บทที่ 36: เดิมพันหัวใจ และบทเรียนราคาแพง

บทที่ 36: เดิมพันหัวใจ และบทเรียนราคาแพง

(บทนี้จะเน้นไปที่เรื่องราวของ เซี่ยจื่อเมิ่ง และครอบครัว)

หลังจากที่แม่ของเธอจากไป เซี่ยจื่อเมิ่งก็นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องนอนคนเดียว เธอหยิบมือถือขึ้นมา เปิดดูข้อความที่คุยกับหลินเฟยเมื่อคืนก่อน มุมปากเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

แต่พอนึกถึงสถานการณ์ของครอบครัวในตอนนี้ รอยยิ้มนั้นก็จางหายไป กลายเป็นความกังวลและความสับสนเข้ามาแทนที่

"จะทำยังไงดีนะ?" เซี่ยจื่อเมิ่งถอนหายใจยาว เธอไม่อยากจะแต่งงานกับไอ้เพลย์บอย (หานฮ่าวหราน) นั่นเลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็ไม่อยากเห็นพ่อแม่ต้องลำบาก ไม่อยากเห็นธุรกิจของครอบครัวล้มละลายไปต่อหน้าต่อตา

"หรือว่า... ฉันควรจะลองขอความช่วยเหลือจากหลินเฟยดู?" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวเซี่ยจื่อเมิ่ง แต่เธอก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ไม่ได้! ฉันกับเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย จะไปขอให้เขาช่วยเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง? เขาจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินรึเปล่า?"

เซี่ยจื่อเมิ่งเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี เธอไม่อยากให้หลินเฟยมองเธอในแง่ลบเด็ดขาด

"ติ๊งต่อง~" เสียงแจ้งเตือนวีแชทดังขึ้น เซี่ยจื่อเมิ่งหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความจากหลินเฟย

"ตื่นรึยังครับคนสวย? วันนี้ว่างไหม ไปเที่ยวกัน"

เซี่ยจื่อเมิ่งเห็นข้อความก็ใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะตอบตกลงดีไหม

"วันนี้คงไม่ได้ค่ะ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อย" เซี่ยจื่อเมิ่งตัดสินใจปฏิเสธไปก่อน เธอไม่อยากให้หลินเฟยเห็นเธอในสภาพที่กำลังอมทุกข์แบบนี้

"ธุระอะไรเหรอครับ? ให้ผมช่วยไหม?" หลินเฟยตอบกลับมาทันที

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"โอเคครับ งั้นไว้ว่างๆ ค่อยนัดกันใหม่นะ"

เซี่ยจื่อเมิ่งวางมือถือลง ถอนหายใจอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ

...อีกด้านหนึ่ง ในห้องทำงานของประธานกลุ่มบริษัท (หย่วนหาง เทรดดิ้ง กรุ๊ป)...

(เซี่ยเจี้ยนจวิน) กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและความกังวล

"ท่านประธานคะ คุณหาน จากกลุ่มหานซื่อ กรุ๊ป มาถึงแล้วค่ะ" เลขาสาวเดินเข้ามาแจ้ง

"อืม ให้เขาเข้ามา" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) พยักหน้า พยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูเจ้าชู้คนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้นคือ (หานฮ่าวหราน) นั่นเอง

"ประธานเซี่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ สบายดีไหมครับ?" ชายวัยกลางคนทักทายอย่างสุภาพ เขาคือ (หานซาน) ประธานกลุ่มหานซื่อ กรุ๊ป และเป็นพ่อของหานฮ่าวหราน

"ประธานหาน เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) รีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างนอบน้อม

"นี่ลูกชายผม หานฮ่าวหราน รีบสวัสดีท่านประธานเซี่ยสิ" (หานซาน) แนะนำลูกชาย

"สวัสดีครับท่านประธานเซี่ย" (หานฮ่าวหราน) ทักทายอย่างขอไปที สายตาเหลือบมองไปรอบๆ ห้องทำงานอย่างไม่เกรงใจ

"สวัสดีๆ คุณชายหานหล่อเหลาจริงๆ" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) ฝืนยิ้มชม

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ทั้งสองฝ่ายก็นั่งลง เริ่มคุยเรื่องธุรกิจ

"ประธานเซี่ย เรื่องที่ท่านเสนอมา ผมพิจารณาดูแล้ว หลักๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่า..." (หานซาน) พูดพลางจิบชา

"แต่ว่าอะไรครับ?" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) รีบถามอย่างร้อนใจ

"แต่ว่า เงื่อนไขของผมก็คือ... ลูกชายผมต้องได้แต่งงานกับลูกสาวท่าน!" (หานซาน) พูดถึงเงื่อนไขสำคัญออกมาตรงๆ

(เซี่ยเจี้ยนจวิน) ได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดเผือดไปเล็กน้อย ถึงแม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่พอได้ยินจริงๆ ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

"ประธานหาน เรื่องนี้..."

"ประธานเซี่ย ไม่ต้องพูดอะไรมาก ผมรู้ว่าท่านลำบากใจ แต่สถานการณ์ของหย่วนหาง กรุ๊ป ตอนนี้ ท่านก็น่าจะรู้ดีที่สุด ถ้าไม่มีเงินทุนก้อนใหญ่อัดฉีดเข้าไป เกรงว่าคงจะ..." (หานซาน) พูดอย่างไม่เกรงใจ

(เซี่ยเจี้ยนจวิน) กำหมัดแน่น ในใจเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความเจ็บปวด เขาไม่อยากจะขายลูกสาวกิน แต่เขาก็ไม่อยากเห็นบริษัทที่สร้างมากับมือต้องล้มละลายไป

"เรื่องนี้ ผมขอเวลาคิดดูก่อนได้ไหมครับ?" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) พูดเสียงแผ่ว

"ได้ครับ ผมให้เวลาท่านคิดสามวัน ถ้าตกลง ก็เซ็นสัญญา ถ้าไม่ตกลง ก็ถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น" (หานซาน) พูดจบก็ลุกขึ้นยืน "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ประธานหาน เดินทางดีๆ นะครับ" (เซี่ยเจี้ยนจวิน) ลุกขึ้นไปส่งอย่างอ่อนแรง

หลังจากพ่อลูกตระกูลหานจากไป (เซี่ยเจี้ยนจวิน) ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เขารู้สึกเหมือนตัวเองแก่ลงไปสิบปีในพริบตา

...ตกกลางคืน เซี่ยจื่อเมิ่งนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับเลยทั้งคืน ในหัวเธอมีแต่เรื่องที่แม่คุยกับเธอเมื่อคืน กับเรื่องของหลินเฟยวนเวียนอยู่เต็มไปหมด

เธอควรจะทำยังไงดี?

ยอมแต่งงานกับหานฮ่าวหรานเพื่อช่วยครอบครัว? หรือจะทำตามหัวใจตัวเอง ไล่ตามความสุขของตัวเอง?

เซี่ยจื่อเมิ่งรู้สึกสับสนและทรมานใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...