บทที่ 14 - อ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ทางสู้

บทที่ 14 - อ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ทางสู้

"เจ้าคนชั่ว! เมื่อครู่เจ้าเคลื่อนไหวเร็วมาก นี่แสดงว่าบาดแผลหายดีแล้วงั้นหรือ?"

เจ้าสิเร็ว! บ้านเจ้าเร็วกันทั้งบ้านนั่นแหละ!

"ยังอีกนาน ตอนนี้ข้าเพียงแค่ใช้ 'เก้าเข็มคืนตะวัน' กระตุ้นจุดชีพจรเพื่อปรับสมดุลหยินหยางเท่านั้น จากนั้นจึงต้องใช้ 'สิบสามเข็มหมอผี' เพื่อปลุกให้นางตื่น"

สิบสามเข็มหมอผีเป็นเทคนิคที่ใช้รักษาอาการทางจิตและประสาทหลอนโดยเฉพาะ

โดยพื้นฐานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพิษหรือวิชาการต่อสู้ที่ก่อให้เกิดภาพลวงตา สิบสามเข็มหมอผีก็สามารถสลายพวกมันได้จนสิ้น

หลังจากปรับสภาพร่างกายของนางจนเข้าที่ เฉินผิงอันก็เริ่มลงมือฝังเข็ม

เมื่อเข็มทองแต่ละเล่มถูกปักลงไป คิ้วของเยี่ยนหลิงจีก็ขมวดมุ่น เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ก็ผุดพรายเต็มหน้าผากของนาง

เมื่อถึงเข็มที่เจ็ด

"อืมม์... ที่นี่คือที่ใด?"

เยี่ยนหลิงจีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า เห็นได้ชัดว่าในภาพลวงตานั้น นางต้องเผชิญกับเรื่องราวเลวร้ายมากมายที่ไม่อาจจดจำ

"ตื่นแล้ว อย่าเพิ่งขยับตัว เจ้าบาดเจ็บสาหัส รอให้ข้ารักษาเจ้าให้เสร็จก่อน"

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่เปี่ยมเสน่ห์ เยี่ยนหลิงจีมองตามเสียงไป และได้พบกับทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในชีวิต

ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าอ่อนโยน แววตาฉายชัดถึงความห่วงใย เมื่อเห็นนางตื่นขึ้นก็เผยรอยยินดีออกมาเล็กน้อย

ที่สำคัญที่สุดคือ ชายผู้นี้หล่อเหลาอย่างยิ่ง นางไม่เคยพบผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มาก่อนเลย

เยี่ยนหลิงจีถามเสียงแผ่วเบา "ท่านเป็นผู้ช่วยข้าไว้หรือ?"

เฉินผิงอันยังคงฝังเข็มด้วยท่าทีสงบนิ่ง พลางตอบคำถามนางว่า "พูดให้ถูกคือข้าเพียงแค่รักษาบาดแผลให้เจ้าเท่านั้น ส่วนคนที่ช่วยเจ้าให้รอดพ้นจากคนชั่วเหล่านั้นคือสหายของเจ้าต่างหาก"

"สหายหรือ?"

"ผู้นั้นไง"

มองตามนิ้วที่เขาชี้ไป เยี่ยนหลิงจีก็เห็นเงาร่างที่นางเห็นก่อนที่สติจะดับวูบลง

"ข... ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต"

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญสีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงเย็นชา "เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย"

เฉินผิงอันเบ้ปาก สตรีผู้นี้ดีพร้อมทุกอย่าง ยกเว้นเพียงความเย็นชาไปสักหน่อยเท่านั้น

ในเวลานี้เอง เยี่ยนหลิงจีจึงตระหนักได้ว่าร่างกายของตนเองแทบจะเปลือยเปล่า ไม่สิ มีเพียงอาภรณ์ผืนน้อยที่ปกปิดส่วนสำคัญสุดท้ายเอาไว้เท่านั้น

"เป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองเลย"

เยี่ยนหลิงจีเม้มปาก กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ไม่เป็นไร ท่านทำไปก็เพื่อช่วยเหลือข้า"

แม้ปากจะเอ่ยว่าไม่เป็นไร แต่ผิวขาวผ่องของเยี่ยนหลิงจีกลับค่อย ๆ ขึ้นสีชมพูระเรื่อ

หวงหรงกลืนน้ำลายลงคอ อย่าว่าแต่บุรุษเลย แม้แต่นางเองก็ยังอยากเข้าไปกอดแม่นางผู้อ่อนหวานน่าทะนุถนอมผู้นี้

นางเงยหน้ามองบุรุษผู้ที่ถูกเรียกว่าคนเลวคนนั้น ทว่ากลับพบว่าแววตาของเขาใสกระจ่าง บนใบหน้ามีแต่ความจริงจัง ไร้อารมณ์อื่นเจือปนอยู่เลย

เจ้าคนนี้ช่างแตกต่างจากผู้อื่นอย่างแท้จริง...

ครึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดเฉินผิงอันก็ถอนหายใจยาวออกมา

"เอาล่ะ อาการบาดเจ็บภายในได้ถูกยับยั้งไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปเพียงแค่กินยาตามใบสั่งของข้า อีกเจ็ดวันก็จะหายเป็นปกติ"

เยี่ยนหลิงจีหน้าแดง มองเขาแล้วกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า "ขอบคุณคุณชายที่ช่วยชีวิตข้าไว้"

"เรื่องเล็กน้..."

เขายังกล่าวไม่ทันจบ เฉินผิงอันก็ชะงักไปทันที ประโยคนี้ช่างคุ้นเคยเสียจริง ราวกับเมื่อครู่เพิ่งมีใครกล่าวถึง

หวงหรงหันซ้ายมองเฉินผิงอัน หันขวามองเซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญผู้มีใบหน้าเรียบเฉย

คงคิดไปเองกระมัง ไฉนเลยจึงรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกประหลาดเช่นนี้

เฉินผิงอันเก็บกล่องยา แล้วเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "ยัยหนู ไปกันเถอะ"

"อ้อ" หวงหรงเดินไปถึงประตูก็หันกลับมา "พี่สาว ไว้พบกันใหม่นะเจ้าคะ"

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญพยักหน้าเบา ๆ เพื่อเป็นการตอบรับ

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว เยี่ยนหลิงจีก็หันไปมองเซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญ "ผู้อาวุโส ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ช่วยเหลือข้า"

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญเดินเข้ามา ช่วยห่มผ้าคลุมร่างให้นาง

"ไม่เป็นไร แต่เหตุใดคนผู้นั้นจึงต้องตามฆ่าเจ้าด้วย?"

เยี่ยนหลิงจีมองนาง กัดริมฝีปากลงเล็กน้อย แล้วตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมด

รวมถึงเรื่องราวสมบัติของชนเผ่าร้อยเวียดด้วย"

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญส่ายหน้าหลังจากรับฟังจนจบ "เพียงเพื่อสมบัติที่มิอาจรู้ได้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ คนพวกนี้กลับกระทำการโหดเหี้ยมเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ"

อาจเป็นเพราะมีชะตากรรมที่คล้ายคลึงกัน เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญจึงบังเกิดความรู้สึกสงสารเด็กสาวคนนี้ขึ้นมาบ้าง

ในขณะเดียวกัน

เฉินผิงอันและหวงหรงก็เดินทางกลับมาถึงลานบ้านแล้ว

"เจ้าคนชั่ว เจ้ารู้สถานะของคนทั้งสองเมื่อครู่หรือไม่?"

"ไม่รู้"

"เชอะ! ไม่รู้แล้วเจ้ายังกล้าเข้าไปช่วยเหลืออย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่กลัวบ้างหรือว่าอีกฝ่ายจะเป็นนางมารร้าย?"

เฉินผิงอันมองนางพลางตอบ "ไม่ว่าจะร้ายกาจเพียงใด ก็คงไม่ร้ายเท่าเจ้าในสายตาของข้าหรอกกระมัง?"

หวงหรงยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ "นั่นก็เป็นความจริงอย่างที่เจ้าว่า"

เฉินผิงอันกลอกตาขึ้นมองฟ้า ก่อนจะลูบศีรษะนางเบาๆ แล้วกำชับว่า "ดึกมากแล้ว รีบไปนอนได้แล้ว"

"เรื่องของข้าเถอะน่า"

แม้ปากจะว่าเช่นนั้น แต่นางก็เดินไปล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมเข้านอนอย่างว่าง่าย

เฉินผิงอันมองตำราวิชาดัชนีสกัดจุดทานตะวันในมือ การเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันในวันนี้ย่อมไม่ถือว่าสูญเปล่า

