้ยนลี่เฉียงให้ติดตามเขาขึ้นไปบนรถม้า

สีหน้าของหัวหน้ามือปราบเฉินยังคงสลับกันระหว่างสีเขียวและสีขาว ก่อนที่เขาจะกัดฟันและเดินตามพวกเขาไป…