บทที่ 1168: พี่ชายคนใหม่... หรือแพะรับบาปคนต่อไป?

บทที่ 1168: พี่ชายคนใหม่... หรือแพะรับบาปคนต่อไป?

"ไอ้สารเลวเทพจำแลงร้อยหน้า! แกกล้าดียังไงถึงใช้ร่างจริงมาปรากฏตัวที่ตำหนักศาสตราเทพ! ข้าจะบดกระดูกแกให้เป็นผุยผง!"

ในชั่วพริบตา บรรยากาศในตำหนักศาสตราเทพก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

กดดันจนแทบหายใจไม่ออก!

ทั้งงานเงียบกริบ!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสียงก่นด่าของเหล่าจ้าวเทวะ มุมปากของเทพจำแลงร้อยหน้ากลับเผยรอยยิ้มดูแคลน

"อยากจะบดกระดูกข้างั้นรึ? พวกแกมีปัญญาเหรอ?"

"ไอ้พวกกระจอกรวมตัวกัน... ดีแต่เห่าหอนไปวันๆ! แน่จริงก็เข้ามาลองดูสิ?"

"อย่าหาว่าข้าดูถูกพวกแกเลยนะ... ข้าไม่ได้จะเจาะจงใคร... กูแค่อยากจะบอกว่า... พวกมึงทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นี้แม่งกระจอก!"

ตู้ม!

เทพจำแลงร้อยหน้าอ้าปากคำเดียว ก็สร้างศัตรูกับจ้าวเทวะทุกคนในที่นั้นทันที!

นางเล่นเปิดฉากด่ากราดทุกคนแบบไม่เลือกหน้า

นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเต้นบนหลุมศพตัวเอง... หาเรื่องตายชัดๆ!

"อ๊ากกก!"

"โมโหโว้ย! เทพจำแลงร้อยหน้า แกมันจะหยามกันเกินไปแล้ว!"

"ไอ้เฒ่าสารเลว อย่าคิดว่ามีพลังระดับครึ่งก้าวนักบุญแล้วจะไม่มีใครทำอะไรแกได้ ข้าขอเตือนแกอย่าได้เหิมเกริมให้มันมากนัก ระวังผลที่ตามมาให้ดี!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของเมืองจักรวาลห้ามฆ่าคน วันนี้ข้าขอสู้ตายกับแก!"

"กฎของเมืองจักรวาล ใครลงมือก่อนมีความผิดถึงตาย แต่ถ้าออกจากเมืองไปแล้ว จะเป็นจะตายก็แล้วแต่เวรแต่กรรม การกระทำอันเลวทรามของแกในวันนี้ หวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อแกออกจากเมืองไปแล้วจะไม่เสียใจ!"

ในกลุ่มฝูงชน มีครึ่งก้าวนักบุญคนหนึ่งข่มขู่เทพจำแลงร้อยหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ในขณะนั้น ครึ่งก้าวนักบุญคนนั้นก็กวาดสายตาไปรอบๆ

ก็พบว่าข้างกายเทพจำแลงร้อยหน้ายังมีคนยืนอยู่อีกสามคน

ชายหนึ่งหญิงสอง...

มีพรรคพวกด้วยเรอะ?

ในชั่วพริบตา จิตสังหารกว่าร้อยสายก็พุ่งเข้าใส่หลินเฟยและคณะ

หลินเฟยถึงกับพูดไม่ออก

ไอ้เหี้ย... บทพูดของกู มึงเสือกแย่งไปพูดหมดเลย?

มึงเล่นเบ่งซะขนาดนี้ แล้วกูจะไปเบ่งอะไรต่อวะ?

ที่เกินไปกว่านั้นคือ มึงเบ่งเอง แต่เสือกดึงกูมารับกรรมไปด้วย?

มึงนี่มันหมาจริงๆ!

ทันใดนั้น เทพจำแลงร้อยหน้าก็คว้าแขนหลินเฟยไว้

"สหาย ไม่ต้องกลัว!"

"ไอ้พวกกระจอกงอกง่อยพวกนี้ มันทำอะไรไม่ได้หรอก!"

"เจ้าคือคนที่ข้าคุ้มกะลาหัวอยู่ พวกมันคนไหนกล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายผม ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับข้าเทพจำแลงร้อยหน้า!"

"ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม!"

คำพูดของเทพจำแลงร้อยหน้า...

แทบจะทำให้หลินเฟยกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคนในทันที

ใครบ้างวะที่ไม่รู้ว่ามึงมันชื่อเสียงฉาวโฉ่

มึงบอกว่ากูเป็นน้องชายมึง...

นี่มันคือการจงใจลากกูลงนรกไปด้วยกันชัดๆ!

