บทที่1212: วันสิ้นชาติ... ดาวร่วงดับฟ้า

บทที่1212: วันสิ้นชาติ... ดาวร่วงดับฟ้า

บรรยากาศกดดันจนแทบขาดใจ!

ทหารเผ่ามนุษย์ทุกคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

"นั่น... นั่นมันจอมมารไท่ชาง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเผ่ามาร, จักรพรรดินีแมลงสวรรค์ ราชินีเบอร์หนึ่งของเผ่าแมลง, เทพธิดาหมื่นบุปผา ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเผ่าพฤกษา, และจ้าวเทวะมังกรโบราณ ผู้นำสูงสุดของเผ่าสัตว์เทพอวกาศ..."

"พวก... พวกมันมากันหมดเลย นี่มัน... ตัวท็อปที่ติดอันดับสิบในทำเนียบสุดยอดฝีมือจักรวาลเลยนะเว้ย! มาทีเดียวสี่คนเลยเหรอ?"

จักรพรรดิเทพกู่เซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เดิมทีคิดว่าการปรากฏตัวของจ้าวเทวะจิ่วเหลียนจะสามารถพลิกสถานการณ์ ช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ให้รอดพ้นจากวิกฤตได้

ใครจะไปคิดว่ากองทัพพันธมิตรห้าเผ่าครั้งนี้จะมาแบบฆ่าล้างโคตร!

แทบจะเรียกว่ายกกำลังรบสูงสุดมาทั้งหมด

สี่ยอดฝีมือโบราณระดับสูงสุด ปรากฏตัวพร้อมกัน

นอกจากจักรพรรดินีตี้จี ผู้นำสูงสุดของเผ่าปรสิตที่ยังไม่โผล่มา

เพดานพลังรบสูงสุดของหกเผ่าพันธุ์ระดับท็อป แทบจะมากันครบทีม!

นี่มันคือการจะบดขยี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามนุษย์ แล้วแบ่งเค้กดินแดนของเผ่ามนุษย์กันชัดๆ!

"สวรรค์! ปฐพี! นี่ท่านจะให้เผ่ามนุษย์ของเราสิ้นชาติจริงๆ หรือ?"

"ไม่มีความหวังแล้ว... แม้แต่จ้าวเทวะจิ่วเหลียนก็ยังถูกปราบ... เผ่ามนุษย์... ชะตาขาดแล้วจริงๆ!"

"เกิดเป็นคนต้องเป็นยอดคน ตายไปก็ต้องเป็นยอดผี! วันนี้ถึงแม้พวกเราจะตายในสนามรบ ก็ไม่เสียใจต่อฟ้าดิน ไม่เสียใจต่อตัวเอง!"

"พี่น้องทั้งหลาย! ใครจะยอมตายไปพร้อมกับข้า!"

"ข้ายอม!"

ทหารเผ่ามนุษย์ผู้กล้าหาญทีละคน ทีละคน พุ่งเข้าใส่กองทัพต่างเผ่าที่บุกเข้ามาอย่างสิ้นหวัง

พวกเขาราวกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ

ถึงแม้จะรู้ดีว่าความพ่ายแพ้เป็นที่แน่นอนแล้ว ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้ แต่ก็ยังคงเลือกที่จะระเบิดร่างตัวเองโดยไม่ลังเล

เผาผลาญพลังชีวิต ปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงที่สุดในวาระสุดท้าย

ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องลากใครสักคนไปลงนรกด้วย!

"บึ้ม!"

เสียงระเบิดตัวเองดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ราวกับดอกไม้ไฟที่บานสะพรั่งในกาแล็กซี

ชีวิตราวกับดาวตกที่สว่างวาบแล้วดับไป

สนามรบแห่งกาแล็กซีที่โหดร้ายแสนสาหัส...

กลืนกินชีวิตนับไม่ถ้วน

สนามรบทั้งหมดราวกับเครื่องบดเนื้อขนาดมหึมา

กองซากศพสูงเป็นภูเขา เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ!

กู่เยว่จื่อยืนหยัดอยู่ที่แนวหน้า

เผชิญหน้ากับการบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่งของกองทัพต่างเผ่า

นางต่อสู้อย่างสุดชีวิต สังหารศัตรูอย่างกล้าหาญ

แต่ในไม่ช้า...

