บทที่ 1095: โบ้ยขี้ให้หมา...แล้วฉลองชัยบนกองซาก!

บทที่ 1095: โบ้ยขี้ให้หมา...แล้วฉลองชัยบนกองซาก!

จักรพรรดิมารจวินเสียพอได้ยินดังนั้น...แทบจะคลั่งจนวิญญาณสลาย...ธาตุไฟแตกซ่าน!

"ไอ้เฒ่าจักรพรรดิขาว! มันกล้าดียังไง???"

"อ๊ากกก! ไอ้สุนัข! ตอนทำสัญญาพันธมิตรเรียกข้าพี่เรียกข้าน้อง! พอข้านำทัพไปรบกับเผ่ามนุษย์...มึงกลับมาแทงข้างหลังกูงั้นเรอะ?"

"ไอ้สุนัขทรยศหักหลัง! ข้าขอสาบาน...ว่าจะทำให้เผ่าปรสิตของพวกแกต้องชดใช้อย่างสาสม!"

จิตสังหารของจักรพรรดิมารจวินเสียพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

ณ เวลานี้...ความแค้นทั้งหมด...ถูกโยนไปที่หัวของไอ้เฒ่าจักรพรรดิขาวเผ่าปรสิตจนหมดสิ้น!

ถ้าไม่ใช่เพราะมันลอบตีท้ายครัว...ข้าก็คงไม่ต้องแบ่งทัพห้าแสนล้านนายออกไป!

ถ้าไม่ต้องแบ่งทัพ...ข้าอาศัยวิหารจักรพรรดิมาร...ใช้พลังของกองทัพมารหนึ่งล้านล้านนาย...ก็จะสามารถเปิดค่ายกลอสูรเทวะอนันตกาลได้!

รวบรวมพลังมารหนึ่งล้านล้านนายไว้ที่ตัวคนเดียว...ต่อให้ไอ้เด็กหลินเฟยนั่นจะมีเจดีย์แห่งกาลเวลา...ข้าก็ฆ่ามันได้แน่นอน!

แล้วก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพอนาถเช่นนี้!

เผ่าปรสิต! ไอ้พวกสุนัข! ข้าไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่! ข้าไม่มีวันปล่อยพวกแกไว้แน่!

โฮก...

สีหน้าของจักรพรรดิมารจวินเสียบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

ทุกคนล้วนหาข้อแก้ตัวให้กับความพ่ายแพ้ของตัวเอง...จักรพรรดิมารก็ไม่เว้น!

ครั้งนี้...เขาสู้แพ้...แพ้อย่างราบคาบ...แต่เขาก็ไม่ยอมรับว่าเป็นเพราะตัวเองไม่เก่ง...โทษแต่ว่าไอ้พวกสุนัขเผ่าปรสิตมันลอบตีท้ายครัว...ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว...ก็พลาดไปหมดทุกอย่าง! ถึงได้แพ้ย่อยยับขนาดนี้

เขาไม่ยอม! จักรพรรดิมารจวินเสีย...ไม่ยอมเด็ดขาด!

เผ่าปรสิต...น่ารังเกียจยิ่งกว่าไอ้เด็กหลินเฟยนั่นเสียอีก!

รบกันซึ่งๆ หน้า...ฝีมือสู้ไม่ได้แล้วแพ้...ก็ช่างมัน...แต่ไอ้เฒ่าจักรพรรดิขาวมึงมาลอบตีท้ายครัว...กูขอสาบาน...ว่าจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับมึง!

ในไม่ช้า...วิญญาณของจักรพรรดิมารจวินเสียก็ข้ามผ่านกาแล็กซี...กลับมาถึงดาวพยัคฆ์อสูร...สมแล้วที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับครึ่งก้าวสู่จ้าวเทวะ...ต่อให้เหลือแค่วิญญาณ...การข้ามผ่านกาแล็กซีก็ไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย...โคตรจะเก่ง!

