285 - การฆาตกรรมหมู่ที่ช่องเขา

285 - การฆาตกรรมหมู่ที่ช่องเขา

โครงสร้างแคบของหุบเขาจำกัดความเร็วการเคลื่อนที่ของโจรวายุทมิฬ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิประเทศนี้ที่เอี้ยนลี่เฉียงและคนอื่นๆเลือกที่จะซุ่มโจมตี

ที่นี่ไม่เพียงแต่คดเคี้ยวเท่านั้น แต่ยังแคบอีกด้วย เมื่อโจรวายุทมิฬมาถึงหุบเขาพวกเขาก็ชะลอความเร็วม้าลงทันที

เอี้ยนลี่เฉียงมองลอดช่องแยกระหว่างหินและสังเกตกลุ่มโจรวายุทมิฬที่อยู่ด้านล่าง

แม้จะไม่ได้เจอพวกมันมาสองสามวันแล้ว โจรวายุทมิฬก็ยังดูเหมือนกับที่พวกเขาพบในการเผชิญหน้าครั้งก่อน

แต่ละคนกำลังขี่ม้าแรดในขณะที่สวมชุดเครื่องแบบสีดำสนิท ซึ่งปิดบังตาและปากของพวกเขา ทุกคนสวมชุดพรางตัวเหมือนกัน ในสถานการณ์ปกติไม่มีทางที่คนนอกจะแยกแยะตัวตนของพวกเขาได้

กลุ่มโจรวายุทมิฬกำลังพลุกพล่านเป็นจำนวนมากในหุบเขา ถึงกระนั้น เอี้ยนลี่เฉียงยังคงรู้สึกว่าการปรากฏตัวของกลุ่มโจรวายุทมิฬดูสง่างามน้อยกว่าการเผชิญหน้าสองครั้งก่อนหน้า

สำหรับสิ่งที่พวกเขาขาดเอี้ยนลี่เฉียงไม่สามารถให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ ไม่ว่าในกรณีใด เขาสามารถสัมผัสได้ว่ารูปแบบของกลุ่มโจรวายุทมิฬกระจัดกระจายไปบ้างและพวกเขาก็ส่งเสียงดังผิดปกติมากเกินไป

แม้ว่าจำนวนคนของพวกเขาจะมีจำนวนมากและพวกเขาก็เข้ากันได้ดีกับเครื่องแบบสีดำ แต่เอี้ยนลี่เฉียงยังสามารถสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอและความสับสนจากกลุ่มของพวกเขา

กองทหารของโจรวายุทมิฬขยายไปถึงเจ็ดหรือแปดร้อยวาขณะที่พวกเขาเดินผ่านหุบเขาแคบๆของภูเขา พวกเขาไม่ได้ตระหนักถึงการสังเกตขอเอี้ยนลี่เฉียงจากเบื้องบน

พวกเขาเพียงมุ่งความสนใจไปที่การเร่งความเร็วม้าของตัวเองให้ออกจากหุบเขาโดยเร็วที่สุด อย่างไรก็ตามมีคนจำนวนเล็กน้อยที่มองขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อดูว่ามีใครซุ่มโจมตีหรือไม่

“แองลูก้า…!”

โจรวายุทมิฬคนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่นๆในหุบเขาเบื้องล่างหลังจากที่เขามองสำรวจภูมิประเทศบนสันเขาเป็นที่เรียบร้อย เขาตะโกนบอกโจรวายุทมิฬคนอื่นๆให้เคลื่อนที่ผ่านภูเขาไปอย่างปลอดภัย

สิ่งที่โจรวายุทมิฬคนนี้ไม่รู้ก็คือเอี้ยนลี่เฉียงได้จับจ้องมายังทิศทางของเขาแล้ว คนคนนี้สามารถออกคำสั่งให้โจรเคลื่อนทัพได้ย่อมแสดงให้เห็นถึงฐานะของเขาได้เป็นอย่างดี

ในตอนแรกเอี้ยนลี่เฉียงมีความกังวลอยู่ว่าเขาจะไม่สามารถหาตัวผู้นำของกลุ่มโจรได้ จนกระทั่งบุคคลผู้นี้ตะโกนขึ้นมา

แม้ว่าโจรวายุทมิฬที่ตะโกนจะสามารถสัมผัสได้ถึงอันตรายจากช่องเขาตรงนี้ แต่เขาก็ไม่คิดว่าขบวนทหารฮั่นที่อยู่ตรงหน้าซึ่งมีจำนวนเพียงเล็กน้อยจะกล้าซุ่มโจมตีพวกเขาอยู่ที่นี่

