บทที่ 17 กลับบ้าน!

"ภารกิจโลกแรกสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ ยินดีด้วยครับโฮสต์!

ภารกิจที่หนึ่ง: เยือนบ้านภูตจิ๋ว สำเร็จ ได้รับคะแนน 30 แต้ม คูณด้วยสิบเป็น 300 แต้ม

ภารกิจที่สอง: เช็คอินที่บ้านมนุษย์สัตว์เสือและเก็บขนก้นเสือ สำเร็จ ได้รับคะแนน 30 แต้ม

ภารกิจที่สาม: เช็คอินที่บ้านมนุษย์สัตว์หมีกินเหล็กและเก็บนมในหม้อของลูกหมี สำเร็จ ได้รับคะแนน 30 แต้ม

รวมคะแนนทั้งหมดที่ได้รับคือ 360 แต้มครับ

โฮสต์ครับ ตอนนี้คุณมีคะแนนแล้ว! สามารถเปิดร้านค้าเพื่อดูสินค้าจากโลกต่างๆ ได้เลยครับ"

พอได้ยินดังนั้น หลินเซินเหมียวก็รีบเปิดหน้าร้านค้าด้วยความตื่นเต้น

เป็นอย่างที่คิด นอกจากหน้าสินค้าจากโลกจริงแล้ว ตอนนี้หน้าสินค้าจากมิติดึกดำบรรพ์ก็ถูกปลดล็อกเรียบร้อย

พืชผลทั่วไปจากมิติดึกดำบรรพ์ เช่น ข้าวสาลีและข้าว ปรากฏขึ้นในรายการ ราคาอยู่ที่ชุดละ 10 แต้ม

เลื่อนลงมาอีกหน่อยเป็นของแปลกๆ อย่างหญ้าเรียกทรัพย์ที่หลินเซินเหมียวเคยเก็บได้ และของที่มีสรรพคุณประหลาดอื่นๆ ราคาขยับขึ้นมาอีกนิด อยู่ที่ชุดละ 30 แต้ม

ส่วนด้านล่างสุดเป็นพวกของหายากอย่างปีกภูตจิ๋ว บ้านดอกไม้ และน้ำผึ้งภูต ราคาแพงลิบลิ่วถึง 50 แต้ม

เห็นราคาแล้ว หลินเซินเหมียวถึงกับเป่าปากด้วยความโล่งอก โชคดีที่เธอแลกของกับภูตน้อยมาตุนไว้เยอะแล้ว

"โฮสต์ครับ ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว จะออกเดินทางกลับบ้านเลย หรือจะแวะเที่ยวต่ออีกหน่อยครับ?"

"เดี๋ยวนะ ขอฉันติดต่อพ่อกับแม่แป๊บนึง"

"ได้ครับโฮสต์"

หลินเซินเหมียวกลับขึ้นรถบ้านแล้วกดวิดีโอคอลหาทางบ้าน

"เด็กดี!"

"แม่คะ หนูทำภารกิจที่โลกนี้เสร็จแล้ว กำลังเตรียมตัวกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!"

"ดีจังเลยลูก!" เซี่ยขุยยิ้มแก้มปริเมื่อรู้ว่าลูกสาวที่ไป 'ทำงานต่างแดน' (ต่างโลก) กำลังจะกลับมา

"อ้อ หนูจะไปลงจอดที่สวนหน้าบ้านนะ ถ้าเห็นรถหนูโผล่มาไม่ต้องตกใจนะคะ" หลินเซินเหมียวเตือนล่วงหน้า

"ไม่ตกใจหรอกจ้ะ รีบมาเถอะ"

"งั้นแค่นี้นะคะ ไว้เจอกันที่บ้านค่ะ"

"จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะลูก!"

หลังจากแจ้งข่าวแม่เรียบร้อย หลินเซินเหมียวก็รู้สึกโล่งใจ

"ระบบ ออกเดินทาง กลับบ้านกัน!"

