บทที่ 167: ม้วนคัมภีร์?
บทที่ 167: ม้วนคัมภีร์?
บทที่ 167: ม้วนคัมภีร์?
ไม่แปลกที่เขาจะตกใจถึงเพียงนี้
ต้องรู้ไว้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วงจนถึงขีดจำกัด บวกกับการใช้พลังจิตสัมผัสเต็มพิกัดทุกครั้งที่เข้าสู่ทะเลสายฟ้าตลอดสามเดือนกว่า เพื่อให้จิตวิญญาณได้รับการขัดเกลาจากสายฟ้า
ความแข็งแกร่งของวิญญาณเขาในตอนนี้ ย่อมเหนือกว่าแต่ก่อนอย่างเทียบไม่ติด!
แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าอยู่ระดับไหน แต่อย่างน้อยก็ต้องเพิ่มขึ้นเท่าตัว…สนามพลังงานในทะเลสายฟ้าตอนนี้ ทำได้เพียงแค่จำกัดขอบเขตการรับรู้ของเขาเท่านั้น ไม่อาจสร้างความเจ็บปวดใดๆให้เขาได้อีก
ทว่า...วิญญาณที่แข็งแกร่งปานนี้ เพียงแค่ส่งกระแสจิตไปสัมผัส กลับถูกบางสิ่งบางอย่างที่ใจกลางทะเลสายฟ้าเล่นงานจนสะบักสะบอม
แสดงว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ตรงนั้น ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!
แต่...ไม่ธรรมดานี่แหละดี!
ความตื่นตระหนกคงอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความปิติยินดี!
นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าข้อสันนิษฐานของเขาถูกต้อง ใจกลางทะเลสายฟ้านี้มีความลับซ่อนอยู่จริงๆ
และความลับนั้น...อาจจะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก!
หลังจากกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่ยังตกค้างในสมอง โจวฉางชิงเร่งฝีเท้าพุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่จิตสัมผัสได้ระบุไว้ก่อนหน้านี้
ราวๆหนึ่งก้านธูปต่อมา...ในที่สุดเขาก็มาถึงเขตใจกลางของทะเลสายฟ้า!
เนื่องจากผลกระทบจากความเจ็บปวดเมื่อครู่ รัศมีพลังจิตที่เขาปล่อยออกมาได้ในตอนนี้จึงหดแคบเหลือเพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น
เขาขมวดคิ้ว เเล้วรีบตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว
เบิกเนตร!
ทันทีที่ลืมตา สายฟ้าที่ห่อหุ้มรอบกายก็สัมผัสเข้ากับดวงตาโดยตรง!
ความเจ็บแสบแล่นพล่านเข้ามา ราวกับมีทรายร้อนๆสาดใส่ตาคนธรรมดา
ทัศนวิสัยของเขาถูกบดบัง มองเห็นได้เพียงลางๆในระยะไม่เกินห้าสิบเมตร!
ด้วยความแข็งแกร่งของกายเนื้อในตอนนี้ ทำให้เขาสามารถลืมตาในทะเลสายฟ้าได้โดยไม่ตาบอดในทันที
แต่ก็คงทนได้ไม่นาน อย่างมากที่สุดก็หนึ่งก้านธูป หรืออาจจะน้อยกว่านั้น
อีกทั้งสายตายังทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ และเมื่อถูกกระตุ้นด้วยสายฟ้าต่อเนื่อง ดวงตาก็จะเริ่มระคายเคืองจนภาพเบลอหนักขึ้นเรื่อยๆ
"ต้องรีบหา!"
โจวฉางชิงรู้ดีว่ารอช้าไม่ได้ ต้องแข่งกับเวลา ไม่อย่างนั้นถ้าดวงตาถึงขีดจำกัด ก็ต้องถอยกลับไปรอฟื้นฟูแล้วค่อยเข้ามาใหม่
เขารวบรวมสมาธิ กวาดสายตามองไปรอบๆท่ามกลางแสงสีขาวของงูสายฟ้าที่เลื้อยผ่านไปมา
สองเท้าก้าวเดินไม่หยุด ดวงตาสอดส่ายหาความผิดปกติ…ไม่นานนัก โจวฉางชิงก็พบสิ่งที่ไม่เข้าพวกในโลกสีขาวโพลนนี้!
มันอยู่ห่างออกไปข้างหน้าประมาณสิบเมตร!