นางก็ถูกจอมมารเซวี่ยหลุนแห่งเผ่ามารจับตามอง

"เหะๆๆ!"

"กู่เยว่จื่อ อัจฉริยะฟ้าประทานแห่งเผ่ามนุษย์! ใช้เวลาไม่ถึงหมื่นปีก็บรรลุถึงระดับจักรพรรดิเทพแห่งจักรวาล พรสวรรค์ระดับนี้ ต่อให้เป็นในเผ่ามารของข้า ก็หาได้ยากยิ่งนัก!"

"เจ้ายอมเข้าสู่เผ่ามาร สวามิภักดิ์ต่อข้าหรือไม่? บางทีข้าอาจจะมอบกายามาร แปลงโลหิตมารให้เจ้า ให้เจ้ามารับใช้ข้าราวกับสุนัขตัวเมีย!"

จอมมารเซวี่ยหลุนหัวเราะอย่างชั่วร้าย

"ฝันไปเถอะ!"

"กล้าขัดขืนข้าเรอะ! งั้นก็ไปตายซะ!"

ฝ่ามือโลหิตขนาดยักษ์ ฟาดเข้าใส่กู่เยว่จื่อด้วยพลังที่สามารถบดขยี้กาแล็กซีได้

การโจมตีของจ้าวเทวะ แฝงไว้ด้วยกฎแห่งจักรวาลอันสูงสุด

ภายใต้ฝ่ามือนี้...

ห้วงอวกาศกลายเป็นแผ่นเหล็กในพริบตา กู่เยว่จื่อถูกล็อกจนขยับตัวไม่ได้

ในวินาทีนี้ กู่เยว่จื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมร่างของนาง

สิ้นหวัง!

ไร้หนทาง!

แค้นเคือง!

อารมณ์หลากหลายปะปนกันถาโถมเข้ามาในใจ

ครั้งนี้... นางอาจจะต้องตายจริงๆ แล้ว

"เมื่อร้อยปีก่อน... ตอนที่จักรพรรดินีตี้จีไล่ล่าหลินเฟย... บางทีข้าควรจะตามเขาไป"

"ข้าไม่เคยรู้เลยว่า... การคิดถึงใครสักคนมันจะเจ็บปวดได้ขนาดนี้"

"ทั้งชีวิตนี้... เรื่องเดียวที่ข้าอาจจะเสียใจ ก็คือตอนนั้นที่อยู่ในเจดีย์แห่งกาลเวลา... ข้ามัวแต่บ่มเพาะ จนไม่มีโอกาสได้บอกความในใจกับเขาอย่างแท้จริง"

"ผู้หญิงคนอื่นได้ร่วมรักกับเขาอย่างดูดดื่ม... แต่ข้า... กลับพลาดช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดไป"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกจากดวงตาของกู่เยว่จื่อ

วินาทีต่อมา...

ร่างของนางก็ถูกฝ่ามือโลหิตฟาดจนแหลกเป็นผุยผง

ทั้งร่างกายและวิญญาณสลายไปในพริบตา!

"ไม่!"

การตายของกู่เยว่จื่อ ทำให้ยอดฝีมืออัจฉริยะนับไม่ถ้วนที่แอบหลงรักนางต่างก็ตาแดงก่ำ

แต่ละคนพุ่งเข้าใส่จอมมารเซวี่ยหลุนอย่างบ้าคลั่ง

บางทีพวกเขาอาจไม่เคยหวังว่าจะได้รับการเหลียวแลจากเทพธิดากู่เยว่

แต่การได้เห็นเทพธิดากู่เยว่ตายไปต่อหน้าต่อตา หัวใจก็เจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ!

ทหารเผ่ามนุษย์เกือบหลายพันล้านนายในสนามรบ ถึงกับคลั่งเพราะการตายของกู่เยว่จื่อ

[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายหมาเลียที่ผูกมัดกับโฮสต์ กู่เยว่จื่อ เสียชีวิตแล้ว!]

[เนื่องจากเป้าหมายหมาเลียนี้ มีระดับพลังถึงจักรพรรดิเทพขั้นห้า จัดเป็นหมาเลียที่มีศักยภาพสูง โฮสต์ปล่อยให้หมาเลียของตนเองตกอยู่ในอันตรายโดยไม่เข้าช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ส่งผลให้หมาเลียเสียชีวิต หักแต้มเสริมแกร่งของโฮสต์ 10,000,000,000 แต้ม!]

