320 - คำถาม

320 - คำถาม

"มันเป็นของเจ้าแล้ว!"

หลี่หงตู้ตรวจสอบน้ำหนักของทวนอีกครั้งก่อนจะโยนให้เอี้ยนลี่เฉียง

เช่นเดียวกับลูกเป็ดขี้เหร่ที่กลายเป็นหงส์ที่สง่างาม ทวนเล่มนี้กลายเป็นอาวุธที่งดงามแวววาวทำให้เอี้ยนลี่เฉียงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เอี้ยนลี่เฉียงค่อยๆจับด้ามทวน หลังจากกำจัดสิ่งสกปรกที่ปกคลุมพื้นผิวแล้ว ตอนนี้มันเรียบและเป็นมันเงาด้วยแสงของโลหะที่เป็นเอกลักษณ์ สมแล้วที่เป็นอาวุธของเทพสงคราม

“ท่านอาจารย์ ขอข้า… ลองกวัดแกว่งมันได้ไหม?” เอี้ยนลี่เฉียงขออนุญาตจากหลี่หงตู้

“ฮ่าฮ่า! ตามใจเจ้าเลย!” หลี่หงตู้หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ

เอี้ยนลี่เฉียงเดินไปข้างหน้าในตรงที่หินโม่ซึ่งถูกผ่าออกเป็นสองส่วน เขางัดหินโม่ก้อนหนึ่งขึ้นฟ้าจากนั้นก็ฟาดทวนที่มีน้ำหนักมากกว่าสี่ร้อยจินเข้าใส่หินโม่ก้อนนั้นอย่างรุนแรง

ทั้งหมดที่หลี่หงตู้มองเห็นคือก้อนหินขนาดใหญ่ถูกพละกำลังอันมากมายมหาศาลของเอี้ยนลี่เฉียงบดขยี้จนแหลกเป็นชิ้นๆ

“เหล็กกระดูกสันหลังมังกรนี้อยู่ยงคงกระพันทนน้ำไฟไม่มีอะไรกัดกร่อนได้ ข้าเคยลองโยนมันเข้าไปในกองไฟสามวันสามคืนแต่ก็ไม่มีผลกระทบอะไรทั้งสิ้น” หลี่หงตู้อวดอย่างมั่นใจ

เอี้ยนลี่เฉียงจากนั้นเขาก็ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลของตัวเองทำการหักด้ามทวนเล่มนี้ด้วยกำลัง

ขณะที่เขาอัดพลังงานเข้าไปในด้ามทวนมากขึ้นทำให้ทวนเล่มนี้โค้งงอถึง 90 องศา

ในไม่ช้าด้ามทวนก็โค้งเป็นครึ่งวงกลม แต่หลังจากนั้นไม่ว่าจะใช้พละกำลังมากแค่ไหนตัวเล่มนี้ก็ไม่สามารถงอได้อีก

“ระวัง…” หลี่หงตู้เตือน

เอี้ยนลี่เฉียงผ่อนแรงที่ใช้กับด้ามทวนเล็กน้อย แต่ก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะทันได้ตอบโต้ พลังที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดเข้าใส่เขา

โว้ว!

เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกว่าเท้าของเขาหลุดออกจากพื้น และทั้งร่างของเขาถูกส่งขึ้นไปในอากาศด้วยแรง เขาบินออกไปสองสามวาแล้วล้มลงกับพื้นก่อนจะกลิ้งไปข้างหน้าอีกเจ็ดหรือแปดตลบ

เสื้อผ้าสะอาดของเอี้ยนลี่เฉียงเปื้อนสิ่งสกปรกทันที ทำให้เขาดูค่อนข้างน่าสมเพช

"อัศจรรย์! อัศจรรย์!" เอี้ยนลี่เฉียงหัวเราะขณะที่เขาพลิกตัวขึ้นจากพื้น

“อาจารย์เหล็กกระดูกสันหลังมังกรนี้ช่างน่าทึ่งมาก!”

"แน่นอน! ไม่เช่นนั้นมันจะกลายเป็นสมบัติหายากที่สุดในโลกได้อย่างไร?” หลี่หงตู้หัวเราะขณะที่ส่งทวนกลับไปให้เอี้ยนลี่เฉียง

“ดูเอาเอง ว่าเจ้าทำขนาดนั้นแล้วมันจะโก่งหรือเปล่า?”

เอี้ยนลี่เฉียงมองดูด้านทวนที่ยังตรงไม่มีรอยโค้งงอแม้แต่น้อยเขาก็กอดมันไว้กับอกด้วยความรักชอบแล้วกล่าวว่า

“ท่านอาจารย์ เราจะหาเหล็กกระดูกสันหลังมังกรได้จากที่ไหนอีก? หากเอามาทำคันธนูมันจะไม่เป็นคันธนูแกร่งยี่สิบต้านเลยหรือ!”

หลี่หงตู้หยุดเล็กน้อยก่อนจะถาม

"เจ้าเคยได้ยินเรื่องของเกาะนรกหรือเปล่า"

“เกาะนรก? ที่นั่นคือที่ไหน?” เอี้ยนลี่เฉียงถาม

“เกาะนรกเป็นเกาะที่อยู่ลึกลงไปในทะเลทางใต้ มีข่าวลือว่ามันเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดในโลก มีผู้เชี่ยวชาญไม่กี่คนที่เดินทางไปถึงเกาะนั่นแล้วสามารถกลับมาพร้อมกับเหล็กกระดูกสันหลังมังกร นั่นจึงทำให้มันกลายเป็นวัสดุที่ล้ำค่าที่สุดในโลก!”