พอเพิ่งจะกลับมาถึงดาวพยัคฆ์อสูร...ภาพที่เห็น...ก็คือเปลวเพลิงแห่งสงครามที่ลุกลามไปทั่วห้วงอวกาศ!

ดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตของเผ่ามารดวงแล้วดวงเล่า...ถูกเผ่าปรสิตล้างบางสังหารอย่างโหดเหี้ยม!

บางดวงถึงกับถูกตีจนแตกเป็นเสี่ยงๆ! เส้นชีพจรพลังงานของดาวเคราะห์ถูกขุดไปจนหมดสิ้น!

ราวกับฝูงตั๊กแตนบุก...ไปถึงไหน...ที่นั่นก็ไม่เหลือแม้แต่หญ้าสักต้น!

มันเกินไปแล้ว...เกินไปแล้วจริงๆ!

"เป็นความผิดของข้าเอง!"

"ข้าน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว...ว่าเผ่าปรสิตมันจิตใจดั่งหมาป่า! ไอ้เฒ่าจักรพรรดิขาวมันวางแผนมาอย่างดีแล้ว...มันไม่ใช่แค่จะระบายแค้น...ไม่ใช่จะมาแก้แค้นที่ข้าเคยกดขี่ข่มเหงมัน...ไอ้สุนัขนี่...มันต้องการจะเปิดสงครามกับเผ่ามารของข้าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!"

"เรื่องนี้...ข้าจะต้องรายงานจ้าวมารให้ได้! ประกาศสงครามกับเผ่าปรสิตของแก!"

"หนี้เลือด...ต้องชำระด้วยเลือด!"

จักรพรรดิมารจวินเสียคำรามลั่นจนแทบจะกัดฟันตัวเองแตก!

...

ณ เวลานี้...

บนดาวเคราะห์อารยธรรมระดับเจ็ดดวงหนึ่งในกาแล็กซีมารอสูร...

เหล่าขุนพลเผ่าปรสิตที่เพิ่งจะยึดดาวเคราะห์ดวงนี้มาได้...ได้เปิดฉากงานเลี้ยงฉลองชัยกันแล้ว...เมื่อเทียบกับภาพอันน่าสังเวชของกองทัพมาร...มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

"ท่านจอมทัพช่างหลักแหลม! ข้าน้อยขอคารวะท่านหนึ่งจอก!"

"การรบครั้งนี้...กองทัพเราซุ่มโจมตีกองทัพมาร...สังหารศัตรูไปสองแสนล้านนาย...จับเป็นเชลยหนึ่งแสนห้าหมื่นล้าน...ที่เหลืออีกหนึ่งแสนห้าหมื่นล้านหนีหัวซุกหัวซุน...แตกพ่ายไม่เป็นท่า!"

"ส่วนกองทัพเราเสียหายไปไม่ถึงห้าร้อยล้านนาย...เรียกได้ว่าได้รับชัยชนะอย่างงดงาม!"

"พร้อมกันนั้น...หลังจากการรบครั้งนี้...ทหารเผ่าศักดิ์สิทธิ์ของเรา...หนึ่งในสามได้เปลี่ยนไปใช้เปลือกนอกของทหารหัวกะทิเผ่ามารแล้ว...พลังรบแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!"

"พร้อมกันนั้น...เรายังยึดเกราะมาได้สามแสนล้านชุด...ดาบรบเจ็ดแสนล้านเล่ม...เส้นชีพจรพลังงานดาวเคราะห์หนึ่งพันล้านเส้น...ยานรบกาแล็กซีห้าร้อยล้านลำ...ยานอวกาศสิบล้านลำ...ยังมีแร่ธาตุต่างๆ...หินวิญญาณ...สมบัติฟ้าดิน...นับไม่ถ้วน!"

"รอให้ทหารของเราย่อยของที่ได้มาทั้งหมดนี้แล้ว...พลังรบโดยรวมของกองทัพ...จะต้องก้าวกระโดดอย่างแน่นอน!"