เมื่อเพ่งมองดูดีๆ...จะเห็นว่าสายฟ้าตรงจุดนั้นมีความพิเศษ
มันไม่ได้เคลื่อนไหวสะเปะสะปะเหมือนรอบข้าง แต่กลับคงรูปนิ่งราวกับเส้นเชือกหนาๆที่เป็นของแข็ง
ถ้าจะให้เปรียบเทียบ ก็คงเหมือนกับเส้นแรงแม่เหล็กที่เคยเรียนในชาติก่อน ซึ่งตอนนี้พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน
จากนั้น สายฟ้าเหล่านั้นก็โค้งงอแผ่ออกเป็นวงกว้าง บานออกราวกับดอกไม้สายฟ้า!
ดอกไม้นี้ไม่ใหญ่นัก สูงจากพื้นเพียงเก้าวาเท่านั้น
ภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ ทำให้โจวฉางชิงมั่นใจได้ทันทีว่า เจ้านี่แหละที่ทิ่มแทงจิตสัมผัสของเขาเมื่อครู่!
เขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ดอกไม้สายฟ้านั้น
ขณะที่หรี่ตาที่เริ่มแสบเคืองจนน้ำตาคลอเบ้า โจวฉางชิงสำรวจมันอย่างรวดเร็ว
รูปทรงของมัน ยิ่งดูยิ่งเหมือนเส้นแรงแม่เหล็กจริงๆ!
ไม่ต้องเดาเลย ข้างใต้นี้ต้องมีอะไรบางอย่างฝังอยู่แน่ๆไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้…แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรกันแน่
"มาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ช่างหัวมัน…ขุด!"
ต่อให้ข้างล่างจะเป็นนางฟ้าจำแลง หรือมารร้ายจากนรกขุมไหน โจวฉางชิงก็ต้องขุดมันขึ้นมาดูให้เห็นกับตา!
เพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัย…เขาหยุดการชำระกายชั่วคราว ปล่อยให้สายฟ้ากัดกร่อนร่างกายไปตามยถากรรม
จากนั้นยื่นฝ่ามือออกไปทางดอกไม้สายฟ้าในแนวเฉียง โคจรเคล็ดวิชา ปลดปล่อยลมปราณธาตุทองอันหนาแน่นพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือราวกับแม่น้ำเชี่ยวกราก!
พริบตาเดียว ปราณสีทองก็แผ่ขยายออกไป ต้านทานการกัดกร่อนของงูสายฟ้ารอบด้าน และเข้าครอบคลุมดอกไม้สายฟ้าอย่างรวดเร็ว!
ภายใต้การควบคุมของโจวฉางชิง ปราณสีทองก็ไหลลึกลงไปในดินตามขอบของดอกไม้สายฟ้า…พร้อมกันนั้น พลังจิตสัมผัสของเขาก็แนบติดไปกับผิวนอกของปราณสีทอง เพื่อตรวจสอบทุกสิ่งที่อยู่ใต้ดิน
แม้จะมีปราณสีทองกั้นกลาง แต่ความเจ็บปวดก็ยังแล่นผ่านเข้ามาเป็นระลอก
ยังดีที่เบากว่าตอนสัมผัสโดนตรงๆมาก อยู่ในระดับที่เขาพอทนได้
ยิ่งลึกลงไป โจวฉางชิงยิ่งประหลาดใจ…เพราะใต้ดินนี้ ก็มีสายฟ้าวิ่งพล่านอยู่เช่นกัน!
แต่ต่างจากบนพื้นดิน สายฟ้าใต้ดินแม้จะมีจำนวนมาก แต่ขนาดเล็กละเอียดราวกับไส้เดือนที่กำลังชอนไชดิน!
เมื่อรับรู้ได้ถึงจุดนี้
โจวฉางชิงก็มีเหตุผลให้เชื่อว่า หากไม่ใช่เพราะดินหินใต้พื้นนี้หนาแน่นและผ่านการเคี่ยวกรำจากสายฟ้ามาอย่างยาวนาน เกรงว่าผืนดินแห่งนี้คงถูกสายฟ้าอันร้อนแรงเผาผลาญจนกลายเป็นความว่างเปล่าไปนานแล้ว!
ถึงตอนนั้น หุบเขาพันอัสนีคงไม่ได้เป็นแค่ทะเลสายฟ้า แต่คงกลายเป็นลูกบอลสายฟ้ายักษ์ที่ร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์!
ในที่สุด เมื่อลึกลงไปใต้ดินได้เก้าวาเท่ากัน ปลายปราณสีทองที่แนบพลังจิตไว้ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก
"ถึงก้นแล้ว!"
โจวฉางชิงคิดในใจ รีบควบคุมให้ปลายปราณสีทองรวบเข้าหากัน ห่อหุ้มดอกไม้สายฟ้าที่มีขนาดกว้างยาวสิบแปดวานี้ไว้จนมิดชิด
และในวินาทีที่ห่อหุ้มสมบูรณ์!
