บทที่ 3 แค่มาทานข้าว แต่พระเอกกลับโกรธจนกระอักเลือด!

บทที่ 3 แค่มาทานข้าว แต่พระเอกกลับโกรธจนกระอักเลือด!

รถหรูโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม เคลื่อนตัวฝ่ากระแสการจราจรไปอย่างนุ่มนวล โดยมีรถแท็กซี่สีเหลืองคันหนึ่งขับตามมาห่างๆ

ลู่เฉิงมองเห็นทุกอย่างผ่านกระจกมองหลัง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นจางๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

ตามมาจริงๆ ด้วยสินะ

เจ้าลูกแกะเนื้อนุ่มตัวนี้ช่างกระตือรือร้นที่จะวิ่งเข้าโรงเชือดเสียจริง

แต่ทักษะการสะกดรอยของมันนี่สิ... เรียกว่าแทบจะตะโกนบอกว่า 'ฉันตามแกอยู่นะ หันมามองสิ!' เลยก็ว่าได้

แต่ก็เอาเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ช่วยประหยัดเวลาที่เขาต้องคอยสร้างสถานการณ์บังเอิญไปได้เยอะ

เขาละสายตากลับมามองกู้ชิงเฉิงที่นั่งอยู่ข้างกาย

วันนี้เธดูสงบเสงี่ยมกว่าปกติเล็กน้อย

คงเป็นเพราะยังไม่ฟื้นตัวดีจาก 'เกมรักขนาดย่อม' เมื่อคืนนี้... รวมกับศึกหนักเมื่อเช้าที่ห้องทำงาน ซึ่งสูบพลังงานเธอไปไม่น้อย

"ฉันจะพาเธอไปทานอะไรหน่อย จะได้บำรุงกำลัง" น้ำเสียงของลู่เฉิงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ไม่นานรถก็จอดเทียบท่าหน้าภัตตาคารส่วนตัวแห่งหนึ่ง รูปลักษณ์ภายนอกดูเรียบง่ายทว่ากลับมีรถหรูจอดเรียงรายอยู่ด้านหน้า

'ครัวลับวสันต์' (Hidden Spring Private Kitchen)

หนึ่งในร้านอาหารส่วนตัวชื่อดังของเมืองหมัวตู ที่ไม่เปิดรับลูกค้าทั่วไป รับเฉพาะสมาชิกเท่านั้น

ลู่เฉิงโอบเอวกู้ชิงเฉิงลงจากรถและเดินเข้าไปในร้าน...

"จอด! จอดตรงนี้แหละ! เร็วเข้า!"

ภายในรถแท็กซี่ เสียงของหลินฟ่านแหบแห้งจากการตะโกนสั่ง

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมิเตอร์ ควักธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงกำหนึ่งโยนให้คนขับ โดยไม่สนใจเสียงโวยวายไล่หลังว่า 'เงินไม่พอ' เขาผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวออกไป ย่องตามไปราวกับขโมย

เขาปล่อยคนขับทิ้งไว้ข้างหลัง พร้อมส่งคำอวยพรทิ้งท้าย "โถ่เว้ย สมควรแล้วที่เมียแกจะสวมเขาให้ ไอ้เวรเอ๊ย!"

เขามองดูเงาร่างของทั้งสองคนที่หายลับเข้าไปหลังประตูร้านจากระยะไกล

สมองของเขาคำนวณอย่างรวดเร็ว

ไอ้สารเลวลู่เฉิงมักจะมีบอดี้การ์ดพวกนั้นตามติดเสมอ!

แถมกลิ่นอายของ 'ยอดฝีมือ' ที่แฝงตัวอยู่แถวนั้น วันนี้ดูจะเข้มข้นกว่าเมื่อวานเสียอีก!

การบุ่มบ่ามเข้าไปไม่ใช่ทางเลือกที่ดี เขาต้องหาจังหวะ!

ส่วนสถานที่แห่งนี้... ดูยังไงก็ไม่ใช่ร้านธรรมดา!