ขุนพลเผ่าปรสิตระดับผู้ยิ่งใหญ่ตนหนึ่ง...เริ่มรายงานสรุปผล

"ดีมาก...ไม่เลว!"

"ของที่ยึดมาได้เหล่านี้...ข้าจะปูนบำเหน็จรางวัลตามความดีความชอบของแต่ละคน!"

จักรพรรดิขาวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

สิ้นเสียงนี้...เหล่าทหารก็พากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที!

"ท่านจอมทัพทรงพระเจริญ!"

"ท่านจอมทัพจักรพรรดิขาวไร้เทียมทาน! พวกเรายอมมอบกายถวายชีวิตให้ท่านจอมทัพ! แม้ตายหมื่นครั้งก็ไม่เสียดาย!"

"พวกเรายอมมอบกายถวายชีวิตให้ท่านจอมทัพ! แม้ตายหมื่นครั้งก็ไม่เสียดาย!"

"รายงาน~"

ทันใดนั้น...พลทหารสื่อสารคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"ท่านจอมทัพ! ท่านผู้นำทุกท่าน! เพิ่งมีรายงานล่าสุดจากกาแล็กซีทางช้างเผือกขอรับ!"

"จักรพรรดิมารจวินเสียนำทัพห้าแสนล้านนายบุกโจมตีกาแล็กซีทางช้างเผือก...กลับถูกกองทัพกาแล็กซีตีโต้กลับ...สุดท้าย...ใกล้กับกาแล็กซีเป่ยโต่ว...ถูกล้างบางจนหมดสิ้น!"

"ได้ยินมาว่า...แม้กระทั่งร่างจริงของจักรพรรดิมารจวินเสีย...ก็ยังต้องมาตายในกาแล็กซีทางช้างเผือก...ร่างมารจักรพรรดิเทพของเขาถูกไอ้เด็กหลินเฟยเอาไปแขวนไว้บนเสาธงของเผ่ามนุษย์...แถมยังถ่ายเป็นคลิป...โพสต์ลงในเครือข่ายดาราจักรวาลอีกด้วย!"

"ไอ้เด็กหลินเฟยนั่นหยิ่งยโสโอหังอย่างยิ่ง...มันประกาศกร้าวไปทั่วทุกเผ่าพันธุ์ในจักรวาล...ว่าใครกล้าบุกรุกกาแล็กซีทางช้างเผือก...จุดจบของไอ้เฒ่ามารจวินเสีย...ก็คือบทเรียนของพวกแก!"

"เรื่องนี้...ทำให้ทุกเผ่าพันธุ์ในจักรวาลสั่นสะเทือนไปหมดแล้ว!"

"ภายในเผ่าพันธุ์มนุษย์...ก็ตกตะลึงกันเป็นแถว!"

พลทหารสื่อสารพูดจบ...ยังเอาคลิปในเครือข่ายดาราให้ดูอีกด้วย

ผู้นำทุกหน่วยของเผ่าปรสิต...ต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ!

"เป็นไอ้เฒ่ามารจวินเสียจริงๆ ด้วย? บารมีที่แผ่ออกมาจากร่างมารจักรพรรดิเทพนี่...ปลอมไม่ได้แน่นอน!"

"ข้าได้ยินมาว่า...ไอ้เฒ่ามารจวินเสียน่ะมีพลังถึงระดับครึ่งก้าวสู่จ้าวเทวะเลยนะ...เขาเป็นถึงหนึ่งในสิบจักรพรรดิเทพแห่งจักรวาลที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่ามาร...จะมาตายด้วยน้ำมือของไอ้เด็กหลินเฟยได้ยังไง?"

"ก็อาจจะยังไม่ตาย...แค่ถูกบีบจนต้องใช้วิญญาณหนีไป!"