ภายในดอกไม้สายฟ้านั้น จู่ๆก็ระเบิดคลื่นพลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา พยายามจะทลายเกราะป้องกันสีทองที่ก่อตัวขึ้น!
ภายใต้แรงระเบิดอันรุนแรง เกราะป้องกันสีทองที่เหนียวแน่นเริ่มปรากฏรอยร้าวเล็กๆ!
เมื่อเห็นท่าไม่ดี โจวฉางชิงรีบเร่งพลังปราณอัดเข้าไปเสริมความแข็งแกร่งให้เกราะป้องกันทันที
"ฤทธิ์เยอะนักนะ วันนี้ข้าต้องเห็นให้ได้ว่าแกคือตัวอะไร!"
คิดได้ดังนั้น เขาก็ย่อเข่าเตรียมกระโดด!
ชั่วพริบตา กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง พลังมหาศาลที่สามารถเขย่าขุนเขาพลิกแผ่นดินเริ่มไหลเวียน!
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของโจวฉางชิง ปกคลุมไปทั่วครึ่งค่อนทะเลสายฟ้า ราวกับสัตว์อสูรบรรพกาลตื่นขึ้น!
วินาทีต่อมา…เขาทะยานร่างขึ้นด้วยแรงถีบมหาศาล!
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!
แรงถีบอันมหาศาลส่งผ่านจากฝ่าเท้าลงสู่พื้นดิน!
ทันใดนั้น พื้นดินยุบตัวลง รอยแตกปริแยกออกเป็นวงกว้างดุจใยแมงมุม โดยมีโจวฉางชิงเป็นจุดศูนย์กลาง!
ส่วนตัวเขานั้น พุ่งทะยานแหวกอากาศขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทัน ทิ้งคลื่นกระแทกไว้เบื้องหลัง!
ความเร็วของเขาเร็วจนเสียงโซนิคบูมตามมาไม่ทัน!
เจ้าดอกไม้สายฟ้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยปราณสีทอง ก็ถูกกระชากหลุดออกมาพร้อมกับก้อนดินก้อนใหญ่ ลอยตามเขาขึ้นไปบนฟ้า!
แรงอัดอากาศมหาศาลจากการพุ่งทะยาน ปัดเป่าสายฟ้ารอบด้านจนกระเจิง เกิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางหลายกิโลเมตร!
ในหลุมยักษ์นั้น พื้นดินที่ทนทานต่อสายฟ้ามานานนับร้อยปี ถึงกับยุบตัวลงไปลึกเป็นเมตร รอยแตกร้าวกระจายไปทั่ว!
ณ ความสูงพันเมตรเหนือพื้นดิน...ก้อนเมฆสีขาวก้อนหนึ่งแตกกระจายออกราวกับถูกขีปนาวุธถล่ม
จากนั้น ณ ใจกลางกลุ่มเมฆที่แตกกระจาย แสงสีทองเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่ง
เเละร่างนั่นคือโจวฉางชิงที่กางปีกปราณยุทธ์เพื่อเบรกตัวเองกลางอากาศ!
เบื้องล่างเขาลงไปหลายสิบเมตร ลูกบอลทองคำขนาดยักษ์กำลังพุ่งขึ้นมาด้วยความเร็วสูง เพียงชั่วอึดใจก็มาหยุดอยู่ข้างกายเขา
เขามองดูลูกบอลที่บรรจุ 'ดอกไม้สายฟ้า' ในส่วนบน และ 'ก้อนดินสีดำทมิฬ' ในส่วนล่าง
ปีกสะบัดวูบ โจวฉางชิงพาลูกบอลปริศนาบินตรงไปยังยอดเขาที่เขาเคยใช้ทะลวงระดับจักรพรรดิยุทธ์
เมื่อถึงยอดเขา…เขาวางลูกบอลลงบนแท่นหินเรียบ สลายเกราะป้องกันออก แล้วซัดฝ่ามือใส่ทันที!
คลื่นพลังรุนแรงพุ่งเข้าปะทะ ก่อเกิดลมพายุหมุนวน!
ภายใต้แรงปะทะนั้น...ก้อนดินสีดำส่วนล่างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!
พร้อมกันนั้น เส้นสายฟ้าแข็งๆของดอกไม้สายฟ้าก็เริ่มละลายหายไป จนไม่เหลือร่องรอย!
เมื่อเศษดินถูกลมพัดปลิวหายไปจนหมด
สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในก็เผยโฉมออกมาให้เห็น
มันคือ...ก้อนหินหนึ่งก้อน และม้วนคัมภีร์อีกสองม้วน!
(จบตอน)