กองทหารชั้นแนวหน้าของโจรวายุทมิฬด้านล่างอยู่ใกล้ตำแหน่งของเอี้ยนลี่เฉียง เสียงควบม้าแรดนั้นชัดเจนอยู่แล้ว เนื่องจากเอี้ยนลี่เฉียงสามารถได้ยินมันอย่างชัดเจนจากตำแหน่งของเขา

เอี้ยนลี่เฉียงพิงอยู่บนก้อนหินและสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่ปลายลูกศรเขาจะชี้ออกไปด้านนอกอย่างเงียบๆ

“สาม… สอง… หนึ่ง…”

เมื่อเขานับถึงหนึ่ง เอี้ยนลี่เฉียงรีบหันกลับมาจากด้านหลังหินและปล่อยลูกศรจากด้านบนโดยไม่แม้แต่จะเล็งไปที่เป้าหมายของเขา

'โห่...'

ลูกศรออกจากคันธนูงูเหลือมเขาของเอี้ยนลี่เฉียงราวกับสายฟ้า ในชั่วพริบตา ลูกศรก็พุ่งทะลุดวงตาของหนึ่งในโจรวายุทมิฬทำให้เขาตกลงจากหลังม้าโดยตรง

“ก๊าก…!”

โจรวายุทมิฬที่เร่งเร้ากองทัพให้รุกไปข้างหน้าขณะที่เขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มโจรร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่เขาถูกยิงที่ศีรษะ เลือดของเขากระเซ็นไปทั่วทุกหนทุกแห่งและเสียชีวิตแทบจะในทันที

การยิงครั้งแรกของเอี้ยนลี่เฉียงเป็นเหมือนสัญญาณ หลังจากลูกธนูลูกแรกถูกยิง ทหารที่ซุ่มอยู่ใกล้ๆก็เริ่มเล็งลูกธนูไปที่กลุ่มโจรวายุทมิฬในหุบเขาที่อยู่เบื้องล่างเกือบพร้อมกัน

ในภูมิประเทศประเภทนี้ ด้านที่ยึดครองระดับความสูงจะมีความได้เปรียบอย่างมหาศาล ตราบใดที่พวกเขายิงธนูใส่ผู้คนที่อยู่ด้านล่างพวกเขาก็แทบจะรับประกันชัยชนะไว้ได้แล้ว

ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง โจรวายุทมิฬประมาณสี่สิบถึงห้าสิบคนถูกลูกธนูยิงตกลงจากหลังม้าทันที ลูกธนูบางลูกที่ยิงไปถูกม้าทำให้ม้าพวกนั้นเกิดความเจ็บปวดและอาละวาดอยู่ในหุบเขา

หลังจากที่เขายิงลูกธนูลูกแรก เอี้ยนลี่เฉียงก็ดึงลูกธนูลูกที่สองออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และปล่อยมันออกไปทันที

หนึ่งในกลุ่มโจรวายุทมิฬตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการเอาธนูของตัวเองออกมาเล็งยิงทหารที่อยู่ด้านบน น่าเสียดายที่เขาถูกเอี้ยนลี่เฉียงยิงตายแทบจะทันทีที่เขาปรากฏตัว…

เอี้ยนลี่เฉียงตามการโจมตีของตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยลูกธนูที่สี่ จากนั้นลูกธนูที่ห้าและหกก็ถูกยิงออกไปแทบจะในเวลาเดียวกัน

… ลูกศรทั้งหมดเหล่านี้ถูกปล่อยออกมาภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ ลูกศรแต่ละลูกแทงทะลุศีรษะของโจรวายุทมิฬทำให้พวกเขาตายโดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะแผดเสียงออกมา

หุบเขาทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและความวุ่นวาย…

เอี้ยนลี่เฉียงไม่ได้สุ่มเลือกเป้าหมายแต่ทุกครั้งที่เขายิงธนูออกไปเขาได้กำหนดเป้าหมายไว้แล้ว

เป้าหมายทั้งหมดของเอี้ยนลี่เฉียงคือนักธนูที่รีบหยิบคันธนูออกมายิงตอบโต้ทหารที่อยู่ด้านบน

ไม่ใช่ว่าโจรทุกคนจะมีธนูและลูกธนูอยู่บนหลังม้า อาวุธส่วนใหญ่ของพวกเขามีเพียงดาบสั้นเท่านั้น ในสถานการณ์เช่นนี้มีเพียงนักธนูผู้ชำนาญการเท่านั้นที่สามารถตอบโต้ได้ทันเวลา