หลินเซินเหมียวนั่งประจำที่บนรถบ้าน เตรียมพร้อมเต็มที่

"รับทราบครับโฮสต์ 3, 2, 1 ออกเดินทาง!"

ความรู้สึกวิงเวียนวูบหนึ่งเข้าครอบงำ เพียงพริบตาเดียว ทั้งเธอและรถก็มาปรากฏอยู่กลางสวนที่บ้านตัวเอง

หลินเซินเหมียวก้าวลงจากรถ มองดูบ้านที่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกเหมือนจากไปนานแสนนาน

เธอผลักประตูหน้าเข้าไป แต่กลับไม่พบใคร

"เอ๊ะ แม่ยังไม่กลับเหรอเนี่ย" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว ใกล้เวลาเลิกงานแล้วนี่นา

หลินเซินเหมียวทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องรับแขก นอนแผ่หลาในท่า 'เก๋อโยว่' (ท่านอนหมดสภาพ)

"อ่า สบายตัวชะมัด" เธอบิดขี้เกียจ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

"โอ้ ลูกแม่ กลับมาแล้วเหรอ" เซี่ยขุยเป็นคนแรกที่กลับมาถึง

ตั้งแต่รู้ว่าลูกสาวทะลุมิติไปต่างโลก เธอก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เป็นห่วงไปเสียทุกอย่าง

แม้เจ้าระบบนั่นจะบอกว่าจะปกป้องลูกสาว แต่หัวอกคนเป็นแม่ตราบใดที่ยังไม่เห็นลูกปลอดภัยกับตา ก็ไม่มีทางวางใจได้หรอก

เซี่ยขุยดึงลูกสาวเข้ามากอด สำรวจตรวจตราตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ายขวาหน้าหลังอย่างละเอียด

"น้ำหนักไม่หายไปสักขีด... เอ้ย แม่หมายถึง แขนขาอยู่ครบดีนะ" พอเห็นลูกสาวปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน เซี่ยขุยก็ถอนหายใจโล่งอก

"แม่! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิคะ!" หลินเซินเหมียวถึงกับพูดไม่ออก

"โธ่ ช่างเถอะน่า ว่าแต่ลูกเรียกเจ้าระบบอะไรนั่นออกมาให้แม่ดูหน่อยได้ไหม?"

เธออยากเห็นหน้าค่าตาเจ้าระบบผู้ทรงอิทธิฤทธิ์นี้จริงๆ

"เอ่อ... หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เดี๋ยวลองถามดูให้นะคะ"

"ระบบ ระบบ นายออกมาให้ครอบครัวฉันดูหน่อยได้ไหม?"

"เอ่อ... ก็น่าจะได้นะครับ แต่โฮสต์ครับ ยังไม่เคยมีระบบไหนทำแบบนี้มาก่อน ผมขอลองดูหน่อยนะ"

พูดจบ เสียงในหัวของหลินเซินเหมียวก็เงียบไป

"แม่ ระบบบอกว่าจะลองดู รอแป๊บนึงนะคะ"

"ได้จ้ะๆ ลูกรัก หิวไหมลูก ไปกินอะไรที่มิติดึกดำบรรพ์มาบ้างหรือเปล่า? เดี๋ยวแม่ไปทำของอร่อยให้กินเดี๋ยวนี้แหละ" ว่าแล้วเธอก็รีบพุ่งตัวเข้าครัวไป

หลินเซินเหมียวชักจะระแวง... แม่เธอทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? ปกติป้าหวังจะมาทำให้อย่างตรงเวลาไม่ใช่เหรอ?

เธอเดินลากเท้าไปเกาะประตูห้องครัวแล้วถามด้วยสีหน้าปวดร้าว "แม่... บ้านเราล้มละลายแล้วเหรอ?"

ได้ยินแบบนั้น เซี่ยขุยก็หันขวับมาถลึงตาใส่ลูกสาว ยัยลูกสาวตัวดี พูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย

"พูดบ้าอะไรของแก?"