เมื่อเทียบกับความซับซ้อนของวิชาอื่น วิชาสกัดจุดถือว่าเรียนรู้ง่ายกว่ามาก ขอเพียงแค่รู้วิธีเดินลมปราณและเทคนิคที่ถูกต้องก็เพียงพอแล้ว

ฮ้าว~

เขาอดหาวไม่ได้จริงๆ ไม่ไหวแล้ว ง่วงสุดๆ ไปนอนดีกว่า ชีวิตย่อมสำคัญกว่าสิ่งใด

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จสิ้น เขาก็ล้มตัวลงนอนในผ้าห่มนุ่มนิ่ม เฉินผิงอันเผยสีหน้าเปี่ยมสุข ก่อนจะค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา

พรุ่งนี้ต้องเป็นวันที่ดีอย่างแน่นอน เขารู้สึกตั้งตารอคอยมันจริงๆ

วันรุ่งขึ้น

"หือ? เจ้าต้องการเช่าบ้านหรือ?"

เฉินผิงอันเบิกตากว้างมองคนที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาแสดงความประหลาดใจอย่างที่สุด

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญเงยหน้ามองเขา "ไม่ได้หรืออย่างไร?"

เฉินผิงอันทำท่าทางลำบากใจ "แม่นาง ตำบลชีเสียของเรามีบ้านให้เช่ามากมาย เหตุใดจึงต้องเจาะจงที่นี่ด้วยเล่า?"

"เมื่อเทียบกับที่อื่นแล้ว ที่นี่ถือว่าแพงมาก ไม่คุ้มค่าเช่าเลยแม้แต่น้อย"

เขาไม่ต้องการให้สตรีผู้นี้มาเช่าที่นี่จริงๆ นางดูเป็นประเภทที่สามารถจับเขากับหวงหรงมัดรวมกันแล้วโบยตีได้อย่างสบาย หากปล่อยให้นางมาพักอยู่ด้วย วันหน้าเกิดมีเรื่องยุ่งยากตามมา...

แม้เขาจะไม่กลัวปัญหา แต่เขาก็ไม่อยากให้เกิดปัญหาขึ้น

หวงหรงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น นางเองก็รู้สึกหวาดกลัวไม่แพ้กัน

เซียนกระบี่หิมะเดือนเพ็ญทราบดีว่าอีกฝ่ายต้องเอ่ยเช่นนี้ จึงกล่าวว่า "เรื่องนี้วางใจได้ ตราบใดที่ข้ายังพักอยู่ที่นี่ ข้าจะไม่นำพาปัญหาใด ๆ เข้ามาในบ้านนี้โดยเด็ดขาด หากข้าผิดคำสัญญา ข้ายินดีจะย้ายออกไปทันที"

"จริงหรือขอรับ?"

"วาจาของผู้กล้า ต่อให้รถม้าสี่ตัวก็ไล่ตามไม่ทัน ข้า... เถาฮวา ไม่เคยผิดคำพูด"

ยังจะวาจาของผู้กล้าอีก เห็นชัด ๆ ว่าเป็นสตรี

แต่เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หากไม่ตอบตกลง ดีไม่ดีอาจถูกใช้กำลังบังคับ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ค่าเช่าเลย แม้แต่เงินอีแปงเดียวก็อาจจะไม่ได้

"ในเมื่อแม่นางพูดถึงขนาดนี้ ข้าจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไรขอรับ ส่วนเรื่องค่าเช่า..."

เฉินผิงอันยังไม่ทันกล่าวจบดี ทองคำก้อนหนึ่งก็ถูกวางลงบนโต๊ะ เสียงดังกังวาน 'แปะ'

"นี่คือค่าเช่าของข้ากับนาง"

กล่าวจบ นางก็หันหลังเดินออกจากเรือนชิงเฟิงไป

เฉินผิงอันรีบเก็บทองคำใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วและแนบเนียน

"ไอ้คนเลว ทำไมถึงยอมให้นางมาอยู่ด้วยง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ?"

เฉินผิงอันแบมือขึ้นอย่างจนใจ "เจ้าคิดว่าข้ามีทางเลือกอื่นหรือ?"

"นางใช้มือเดียวก็โค่นเราสองคนลงได้แล้ว ถ้าข้าปฏิเสธ นางคงจะเอาแส้มาไล่ฟาดเรา แล้วบังคับให้เรายอมอยู่ดี"

เมื่อได้ยินดังนั้น หวงหรงก็ทำอะไรไม่ถูก

ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกจริง ๆ พวกเขาอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ซึ่งหนทางสู้

(จบแล้ว)