ไอ้ชั่วนั่นคิดจะทำอะไร ถึงพาชิงเฉิงมาที่แบบนี้?

เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง กวาดสายตาสำรวจรอบด้านอย่างรวดเร็ว

ตรงข้ามร้านเป็นร้านกาแฟ ที่นั่งริมหน้าต่างน่าจะเป็นจุดสังเกตการณ์ที่ดีเยี่ยม

แต่ติดที่ว่า... กระเป๋าตังค์ของเขาตอนนี้ว่างเปล่ายิ่งกว่าหน้าตา จะเอาปัญญาที่ไหนไปนั่ง?

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสวนไผ่ที่ได้รับการตัดแต่งอย่างประณีตด้านข้างร้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นของภัตตาคาร!

อาศัยสายตาที่เหนือกว่าคนทั่วไปจากการฝึกวรยุทธ์ การแอบดู... ไม่สิ การสังเกตการณ์จากตรงนั้นน่าจะเพียงพอ!

เขารีบวิ่งอ้อมไปด้านข้าง อาศัยพุ่มไผ่เป็นเกราะกำบัง จนพบจุดซุ่มมองที่ยอดเยี่ยม

ภายในร้านอาหาร ในห้องส่วนตัวแบบกึ่งเปิดโล่งริมหน้าต่าง

ลู่เฉิงและกู้ชิงเฉิงนั่งเคียงคู่กัน

บรรยากาศดูหรูหรา แสงไฟนุ่มนวลชวนฝัน

สายตาของหลินฟ่านจับจ้องไปที่ทั้งสองคนเขม็ง

ลู่เฉิงไม่ได้ดูหื่นกระหายหรือหยาบคายอย่างที่เขาจินตนาการไว้ แต่กลับดู... ผ่อนคลาย?

เขาเห็นชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางอย่างเกียจคร้าน ส่วนอีกมือก็ลูบไล้หลังมือของกู้ชิงเฉิงบนโต๊ะเล่น ปลายนิ้วกรีดกรายไปมาอย่างหยอกเย้า แสดงความสนิทสนมอย่างไม่ใส่ใจสายตาใคร

กู้ชิงเฉิงก้มหน้าลงเหมือนกำลังดูเมนูอาหาร แต่หลินฟ่านสังเกตเห็นความเกร็งเล็กน้อยบนใบหน้าด้านข้างของเธอ

ไม่นาน อาหารหน้าตาน่าทานก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

ลู่เฉิงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบฮะเก๋ากุ้งแป้งบางใส แทนที่จะเอาเข้าปากตัวเอง เขากลับ... ส่งมันไปจ่อที่ริมฝีปากของกู้ชิงเฉิงอย่างเป็นธรรมชาติ!

กู้ชิงเฉิงหันหน้าหนีเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ดูเหมือนยังไม่ชินกับการแสดงความรักกะทันหันแบบนี้... แต่เมื่อสบเข้ากับสายตายิ้มแย้มแต่กดดันของลู่เฉิง เธอก็จำยอมต้องเผยอปากรับฮะเก๋านั้นเข้าไป

เมื่อหลินฟ่านเห็นฉากนี้ เขาเรรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสมอง หัวสมองขาวโพลน!

ป้อนงั้นเหรอ?

สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าคือปฏิกิริยาของกู้ชิงเฉิง!

แม้เธอจะดูอึดอัดเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด!

หนำซ้ำ... หลินฟ่านต้องยอมรับความจริงว่า เขาเห็นแววตาแห่งความ... จำยอม? ในสีหน้าของเธอ

ไม่! เป็นไปไม่ได้!

ชิงเฉิงต้องถูกบังคับ! เธอแค่ต้องเล่นตามน้ำไปเท่านั้น!

