บทที่ 7 แพ้ท้อง? ตั้งครรภ์? พระเอกสติแตกโดยสมบูรณ์

บทที่ 7 แพ้ท้อง? ตั้งครรภ์? พระเอกสติแตกโดยสมบูรณ์

"ลู่เฉิงมันเป็นพวกเศษสวะชัดๆ!"

"ชิงเฉิง! คุณดูให้ดีๆ สิ! เขาเลี้ยงนักศึกษาสาวไว้ข้างนอก! ใช้เงินบีบบังคับ! ล้อเล่นกับความรู้สึกผู้หญิง!"

หลินฟ่านชี้นิ้วไปที่รูปภาพมัวๆ บนหน้าจอมือถือ แววตาเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรมอันแรงกล้า

"ตาสว่างสักทีเถอะ! อย่าให้เขาหลอกอีกต่อไปเลย"

"ไปกับผม! ผมจะพาคุณหนีไปจากขุมนรกแห่งนี้เอง!"

ยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ ราวกับตัวเองเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิงที่กำลังตกระกำลำบาก น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเวทนาตัวเองแทบจะร้องไห้ออกมา

แล้วกู้ชิงเฉิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมล่ะ?

เธอเพียงแค่ปรายตามองโทรศัพท์มือถือสภาพยับเยินบนโต๊ะและรูปถ่ายไม่กี่ใบที่ปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างเฉยเมย ซึ่งในรูปนั้นเห็นโครงหน้าด้านข้างของลู่เฉิงกับร่างเล็กๆ ที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้อย่างเลือนราง...

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น

ไอ้ตัวแสบ... ไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงหน้าโง่ที่ไหนอีกแล้วล่ะ?

จริงๆ เลยนะ... แม้แต่นักศึกษาก็ไม่เว้น

เมื่อนึกถึงลู่เฉิง อารมณ์ซับซ้อนก็ก่อตัวขึ้นในใจ

ผิดหวังเหรอ? ก็ไม่เชิง

เธอรู้อยู่เต็มอกมาตั้งนานแล้วว่าลู่เฉิงไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

ด้วยฐานะระดับเขา เสน่ห์ระดับนั้น

และ... ร่างกายแบบนั้น จะให้มีแค่เธอคนเดียวได้ยังไง?

กลับกลายเป็นว่า เธอรู้สึกนิ่งสงบกับเรื่องนี้อย่างน่าประหลาด

ความรู้สึกตึงเครียดบางอย่าง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับคู่แข่ง แฝงตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ต่อหน้าลู่เฉิง ความหยิ่งยโสและการถือตัวของเธอถูกบดขยี้และหลอมละลายไปนานแล้วด้วยวิธีการอันเผด็จการและไม่อาจต้านทานของเขา

เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอขาดเขาไม่ได้

มีเพียงการอยู่ข้างกายเขาเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกว่ามีที่พึ่งพิงและได้รับการปกป้อง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด

ความอบอุ่นแบบนั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับจากการเติบโตในตระกูลกู้อันเย็นชาและเคร่งครัด ที่มองเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเพื่อการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

สามปีก่อน ปู่กู้ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอเลย เพียงเพราะหลินฟ่านเอาสัญญาหมั้นเก่าเก็บมาอ้าง ปู่ก็พร้อมจะผูกมัดชีวิตเธอไว้กับผู้ชายไม่เอาถ่านคนนี้

เป็นลู่เฉิงต่างหาก!

ลู่เฉิงที่มอบอำนาจการตัดสินใจในตระกูลกู้ให้เธอ ลู่เฉิงที่ปลดปล่อยเธอจากชีวิตอันหนาวเหน็บที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี

เมื่อเห็นรูปพวกนี้ สมองเธอกลับกำลังคำนวณอย่างเงียบๆ ว่าจะทำยังไงถึงจะได้รับความโปรดปรานจากลู่เฉิงมากขึ้นไปอีก

หลินฟ่านจ้องมองสีหน้าเรียบเฉยของกู้ชิงเฉิงที่ไร้ซึ่งความตกใจ ความโกรธเกรี้ยว หรือน้ำตาฟูมฟายอย่างที่เขาคาดหวัง

อันที่จริง

บนใบหน้าของเธอไม่มีแม้แต่ความแปลกใจสักนิด

ราวกับเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ไม่สลักสำคัญอะไร

ความสงบนิ่งนี้ทำให้หลินฟ่านรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่าปฏิกิริยารุนแรงใดๆ เสียอีก

นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา เขาจะยอมแพ้แค่นี้ไม่ได้!

"มันก็แค่คนโกหกปลิ้นปล้อนที่เห็นความรู้สึกคนเป็นของเล่น! คุณจะให้มันหลอกอีกไม่ได้นะ!"

"ข้างนอกนั่นมันมีผู้หญิงอีกกี่คนก็ไม่รู้!"