[แต้มเสริมแกร่งคงเหลือของโฮสต์: 28,000,000,000 แต้ม!]

หลินเฟยเพิ่งจะมาถึงเขตรอยต่อของกำแพงจักรวาล ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในจักรวาลด้วยซ้ำ

จู่ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว

เขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"กู่เยว่จื่อตายแล้ว?"

"ยังโดนหักอีกหมื่นล้านแต้ม? มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?"

ใบหน้าของหลินเฟยเขียวคล้ำ

จิตสังหารพวยพุ่งออกมาจากดวงตาอย่างบ้าคลั่ง

"ท่านอาจารย์เสวี่ยเอ๋อร์ เราต้องรีบกลับเข้าจักรวาลแล้ว ดูเหมือนว่าเผ่ามนุษย์จะเกิดเรื่องใหญ่!"

"ได้! ข้าจะทะลวงกำแพงจักรวาลเดี๋ยวนี้ รีบกลับไป!"

เมื่อจักรพรรดินีหิมะพยายามจะกลับเข้าไปในมิติอวกาศของจักรวาล จู่ๆ ก็มีแรงผลักมหาศาลดีดนางออกจากกำแพงจักรวาลทันที

"เกิดอะไรขึ้น? ดูเหมือนว่า... ข้าจะถูกกำแพงจักรวาลผลักออกมา เข้าไปในมิติอวกาศไม่ได้?"

จักรพรรดินีหิมะทำหน้างง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ?

ตอนออกมายังดีๆ อยู่เลย ทำไมกลับเข้าไปไม่ได้?

"นี่น่าจะเป็นปรากฏการณ์ปกติ พลังของนักบุญแห่งมรรคาสวรรค์นั้นเกินขีดจำกัดของกฎแห่งจักรวาลแล้ว เป็นสิ่งที่มรรควิถีแห่งจักรวาลไม่ยอมรับ จึงถูกแก่นแท้ของจักรวาลผลักออกมาโดยธรรมชาติ!"

"พลังของพวกเราทะลวงถึงระดับนักบุญแห่งมรรคาสวรรค์กันหมดแล้ว น่าจะกลับเข้าไปไม่ได้แล้วล่ะ แต่พลังภายนอกของนายน้อยยังอยู่ที่ระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงสุด เขาน่าจะกลับเข้าไปได้!"

"พวกเราเข้าไปในจักรวาลแรกเริ่มกันก่อน ให้นายน้อยพาพวกเรากลับไป พอถึงจักรวาลแล้ว ก็กดพลังให้อยู่ที่ระดับครึ่งนักบุญ ตราบใดที่ไม่ปลดปล่อยพลังระดับนักบุญแห่งมรรคาสวรรค์ออกมา ก็น่าจะตบตาฟ้าดินได้!"

จักรพรรดินีตี้จีเสนอ

ในไม่ช้า

หลินเฟยก็พาพวกนางทั้งหมดเข้าไปในจักรวาลแรกเริ่ม

จากนั้นก็บุกทะลวงเข้าไปในกำแพงมิติอวกาศของจักรวาลเพียงลำพัง

ปรากฏว่าเขาไม่ถูกแรงผลักใดๆ เลย

"ไม่! ข้ายังมีเจดีย์แห่งกาลเวลา! ด้วยพลังของศาสตราแห่งมรรควิถีระดับสิบเอ็ด ข้าอาจจะสามารถย้อนเวลา ชุบชีวิตพวกนางขึ้นมาได้!"

"ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!"

"แม่มเอ๊ย! กล้าฆ่าผู้หญิงของกู! พวกมึงต้องชดใช้ด้วยเลือด!"

[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายหมาเลียที่ผูกมัด ไป๋อวี่สืออี้ เสียชีวิตแล้ว หักแต้มเสริมแกร่งของโฮสต์ 200,000,000 แต้ม!]

[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายหมาเลียที่ผูกมัด หลิ่วซู่เสวี่ย เสียชีวิตแล้ว หักแต้มเสริมแกร่งของโฮสต์ 100,000,000 แต้ม!]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของหลินเฟยติดต่อกันหลายครั้ง

ในวินาทีนี้... หลินเฟยโกรธจัดจริงๆ แล้ว!