กูนี่นับถือมึงจริงๆ เลย... ไอ้ตัวแสบ!

การกระทำของนางในครั้งนี้ ถ้าเป็นคนอื่น คงจะรีบประกาศตัดความสัมพันธ์กับนางต่อหน้าสาธารณชนไปแล้ว!

แต่หลินเฟยไม่ทำ!

ไม่เพียงแต่จะไม่ทำ เขากลับยิ่งทำตัวสนิทสนม กอดคอเทพจำแลงร้อยหน้าแน่นขึ้นไปอีก

"พี่ร้อยแปลงช่างเด็ดเดี่ยวสมคำร่ำลือ เป็นคนจริงโดยแท้!"

"ข้าหลินเฟยที่ได้รู้จักพี่ชายเช่นท่าน ถือเป็นวาสนาสามชาติ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่มันไม่ค่อยจะเหมาะ ข้าอยากจะร่ำสุราสาบานเป็นพี่น้องกับท่านพี่เลย!"

"นับแต่นี้ไป มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน!"

"พี่ร้อยแปลง ท่านพี่วางใจได้ ในฐานะน้องชาย ปัญหาอื่นของท่านข้าอาจจะช่วยได้ไม่มาก แต่ถ้าเป็นเรื่องเงินล่ะก็... ท่านพี่ต้องการเท่าไหร่ ข้าก็หามาให้ได้เท่านั้น!"

หลินเฟยพูดอย่างหนักแน่น

เทพจำแลงร้อยหน้าได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป

นางชักจะตามการกระทำของหลินเฟยไม่ทันแล้ว

ข้าจงใจจะหลอกแกอยู่เห็นๆ...

นี่แกมองไม่ออกเลยรึไง?

อยากจะมาเป็นพี่น้องกับข้าจริงๆ งั้นเหรอ?

"ไปกันเถอะ!"

"เราไปที่ลานประมูลกันดีกว่า งานประมูลคงจะใกล้เริ่มแล้ว!"

"งานประมูลของตำหนักศาสตราเทพ ปกติแล้วข้าไม่เคยสนใจ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!"

"ครั้งนี้มีศาสตราเทพระดับสิบชิ้นหนึ่ง ที่เข้ากับวิชาที่ข้าฝึกฝนอยู่พอดี!"

"สมบัติชิ้นนี้มีชื่อว่า อารามเทพสวรรค์ ถ้าได้มันมา วิชาแปลงกายของข้าจะก้าวกระโดดไปอีกขั้น การจำลองกลิ่นอายก็จะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ถึงตอนนั้นต่อให้เป็นนักบุญแห่งมรรคาสวรรค์ก็แยกแยะไม่ออก!"

"และที่สำคัญ อารามนี้มีพลังป้องกันไร้เทียมทาน สามารถช่วยให้ครึ่งก้าวนักบุญเร่งการหลอมรวมพลังงานแก่นแท้แห่งความโกลาหลได้ สำหรับนักเดินทางสันโดษอย่างข้าแล้ว มันมีประโยชน์อย่างมหาศาล!"

เทพจำแลงร้อยหน้าแอบเปิดเผยเป้าหมายการมาในครั้งนี้ของนางอย่างแนบเนียน

หลายปีมานี้นางหลอกลวงต้มตุ๋นมาสารพัด สะสมทรัพย์สมบัติไว้ไม่น้อย

ถึงแม้จะเทียบกับยักษ์ใหญ่ของขุมกำลังต่างๆ ไม่ได้ แต่ถ้าเทียบกับนักบำเพ็ญเพียรอิสระทั่วไปแล้วล่ะก็... แข็งแกร่งกว่าไม่รู้กี่เท่า

ทรัพย์สินส่วนตัวของนางทะลุพันล้านเหรียญโกลาหลไปนานแล้ว

ภายนอกนางทำเหมือนเป้าหมายคืออารามเทพสวรรค์ แต่จริงๆ แล้วนางมีแผนอื่น

สิ่งที่นางสนใจจริงๆ คือศาสตราเทพอารยธรรมระดับเก้าชิ้นหนึ่งที่นำออกมาประมูลในครั้งนี้

ศาสตราเทพชิ้นนี้มีชื่อว่า... แผนภาพกระบี่ภูผาวารี

ภายนอกมันก็เป็นแค่ศาสตราเทพอารยธรรมที่สร้างขึ้นภายหลังระดับเก้าชิ้นหนึ่ง

ในแผนภาพกระบี่ ซ่อนกระบี่บินชั้นยอดของอารยธรรมระดับแปดไว้หนึ่งแสนเล่ม

เมื่อปล่อยแผนภาพกระบี่ออกมา สามารถสร้างค่ายกลกระบี่บินหนึ่งแสนเล่มได้ มีพลังทำลายล้างมหาศาลในจักรวาล

แต่พอเอาศาสตราเทพชิ้นนี้มาที่ทะเลแห่งความโกลาหล กระบี่บินระดับแปดพวกนั้นก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็ก

ดังนั้นศาสตราเทพชิ้นนี้ จึงถูกจ้าวเทวะจักรวาลคนหนึ่งนำมาขายต่อในทะเลแห่งความโกลาหลในราคาถูกแสนถูก!