ในที่สุด กู้ชิงเฉิงก็เงยหน้าขึ้นสบตากับหลินฟ่าน

สายตาของเธอเย็นชาและห่างเหิน แฝงแววเย้ยหยันและสมเพช ราวกับกำลังดูการแสดงตลกของตัวตลก

"ฉันรู้"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่ง

"แล้วยังไง?"

แค่สองคำสั้นๆ

แต่มันฟาดแสกหน้าหลินฟ่านราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยง

หมายความว่ายังไง?

เธอรู้ว่าลู่เฉิงมีผู้หญิงอื่น?

เธอ... ทำไมเธอถึงมีท่าทีแบบนี้?!

หลินฟ่านยืนตัวแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปหมด

เขาจ้องมองกู้ชิงเฉิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

ทำไม?

กู้ชิงเฉิงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยว ตื่นตระหนก และกำลังแตกสลายของเขา แววรำคาญใจฉายวาบในดวงตา

ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวกับคนคนนี้ เธอจึงซัดหมัดฮุกสุดท้ายใส่อย่างเลือดเย็น:

"หลินฟ่าน"

"เลิกเพ้อฝันกลางวันแสกๆ ได้แล้วจะได้ไหม?"

"อะไรคือ 'แพทย์เซียน'? ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าเจอกรุคัมภีร์ฝ่ามือยูไล? นายคิดว่านี่มันนิยายแฟนตาซีหรือไง?"

"คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไม่มีใครต้องการให้นายมาช่วยหรอกนะ"

"เซ็นซะ"

เธอชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ

"สามล้านหยวน นี่ฉันใจป้ำสุดๆ แล้วนะ"

หลินฟ่านรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดตั้งแต่หัวจรดเท้า

ไม่! ไม่ใช่น้ำเย็น!

มันคือน้ำกรด!

กัดกร่อนหัวใจ กัดกินอากาศรอบตัว ทิ้งไว้เพียงความสิ้นหวังและความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ความจริงทั้งหมดที่เขายึดมั่นถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่คิดเลยว่ากู้ชิงเฉิงจะถลำลึกไปขนาดนี้ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับหลักฐานที่เขาอุตส่าห์หามา...

ในขณะเดียวกัน

ณ สวนสนุกแห่งหนึ่งในเมืองหมัวตู

ลู่เฉิงในชุดลำลอง สวมหมวกนิค ไวลด์ ท่าทางยียวนและแว่นกันแดดกรอบเล็ก กำลังนั่งดูโชว์หุ่นกระบอกอยู่กับเซี่ยชิงเหอ

เซี่ยชิงเหอที่สวมหมวกจูดี้ ฮอปส์ แสนน่ารัก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสา กำลังตื่นเต้นกับการเซลฟี่คู่กับลู่เฉิง

"พี่ลู่เฉิง ทางนี้ๆ! มองกล้องหน่อยค่า! ยิ้มมม!"

"ได้ครับ"

ลู่เฉิงโอบเอวเซี่ยชิงเหออย่างเป็นธรรมชาติ หันหน้าเข้าหากล้องโทรศัพท์ เผยรอยยิ้มอบอุ่นแฝงความรักใคร่เอ็นดูที่ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่กรี๊ดสลบ

เรียกสายตาจากสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาให้หันมามองไม่ขาดสาย พลางซุบซิบด้วยความอิจฉา:

"ว้าย! ดูผู้ชายใส่หมวกจิ้งจอกคนนั้นสิ! หล่อวัวตายควายล้มเลยแก!"

"แฟนเขาก็น่ารักจัง!"

"งือออ อิจฉาอะ! ไปหาแฟนหล่อละมุนแบบนี้มาจากไหนกัน? รัฐบาลแจกเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นได้บ้าง?"

จังหวะที่เซี่ยชิงเหอกดชัตเตอร์

【ติ๊ง! แจ้งเตือนระบบ: บุตรแห่งโชคชะตา 'หลินฟ่าน' เผชิญกับการยอมรับความจริงทางวาจา + การตั้งคำถามแทงใจดำจากนางเอก ความเชื่อมั่นได้รับความเสียหายระดับวิกฤต! แต้มตัวร้าย +5000!】

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เฉิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจกลับหัวเราะชอบใจ

ห้าพันแต้ม? ไม่เลวเลย

นี่แสดงว่านางเอกที่เขาพิชิตมาได้นั้น ภักดีต่อเขาอย่างหมดหัวใจจริงๆ

เขาหันไปมองเซี่ยชิงเหอที่อยู่ข้างกาย ตั้งรูปคู่เมื่อครู่เป็นภาพพักหน้าจอ แล้วอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเธอเบาๆ

ความรู้สึกที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบนี้

จุ๊ๆ

มันช่างเพลิดเพลินเสียจริง...