ขณะที่เอี้ยนลี่เฉียง โจมตีต่อด้วยธนู เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าการยิงธนูงูเหลือมเขานั้นให้ความรู้สึกง่ายกว่าตอนที่เขาพบกับโจรวายุทมิฬเมื่อสองสามวันก่อนมาก

นี่เป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือขวาของเขา เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกได้ชัดเจนว่านิ้วทั้งสองของเขามั่นคงขึ้น แข็งแกร่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกสบายใจและผ่อนคลายมากขึ้น เขารู้สึกว่าเขาปรับตัวเข้ากับคันธนูได้ดีเพราะรู้สึกว่ามันกินแรงน้อยลงสำหรับเขา

ท่ามกลางความโกลาหล โจรวายุทมิฬบางคนได้เริ่มโจมตีกลับด้วยธนู ทว่ามันยากขึ้นสิบเท่าที่จะยิงธนูอย่างแม่นยำขึ้นไปยังทหารที่ซ่อนตัวอยู่บนยอดเขา

เนื่องจากความแตกต่างของมุมและความสูง การโต้กลับของโจรวายุทมิฬก็กระจัดกระจายไป ความพยายามของพวกเขาก็ไร้ประโยชน์

ในทางตรงกันข้าม ไม่เพียงแต่ทหารที่อยู่ด้านข้างของเอี้ยนลี่เฉียงเท่านั้นที่สามารถยิงธนูด้วยความกล้าหาญ ในตอนที่พวกเขายึดชัยภูมิที่สูงกว่าไว้ได้ก็ทำให้พวกเขายิงธนูด้วยความง่ายดายมากยิ่งขึ้น

……

ในเวลาเพียงนาทีเดียวเอี้ยนลี่เฉียงสามารถยิงสังหารกลุ่มโจรที่อยู่ด้านล่างได้มากถึง 36 คน คนเหล่านี้กลายเป็นทรัพยากรสำหรับเครื่องแคปซูลของเล่นของเอี้ยนลี่เฉียงที่อยู่ในเทวสถานสวรรค์

……

ทันใดนั้น ขณะที่เอี้ยนลี่เฉียงกำลังยิงไปที่กลุ่มโจรวายุทมิฬที่อยู่ด้านล่าง เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายคล้ายกับว่ามีใครบ้างคนได้เล็งธนูมาที่เขา

โดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง เอี้ยนลี่เฉียงรีบหลบไปด้านหนึ่งและซ่อนตัวอีกครั้งหลังก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆเขา

เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงเปลี่ยนตำแหน่งของเขาไปด้านหลังหินก้อนนั้น ลูกธนูไม่ทราบที่มาก็พุ่งเฉียดไหล่ของเขาอย่างรวดเร็ว ถ้าเอี้ยนลี่เฉียงตอบสนองช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ลูกธนูนั่นคงจะพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาไปแล้ว

ในช่วงเวลาสั้นๆที่ลูกศรบินผ่านไป เอี้ยนลี่เฉียงก็ได้ดึงลูกศรของเขาไปที่คันธนูอย่างรวดเร็ว และเขาก็พุ่งออกมาจากด้านหลังหินเพื่อยิงมือสังหารคนนั้น…

มือธนูของกลุ่มโจรวายุทมิฬซึ่งเพิ่งกระโดดจากม้าแรดของเขาและปล่อยลูกธนูไปทางเอี้ยนลี่เฉียงก็ถูกลูกศรของเอี้ยนลี่เฉียงยิงเข้าที่หน้า

ความเร็วของลูกศรนั้นเร็วเกินไป เช่นเดียวกับความสามารถในการหลบหลีกของเอี้ยนลี่เฉียง โจรวายุทมิฬคนนี้รู้สึกปลาบปลื้มเมื่อเขาคิดว่าเขาได้ยิงสังหารเอี้ยนลี่เฉียงสำเร็จแล้ว

แต่ทว่าภายในชั่วพริบตาเอี้ยนลี่เฉียงก็ขยับตัวอีกครั้งพร้อมกับยิงลูกศรทะลุใบหน้าของเขาโดยที่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนองได้…

เป็นไปไม่ได้…!

นั่นคือความคิดสุดท้ายของมือธนูจากกลุ่มโจรวายุทมิฬ นี่เป็นเพราะในหมู่คนรู้จักของเขา เขาไม่เคยเห็นใครที่สามารถตอบโต้ด้วยความว่องไวและความเฉียบแหลมเช่นนี้

ความเคลื่อนไหวของทหารคนนั้นมันเกินสามัญสำนึกของคนทั่วไปไปแล้ว

……