"ห้าล้านปีแล้ว... ข้าตามหาแผนภาพกระบี่พิภพมาห้าล้านปีเต็ม!"

"ท่านอาจารย์ในตอนนั้นได้ถ่ายทอดวิชาไร้เทียมทานให้แก่ข้า ท่านเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่จากจักรวาลมิติสูงที่ลงมาจุติ ด้วยวิชานักฆ่าไร้เทียมทาน สร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแดนโกลาหล แต่ข้ากลับเรียนรู้วิชาของท่านมาได้ไม่ถึงหนึ่งในร้อย!"

"ไม่เพียงแต่จะไม่ฝึกฝนวิชาสังหาร แต่กลับหลงผิดไปสนใจวิชาแปลงกายแทน!"

"ข้าฝึกฝนอย่างหนักมานานหลายปี ตอนที่ออกจากสำนักครั้งแรกยังไม่ประสาต่อความชั่วร้ายของใจคน พอออกจากสำนักปุ๊บ ก็ถูกไอ้เฒ่าสารเลวคนหนึ่งหลอกเอาแผนภาพกระบี่พิภพไป!"

"ต่อมาไอ้เฒ่านั่นยังเอาแผนภาพกระบี่ของข้ามาขายในทะเลแห่งความโกลาหลอีก!"

"แผนภาพกระบี่พิภพนี้ ภายนอกมันก็เป็นแค่ศาสตราเทพที่สร้างขึ้นภายหลังระดับเก้า แต่จริงๆ แล้วในบรรดากระบี่บินหนึ่งแสนเล่มนั้น มีกระบี่เทพอยู่เล่มหนึ่งที่ถูกท่านอาจารย์ของข้าผนึกไว้ด้วยพลังไร้เทียมทาน!"

"ภายนอกมันดูเหมือนเป็นแค่กระบี่บินที่สร้างขึ้นภายหลังธรรมดาๆ แต่จริงๆ แล้วมันคือศาสตราเทพกำเนิดฟ้าดินไร้เทียมทานระดับสิบเอ็ด... หนามสังหารนักบุญ!"

"ในหนามนั้นยังมีวิชาลอบสังหารไร้เทียมทานที่สืบทอดมาจากท่านอาจารย์ของข้า สามารถปลดปล่อยพลังโจมตีที่รุนแรงที่สุดได้ในพริบตา สังหารได้ในครั้งเดียว... แม้แต่นักบุญก็ยังสังหารได้!"

"มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้วิธีคลายผนึกในหนามสังหารนักบุญ!"

"ในตอนนั้น ข้ามันไร้เดียงสาเกินไป เอาแต่ศึกษาศาสตร์นอกรีต ถึงแม้จะพอมีความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้... ว่าระดับพลังของข้าถึงขั้นครึ่งก้าวนักบุญแล้ว แต่พลังต่อสู้ที่แท้จริง... แทบจะเรียกได้ว่าอ่อนแอที่สุดในระดับเดียวกัน!"

"ถึงขนาดที่ว่าจ้าวเทวะจักรวาลขั้นสูงสุดที่เก่งกาจหน่อย ก็ยังสามารถสู้กับข้าได้อย่างสูสี!"

"ข้ามีเพียงวิชาแปลงกายที่ล้ำเลิศ สามารถเข้าใกล้เป้าหมายได้อย่างง่ายดาย แต่กลับไม่สามารถบรรลุถึงขอบเขตไร้เทียมทานของเทพนักฆ่า ที่สามารถเอาชนะคนที่แข็งแกร่งกว่า สังหารได้ในครั้งเดียว ตัดเทพสังหารนักบุญได้!"

"ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้... แผนภาพกระบี่พิภพที่หายสาบสูญไปห้าล้านปี จะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง!"

"ครั้งนี้ข้าจะแกล้งทำเป็นซื้ออารามเทพสวรรค์ แต่จริงๆ แล้วจะแอบประมูลแผนภาพกระบี่พิภพไปอย่างเงียบๆ... ไม่ให้ใครรู้ตัว!"

"ไม่มีใครรู้เป้าหมายที่แท้จริงของข้า!"