ณ ห้องประชุมกู้คอร์ปอเรชั่น

หลินฟ่านยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่สุด

เขายังคงไม่ยอมจำนนง่ายๆ

ทันใดนั้นเอง

กู้ชิงเฉิงรู้สึกปั่นป่วนในท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันตา มือเรียวยกขึ้นปิดปากโดยสัญชาตญาณและโก่งคออาเจียนแห้งๆ ออกมาสองสามครั้ง

อาการแบบนี้... เป็นมาหลายวันแล้ว โดยเฉพาะเวลาได้กลิ่นของมันเลี่ยนๆ หรือกลิ่นฉุน

เธอพยายามข่มความไม่สบายตัวไว้ สายตาที่มองไปทางหลินฟ่านยิ่งฉายแววรำคาญหนักข้อขึ้น

ไม่อยากจะอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้คนนี้แม้แต่วินาทีเดียว

"เซ็นซะ!"

น้ำเสียงของเธอแหลมสูงขึ้นบ่งบอกถึงความเร่งรีบและความรังเกียจที่ปิดไม่มิด

หลินฟ่านมองใบหน้าซีดเซียวและอาการอาเจียนของกู้ชิงเฉิง

ด้วยสัญชาตญาณของหมอ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยบนใบหน้าของเธอ

สายตาของเขาจดจ้องไปที่หน้าท้องของกู้ชิงเฉิงเขม็ง

เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด... เรื่องแบบนี้มัน...

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงในพริบตา ซีดยิ่งกว่ากู้ชิงเฉิงเสียอีก

เขาอ้าปากขยับ เสียงที่เปล่งออกมาแห้งผากราวกับถูกกระดาษทรายขัด

"ข...ขอผมจับชีพจรคุณหน่อย"

"แล้วผม... ผมจะเซ็นสัญญาปกปิดความลับฉบับนี้ให้"

เขาจ้องมองกู้ชิงเฉิง แววตาแฝงความดื้อรั้นจนแทบจะกลายเป็นบ้าคลั่ง

กู้ชิงเฉิงมองเขาด้วยความรังเกียจ เขาจะมาไม้ไหนอีกถึงได้ขออะไรแบบนี้?

แต่ช่วงนี้เธอรู้สึกไม่สบายจริงๆ และอยากจะรีบๆ ไล่ตัวเสนียดจัญไรนี่ไปให้พ้นๆ

"แมะด้วยเส้นไหม"

เธอเอ่ยเสียงเย็น เธอไม่ต้องการให้หลินฟ่านแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายก้อย

ไม่ถึงหนึ่งนาที เลขาก็เดินเข้ามาพร้อมม้วนด้ายไหม ยื่นให้กู้ชิงเฉิง

เธอพาดปลายด้ายข้างหนึ่งไว้ที่ข้อมือ ปล่อยให้อีกด้านห้อยลงมา

หลินฟ่านใช้นิ้วมือที่สั่นเทาหยิบเส้นด้ายบางๆ ขึ้นมา

เขาเริ่มจับชีพจร... เขาไม่คิดเลยว่าการใช้วิชาแพทย์ครั้งแรกหลังจากออกจากคุก จะเป็นการใช้กับกู้ชิงเฉิง... และเพื่อ... ยืนยันข้อสันนิษฐานที่ทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้านด้วยความกลัว...

แม้จิตใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและฝีมือตกไปมาก แต่สัญชาตญาณการจับชีพจรยังคงอยู่

ผ่านเส้นด้ายบางๆ เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรของกู้ชิงเฉิง

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

เลือดในกายหลินฟ่านเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดหน้า ร่างกายโอนเอนราวกับจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

ไม่ผิดแน่

ชีพจรตั้งครรภ์

เขาหัวเราะขมขื่นและโยนเส้นด้ายทิ้งไป

คู่หมั้นที่เขาเชื่อมาตลอดว่าถูกบังคับและถูกหลอกลวง ตอนนี้กำลังอุ้มท้องลูกของผู้ชายคนอื่น

แสงสว่างแห่งความหวังริบหรี่สุดท้ายดับวูบลงอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวตลกที่ถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อนและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนป่นปี้

ความสิ้นหวังและความอัปยศที่รุนแรงกว่าการโจมตีครั้งไหนๆ ถาโถมเข้าใส่เขาจนมิดหัว

"ยินดีด้วยครับ..."

"คุณกู้"

"ชีพจรมงคล"

"คุณ... กำลังจะเป็นแม่คนแล้ว"

ใบหน้าซีดเผือด เขาฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ดวงตาไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต

เขาหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาปกปิดความลับ

จากนั้น เขาก็ลุกขึ้น โดยไม่หันไปมองกู้ชิงเฉิงและไม่แตะต้องเช็คเงินสดสามล้านหยวน

เขาเพียงแค่เดินโซซัดโซเซออกจากห้องประชุมไปราวกับซากศพเดินได้

ฝีเท้าของเขาหนักอึ้ง แผ่นหลังนั้นดูราวกับคนแก่ชราที่แก่ลงไปหลายสิบปีในชั่วพริบตา