“ท่านอาจารย์ ท่านเคยไปเกาะนรกมาแล้วหรือ”

หลี่หงตู้รู้สึกขุ่นเคืองแล้วตะโกนด่าออกไปว่า

"ถ้าข้าเคยไปที่นั่นข้ายังจะมีชีวิตรอดกลับมาอีกหรือ?"

“ฮ่าฮ่า! ท่านอาจารย์ ท่านเป็นคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ต่อให้ท่านไปท่านก็สามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน!” เอี้ยนลี่เฉียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลี่หงตู้รู้สึกปลื้มปิติกับคำตอบของเอี้ยนลี่เฉียงและใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสุข

“เจ้าเป็นเด็กที่ฉลาดจริงๆ แต่ข้าก็ยังยืนยันว่าด้วยระดับพลังของข้าหากไปที่เกาะนั้นข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน หลังจากเจ้าฝึกสำเร็จแล้วเจ้าก็ต้องไม่ไปเช่นกัน ทวนเล่มนี้ข้ามอบให้เจ้าอย่าได้พยายามพาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย!”

เอี้ยนลี่เฉียงประสานมือแล้วกล่าวว่า

“ของชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปข้าไม่สามารถรับไม่ได้?”

"เจ้าเป็นศิษย์ของข้า สมบัติของข้าย่อมถ่ายทอดให้แก่เจ้า หวังว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกฝนก็แล้วกัน!”

“แล้วที่อาจารย์บอกว่าจะสอนแก่นแท้วิชาทวนให้ข้ามันคืออะไร”

หลี่หงตู้หรี่ตาของเขาในขณะที่จ้องมองที่เอี้ยนลี่เฉียง

“ก่อนที่ข้าจะสอนเจ้าข้าขอถามเจ้าก่อนว่าเหตุไฉนด้ามทวนจึงต้องสร้างขึ้นมาให้สามารถโค้งงอได้”

“ก็…”

เอี้ยนลี่เฉียงลังเล เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอคำถามนี้ แม้ว่าคำถามจะดูเหมือนเป็นคำถามระดับเริ่มต้นที่ง่าย แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามอย่างไร

ทำไมด้ามทวนต้องยืดหยุ่นได้? คำถามนี้ทดสอบความเข้าใจของเอี้ยนลี่เฉียงเกี่ยวกับคุณสมบัติของทวน

แม้ว่าเอี้ยนลี่เฉียงจะมีชีวิตสองชีวิตแต่ความรู้ในสมองของเขาส่วนมากนั้นล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเรื่องในโลกใบเดิมซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับที่นี่

ในที่สุดเอี้ยนลี่เฉียงก็ยอมจำนนแล้วกล่าวว่า

"อาจารย์ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย ข้าพยายามฝึกฝนวิชาทวนด้วยการฝึกความแข็งแรงของแขน แต่เมื่อได้ยินคำถามของท่านข้ารู้สึกว่านั่นอาจจะไม่จำเป็นเสมอไป…”

“พื้นฐานของวิชาทวนไม่มีอะไรอื่นนอกจากการปัด การฟัน และการแทง ความเคลื่อนไหวอื่นๆล้วนแตกแขนงออกมาจากการเคลื่อนไหวทั้งหมดสามนี้ !”

“ท่านอาจารย์ ทำไมด้ามทวนถึงต้องยืดหยุ่นได้”

หลี่หงตู้กระพริบตาอย่างซุกซนแล้วกล่าวว่า

“แล้วทำไมมือของเจ้าถึงยืดหยุ่น แต่แข็งแรง? เหตุไฉนมือของเจ้าจึงสามารถยืดหดได้ตามที่ต้องการ แล้วเหตุไฉนนิ้วมือของคนจึงยาวไม่เท่ากัน”

“ก็…” เอี้ยนลี่เฉียงเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

“มือมนุษย์เป็นของขวัญที่ประณีตที่สุดในร่างกายมนุษย์ มือของนักรบทำให้เขาสามารถทำสงครามและฆ่าศัตรูได้ ในขณะที่มือของครอบครัวก็สามารถสร้างอาหารได้ทุกประเภท

มนุษย์สามารถสร้างอะไรได้ตั้งมากมายด้วยมือคู่หนึ่ง! นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมมือจึงถือกำเนิดขึ้นอย่างยืดหยุ่นแต่แข็งแรง สิ่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับขอบเขตของหยินหยาง!”

“ท่านอาจารย์ ท่านหมายความว่าความยืดหยุ่นของทวนเหมือนกับความยืดหยุ่นในมือของเราหรือ?”

“ความยืดหยุ่นของทวนเป็นขอบเขตเดียวกับพลังหยินหยาง! เมื่อเจ้าสามารถเชี่ยวชาญในการควบคุมขอบเขตนี้เจ้าก็จะควบคุมชีวิตของศัตรูได้เช่นกัน!”

“ท่านอาจารย์ ข้าจะควบคุมเขตหยินหยางได้อย่างไร”

หลี่หงตู้กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“จำด้วยใจ เข้าใจด้วยใจ ใช้ออกด้วยมือ!”

“อาจารย์ เมื่อไหร่ข้าจะสามารถฝึกให้เสร็จได้?”

“ฮ่าฮ่า! นั่นมันขึ้นอยู่กับเจ้าไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้า เจ้าเล่นกับทวนนั้นไปก่อนตอนนี้ถึงเวลานอนของข้าแล้ว” หลี่หงตู้เดินหาวกลับเข้าไปในกระท่อมของตัวเอง