ติ๊ง! ตรวจพบว่าบุตรแห่งโชคชะตา 'หลินฟ่าน' ได้รับความเสียหายระยะประชิด สภาวะจิตใจไม่มั่นคง แต้มตัวร้าย +1000

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ลู่เฉิงก็เหลือบตามองไปทางทิศที่หลินฟ่านซ่อนตัวอยู่อย่างไม่ตั้งใจ

แววตาของเขาเฉยชาดุจมองฝุ่นผงริมทาง

ทว่ามุมปากกลับกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ

วินาทีถัดมา

ลู่เฉิงโน้มตัวเข้าไปหากู้ชิงเฉิงกะทันหัน ริมฝีปากบางแทบจะสัมผัสกับติ่งหูขาวผ่องของเธอ กระซิบถ้อยคำบางอย่างด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"ดูเหมือนว่า... เมื่อกี้ในห้องทำงาน ผมยัง 'ป้อน' คุณไม่อิ่มสินะ?"

หลินฟ่านที่อยู่นอกกระจกย่อมไม่ได้ยินถ้อยคำสองแง่สองง่ามนี้ และมองปากลู่เฉิงไม่ชัดเจน

แต่เขามองเห็นปฏิกิริยาของกู้ชิงเฉิงได้อย่างชัดแจ้ง—

พวงแก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ลามไปจนถึงใบหู เธอเผลอยกมือขึ้นผลักอกลู่เฉิงเบาๆ ตามสัญชาตญาณ

ทว่าแรงผลักนั้นช่างแผ่วเบา แทนที่จะดูเหมือนการปฏิเสธ มันกลับดูเหมือน... การออดอ้อนเสียมากกว่า?

แต่ในสายตาของหลินฟ่าน นี่คือความอัปยศ! คือการขัดขืนที่ไร้ทางสู้! คือปฏิกิริยาตอบโต้จากการถูกลวนลาม!

ส่วนลู่เฉิงเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ ยื่นมือออกไปใช้นิ้วโป้งปาดคราบซอสที่เลอะมุมปากกู้ชิงเฉิงออกให้อย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติ แฝงไว้ด้วยความเอ็นดู

ภาพนี้!

สำหรับหลินฟ่านแล้ว มันช่างบาดตายิ่งกว่าเห็นลู่เฉิงจับกู้ชิงเฉิงกดลงกับโต๊ะเสียอีก ดวงตาของเขาแดงก่ำ! จิตสังหารเดือดพล่าน!

"จริงสิ" ลู่เฉิงพูดขึ้นราวกับคุยเรื่องสัพเพเหระ เสียงไม่ดังนัก แต่หลินฟ่านที่ใช้ทักษะการฟังและการอ่านปากยังพอจับใจความได้ครบถ้วน "วันนี้ฉันให้ป้าแม่บ้านตุ๋นซุปเห็ดหูหนูขาวใส่เม็ดบัวไว้ กลับไปถึงคืนนี้อย่าลืมดื่มนะ มันดีต่อสุขภาพ"

กู้ชิงเฉิงครางรับในลำคอเบาๆ

กลับบ้าน... ไปที่บ้าน?

ฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดา ชีวิตประจำวันของคนสองคน

แต่สำหรับหลินฟ่าน ทุกคำพูดเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางอก!

พวกเขา... ย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วงั้นเหรอ?!

ไม่ได้ถูกบังคับ?

ช่วงเวลาอ่อนโยนในชีวิตประจำวันแบบนี้... ไม่ใช่ว่าเป็นฉากที่เขา หลินฟ่าน เฝ้าฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วนในคุกหรอกหรือ?!

บัดนี้ มันถูกผู้ชายคนอื่นแย่งชิงไปครอบครองอย่างง่ายดาย!

เขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

กู้ชิงเฉิง... ดูเหมือนว่า... ราวกับว่า... เธอได้มอบกายถวายตัวให้กับปีศาจร้ายอย่างลู่เฉิงไปแล้วจริงๆ

ความริษยา!

ความโกรธแค้น!