"ก็ถ้าไม่ล้มละลาย แล้วทำไมแม่ต้องทำกับข้าวเองล่ะ? ไม่มีเงินจ้างป้าหวังแล้วเหรอ?"

"ยัยเด็กบ้า พูดจาเพ้อเจ้อ ลูกสะใภ้ป้าหวังเขาเพิ่งคลอด ป้าแกเลยขอลากลับไปช่วยเลี้ยงหลานไม่กี่วันย่ะ"

"อ้อ"

หลินเซินเหมียวเดินคอตกกลับไปที่ห้องรับแขก

สักพัก พ่อของเธอก็กลับมาถึง

"โอ้ ลูกรัก กลับมาแล้ว!"

ปกติหลินเซียงซ่างจะพักกลางวันที่โรงเรียน ไม่ค่อยกลับบ้าน แต่วันนี้ภรรยาโทรบอกว่าลูกสาวจะกลับมาตอนเที่ยง เขาเลยรีบบึ่งรถกลับมาทันที

"พ่อ~"

"ไหนๆ ลูกรัก บอกพ่อสิ เจ็บตรงไหนไหม? มีใครรังแกหรือเปล่า?"

"ไม่มีหรอกค่ะ ใครจะมารังแกลูกสาวพ่อได้!"

"ก็จริง ว่าแต่แม่ไปไหนล่ะ? น่าจะถึงก่อนพ่อนี่นา" หลินเซียงซ่างมองซ้ายมองขวาหาภรรยาไม่เจอ

"แม่อยู่ในครัวค่ะ บอกว่าจะทำกับข้าว" หลินเซินเหมียวชี้ไปทางห้องครัว "แต่พ่อคะ... แม่ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?"

ไม่แปลกที่เธอจะสงสัย เพราะตั้งแต่เด็กจนโต บ้านเธอไม่เคยขาดแคลนเรื่องเงินทอง อาหารการกินก็มีแม่บ้านจัดการให้ตลอด

"อะไรนะ! แม่ทำกับข้าว!" หลินเซียงซ่างไม่มีเวลาพูดพร่ำทำเพลง "ลูกรัก เรื่องอื่นค่อยคุยกัน พ่อขอไปดูในครัวก่อน!"

พูดจบ เขาก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปทางห้องครัว

เขาไม่อยากกิน 'เนื้อผัดสตรอว์เบอร์รี' หรือซด 'ซุปบล็อกโคลีอกไก่นมสด' อีกแล้วนะ!

ท้ายที่สุด ด้วยความพยายามของหลินเซียงซ่าง อาหารประหลาดจึงไม่ปรากฏบนโต๊ะอาหาร

หลังมื้อเที่ยง พ่อแม่ลูกทั้งสามคนมานั่งรวมกันที่ห้องรับแขก

ช่วงบ่ายหลินเซียงซ่างไม่มีสอนอยู่แล้ว เลยถือโอกาสลาหยุดยาวเลย ส่วนเซี่ยขุยก็ไม่ได้เข้าบริษัท แค่สั่งงานลูกน้องทางโทรศัพท์เท่านั้น

ส่วนหลานชายตัวน้อย—ลูกของพี่ชายหลินเซินเหมียว—ไปโรงเรียนอนุบาล ยังไม่กลับ

พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ติดภารกิจในกองทัพ กลับมาไม่ได้

ดังนั้นการประชุมครอบครัวบ่ายนี้จึงมีแค่สามคน

หลินเซินเหมียวมองพ่อแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วถามอย่างจริงจัง

"พ่อ แม่ พร้อมหรือยังคะ?"

"พร้อมแล้ว ไม่ต้องห่วงลูก" ทั้งสองนั่งตัวตรงด้วยความตื่นเต้น

"โอเค!"

หลินเซินเหมียวส่งกระแสจิตถึงระบบ

"ออกมาเลย!"