"ต่อให้จะใช้วิญญาณหนีไป...ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างไม่ต้องสงสัย...เกรงว่าถ้าไม่มีเวลาหลายหมื่นปี...ก็อย่าหวังว่าจะฟื้นฟูได้!"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว...กาแล็กซีทางช้างเผือกจะมีพลังขนาดนี้ได้ยังไง...เผ่าเราส่งกองทัพหนึ่งล้านล้านนายไปซุ่มโจมตี...ก็ยังล้างบางทหารหัวกะทิเผ่ามารได้แค่สองแสนล้าน...ไอ้เด็กหลินเฟยกลับสามารถล้างบางกองทัพห้าแสนล้านนายที่จักรพรรดิมารจวินเสียนำทัพด้วยตัวเองได้...ตกลงว่ากาแล็กซีทางช้างเผือกนี่...มันจะลึกเกินไปหน่อยไหม!"

เหล่าขุนพลพอมาคิดดูดีๆ...ก็รู้สึกหวาดผวาขึ้นมาทันที...ถ้าพวกเขาไม่ได้เชื่อฟังการตัดสินใจของฝ่าบาทจักรพรรดิขาว...ตอนนี้ก็คงจะไม่ได้มานั่งดื่มเหล้าฉลองชัยกันอยู่ตรงนี้...ไม่แน่ว่า...คนที่ถูกล้างบางจนหมดสิ้น...อาจจะเป็นพวกเขาก็ได้

ยิ่งคิด...ยิ่งสยอง!

เหงื่อเย็นๆ...ไหลอาบหลังผู้นำทุกคน!

"ฝ่าบาทจักรพรรดิขาวช่างหลักแหลม!"

"ท่านจอมทัพ! การตัดสินใจของท่านถูกต้องแล้ว! พวกเรามันสายตาสั้น...หากครั้งนี้บุกโจมตีกาแล็กซีทางช้างเผือกไป...เกรงว่าผลที่ตามมาคงจะเกินกว่าจะคาดคิด!"

"ตกลงว่ากาแล็กซีทางช้างเผือกมันซ่อนพลังอะไรไว้กันแน่...ถึงได้ทำให้กองทัพของจักรพรรดิเทพมังกรดำกับกองทัพของจักรพรรดิมารจวินเสีย...ถูกล้างบางจนหมดสิ้นได้ทั้งคู่...ที่นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว...จะไม่ใช่ว่ามีจ้าวเทวะจักรวาลมาซ่อนตัวบำเพ็ญเพียรอยู่แถวนี้หรอกนะ?"

"ก็อาจจะเป็นไปได้...เผ่ามนุษย์ยังมีจ้าวเทวะจิ่วเหลียนอยู่ไม่ใช่รึ?"

"ไม่ว่าจะยังไง...ข่าวนี้สำหรับกองทัพเราแล้ว...ถือเป็นเรื่องดี...เดิมทีพวกเรายังกังวลอยู่เลย...ว่าหลังจากลอบโจมตีกองทัพมารครั้งนี้แล้ว...ไอ้เฒ่ามารจวินเสียคงจะไม่ยอมจบง่ายๆ...ต้องยกทัพขึ้นเหนือมาเปิดสงครามกับพวกเราแน่...ดังนั้นการบุกรุกกาแล็กซีมารอสูรของพวกเรา...จึงยังค่อนข้างยั้งมืออยู่...จนถึงตอนนี้...ก็ยังบุกไปไม่ถึงหนึ่งในสิบ!"

"แต่ตอนนี้...ไอ้เฒ่ามารจวินเสียตายไปแล้ว...หรืออาจจะเหลือแค่วิญญาณ...ไม่น่ากลัวอีกต่อไป! ทหารหัวกะทิของกาแล็กซีมารอสูรก็ถูกตีแตกไปแล้ว...ฉวยโอกาสนี้...บุกยึดกาแล็กซีมารอสูรให้สิ้นซากไปเลยดีกว่า!"

รอบนี้...จักรพรรดิขาวยังไม่ทันจะได้เปิดปากเลย...ก็มีผู้นำคนอื่นเสนอตัวจะยึดครองกาแล็กซีมารอสูรซะแล้ว

ให้ตายสิ...พวกมึงนี่มันสุนัขจริงๆ!