และความสิ้นหวังจากการถูกปฏิเสธตัวตนอย่างสิ้นเชิง!

หลินฟ่านตัวสั่นเทิ้ม เล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือจนเลือดซิบ รสคาวเลือดคละคลุ้งในปาก

ติ๊ง! ตรวจพบว่าบุตรแห่งโชคชะตา 'หลินฟ่าน' ได้รับความเสียหายระยะประชิดอย่างต่อเนื่อง เห็นฉาก 'ความอ่อนโยนในชีวิตประจำวัน' บาดตาบาดใจ จิตใจระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ! แต้มตัวร้าย +3000!

เสียงแจ้งเตือนในหัวทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของลู่เฉิงกว้างขึ้นอีกนิด

อืม แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย

สายตาของเขาทอดมองไปยังเงาตะคุ่มในป่าไผ่อีกครั้ง อีกฝ่ายคงโกรธจนแทบจะระเบิดตัวตายอยู่ตรงนั้นแล้ว แต่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะพุ่งออกมา

ไอ้ท่าทางอยากฆ่าให้ตายแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บกดความคับแค้นไว้คนเดียวนั่น

มันช่าง... บันเทิงเริงใจจริงๆ

แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว?

แค่เห็นความสนิทสนมเล็กน้อยจิตใจก็เตลิดเปิดเปิง แล้วทีหลังจะไม่ถึงกับอกแตกตายเลยหรือไง?

ณ เวลานี้ หลินฟ่านที่เพิ่งผ่านพ้นความโกรธและความสิ้นหวังถึงขีดสุด

เศษเสี้ยวเหตุผลสุดท้ายอันน่าสมเพชกลับทำงานขึ้นมาในรูปแบบที่แปลกประหลาด

ไม่!

เขาส่ายหัวอย่างรุนแรง แววตากลับมาบ้าคลั่งและหมกมุ่นอีกครั้ง

นี่ต้องเป็นการแสดงแน่ๆ!

ไอ้สารเลวลู่เฉิงมันรู้ว่าฉันแอบดูอยู่!

เมื่อกี้มันหันมามองฉันชัดๆ!

มันจงใจทำแบบนี้เพื่อให้ฉันเห็น!

ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก!

มันต้องการให้ฉันถอดใจและยอมแพ้ไปเอง!

ชิงเฉิงผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องจะไปยอมศิโรราบให้ปีศาจแบบนั้นได้ยังไง?

ใช่! ต้องเป็นแบบนี้แน่!

เธอถูกหลอก! ความรู้สึกของเธอถูกปีศาจร้ายตัวนี้ปั่นหัว!

และ... คุณชายเจ้าสำราญอย่างลู่เฉิงจะมีผู้หญิงข้างกายแค่คนเดียวได้ยังไง?

มันต้องมีผู้หญิงคนอื่นแน่!

ขอแค่... ขอแค่ฉันหาหลักฐานที่มันมั่วสุมกับผู้หญิงอื่นเจอ!

ถ้าฉันเอาหลักฐานนั้นไปวางตรงหน้าชิงเฉิง เธอจะต้องตาสว่างแน่นอน!

ใช่! นี่คือทางออกเดียว!

นี่คือความหวังสุดท้ายของเขา!

เขาจ้องเขม็งไปที่ร้านอาหารเป็นครั้งสุดท้าย ไม่รีรออีกต่อไป หันหลังกลับและมุดหนีไปตามมุมตึกอย่างรวดราวกับหนูท่อ

ด้วยวรยุทธ์อันน่าสมเพชในตอนนี้ ขืนบุกเข้าไปก็มีแต่ตายเปล่า

เขาต้องการหลักฐาน!

หลักฐานมัดตัวที่จะทำให้กู้ชิงเฉิงเห็นธาตุแท้ของลู่เฉิง ไอ้คนสารเลวที่ข้างนอกสุกใสแต่ข้างในเป็นโพรง!

ลู่เฉิง... แกคอยดูเถอะ!